Mentionsy

Pismo Magazyn Opinii

Zanim wysłuchasz tekstu z miesięcznika, pozwól, że się przedstawię.

Nazywam się Maria Hawranek, jestem autorką szóstego sezonu Śledztwa Pisma.

Zachęcam cię do wysłuchania reporterskiej historii o dwójce przyjaciół, którzy pojechali na imprezę na działkę, a następnego dnia jeden z nich był martwy.

Drugi odsiaduje teraz wyrok za jego zabójstwo.

Tylko czy słusznie?

Odcinki czekają na ciebie na platformie Pismo do Słuchania.

Rozmowy z K. Karolina Lewestam Miłość i obowiązek Czyta Tamara Pawlik-Lipska

Mądra K. Wszędzie tłumaczą, jak opiekować się seniorami, jak ich nie urazić, jak zachęcać się do jedzenia, ćwiczyć umysł.

A moja seniorka, mama, jest złośliwa, apodyktyczna, roszczeniowa, ignorująca jakiekolwiek sugestie dotyczące higieny, wymagająca stałej obecności drugiej osoby i ma to być któraś z jej dwóch córek, ewentualnie nieżyjący mąż.

Cierpliwości i siły wystarcza mi na podstawowe usługi.

Wydać lekarstwa, załatwić jedzenie, ogarnąć łazienkę po każdej wizycie.

Włączyć telewizor, w międzyczasie odpowiedzieć na 170 powtarzających się pytań.

Jedynie poczucie humoru trzyma nas na powierzchni, chociaż często nie wystarcza i wpadamy obie w błoto.

Ona we wściekłość i obrazę z powodu tego, że nie rozumie, zapomina, zostaje sama na godzinę.

Siostra jest z mamą bardzo związana i to ona emocjonalnie nie jest w stanie powierzyć opieki nad mamą jakiejkolwiek innej osobie czy instytucji.

Mieszka z nią i podpiera się nosem.

Jestem dopuszczona do dyżurowania ze ściśle określonymi wytycznymi i monitoringiem z kamerką włącznie.

Po dwóch dniach dyżuru mam ochotę mamę udusić, a przez kolejne kilka dni jestem zdołowana, wypruta z energii i jakiejkolwiek radości życia.

Czy mam prawo się tak czuć?

Zwłaszcza, że przecież nie troszczę się, nie wykazuję współodczuwania, nie przychylam jej nieba i to często z rozmysłem.

Co robić?

Zgryziona, cyniczna, do bólu racjonalna B. Droga B. Są dwa duże powody, dla których oferujemy innym swoją troskę.

Pierwszy z nich to miłość.

Drugi – obowiązek.

Miłość nie pyta, czy muszę, a obowiązek nie pyta, czy chcę.

Droga B. Na pewno istnieje wiele sensów, w jakich kochasz swoją matkę.

Jestem o tym przekonana, ale na pewno nie czujesz, że miłość wystarcza.

Potrzebny jest jeszcze obowiązek i to jest o wiele trudniejsze.

Miłość jest jak paliwo, obowiązek jak ołów w butach.

Twoje buty są ciężkie i każdy krok trochę boli.

Nie jestem z tych, którzy szybko rozgrzeszają i łatwo mówią rzeczy w rodzaju dbaj przede wszystkim o siebie albo stawiaj jasne granice i to cię zbawi.

Przeciwnie.

Pozwalam sobie odnosić wrażenie, że życie ludzkie składa się w pokaźnej mierze z trudnych obowiązków, że wiele jest w nim rzeczy koniecznych, acz nieprzyjemnych i naiwnością byłoby oczekiwanie, że da się je przeżyć bez wysiłku.

Jeśli chciałabyś usłyszeć, że powinnaś po prostu przestać opiekować się matką, to ja nie będę osobą, która ci to powie.

Będę się raczej zastanawiać, czy gorsza od odpowiadania na 170 pytań i czyszczenia łazienki nie będzie świadomość, że nie zrobiłaś czegoś, co robić należało.

Wybacz, jeśli się mylę, w końcu o twoim życiu czytałam tylko w jednym liście, ale twoja matka nie wydaje się z gruntu podła, po prostu nieprzyjemna i apodyktyczna.

Duża część twojego dyskomfortu może płynąć z faktu, że gdzieś w głębi siebie tęsknisz do matki, jakiej nie było ci dane mieć.

Matki czułej, kochającej, całującej twoje czoło na dobranoc i mocno trzymającej cię za rękę w chwilach próby.

Niekiedy marzymy, że starość rodziców będzie czasem rekompensaty i wypłaty zaległych życiowych rad.

Że ci agresywni, kiedy przyjdzie do nich perspektywa śmierci lub choroba, staną się łagodniejsi.

Że ci, którzy walczyli z nami o władzę i sprawczość, zaczną nas po prostu kochać.

A ci, którzy nie stanęli za nami, gdy było trzeba, bo byli zbyt słabi lub zbyt oportunistyczni, nagle okażą siłę charakteru.

Tymczasem rodzice mają gdzieś narracyjne potrzeby naszych intymnych historii i najczęściej stają się trochę bardziej tacy, jacy wcześniej już byli.

I z tego powodu na stare rany, które już prawie się zasklepiły, bezlitośnie sypią nam jeszcze sól zawiedzionych nadziei.

Ale wciąż, oprócz sytuacji skrajnych, prawdziwego zła, nieuleczalnego narcyzmu i innych nadużyć, to tylko dyskomfort, któremu można by pewnie nieco ulżyć, wyzbywając się tych nadziei i traktując rodziców mniej jak matki i ojców, a trochę bardziej jak dzieci.

Tak więc masz prawo chcieć mamę udusić.

Oczywiście, że masz.

Każdy da ci to prawo.

Nawet jeśli Instagram i Viva są pełne rad, jak mieć cudowną relację z seniorką czy seniorem?

Czy masz prawo nigdy już jej nie pomóc?

To kwestia zupełnie inna.

Ale widzisz, B, ty to wszystko wiesz.

Przecież to widać.

Przecież rozumiesz, dlaczego się tak czujesz.

Ba, wiesz, co sprawiło, że twoja matka jest tym, kim jest.

Jestem pewna, że sobie poradzisz.

Że dasz z siebie tyle, ile powinnaś.

Jednocześnie rozumiejąc, że nie możesz dać więcej.

Coś innego mnie zastanawia w tej całej sytuacji.

Twoja siostra.

Matka, która jest troszczeniowa, złośliwa i czasem wciąga cię w błoto, droga B, to w zasadzie dość normalne.

Siostra, która nagrywa na kamerze własną siostrę, kiedy ta się opiekuje ich matką?

O rany, kochana B, czasem największe problemy kryją się za tymi zwyczajnymi.

A twoim dużym problemem jest, tak mi się wydaje, relacja z siostrą.

Tekst ukazał się w 90. numerze miesięcznika Pismo, magazyn opinii.

Czytała Tamara Pawlik-Lipska.