Mentionsy

Rodzice nie byli zwolennikami domowej musztry.

Dlatego już, gdy byłam bardzo młoda, zaszczepili we mnie otwartość na świat.

Fragment utworu tego drugiego artysty, Diabaram, z legendarnym senegalskim wokalistą Yusu Endurem, wykorzystałam nawet w swoim kawałku Just Because It's a Funeral Doesn't Mean We Can't Rave.

Bliskie są mi również brzmienia klubowe z Afryki Zachodniej.

Gdy dorastałam, szczególnie ważny był dla mnie DJ Arafat, nazywany królem Kupie de Calais, gatunku muzycznego, który stał się popularny w czasie pierwszej wojny domowej na wybrzeżu Kości Słoniowej na początku lat dwutysięcznych, przypisek redakcji.

Dla wielu ludzi, zarówno w Afryce, jak i we Francji, był on ambasadorem radości.

Ten pierwszy styl jest zmysłowy i duszny, pełen queerowej radości.

Słuchanie chaosu przypomina wręcz doświadczenie duchowe.

Z kolei techno, które od połowy lat osiemdziesiątych rozwijało się w Detroit, jest bardziej surowe, mechaniczne, sprzyja dysocjacji, nie ma w nim Boga.

które jeszcze w czasach segregacji rasowej migrowały na północ, kierując się marzeniem o lepszym życiu.

Konfrontuję ze sobą to, co hiperkonkretne i zakorzenione w lokalności, z tym, co globalne lub w kosmopolitycznej narracji uznawane za uniwersalne.

A galeria sztuki, podobnie jak klub, stałaby się miejscem eskapizmu, do którego przychodzimy, by rozładować swoje wewnętrzne sprzeczności.

Najnowszą odsłonę projektu, wystawę Ghost Rider można oglądać w zachęcie Narodowej Galerii Sztuki do 22 lutego 2026 roku.