Mentionsy

Dzień dobry, dzień dobry, Soul in Sky podcast, godzina dziesiąta, czwartek to jest moment publikacji, Fundacja Soul in Sky, bardzo serdecznie was witam i cieszę się, że się słyszymy dzisiaj, a dzisiaj będziemy rozmawiać o rozmawianiu, dlatego że jest u mnie Ola Sulej, cześć Olu.

Do bliskości, do więzi, do otwartości, do czułości, do kontaktu z sobą, do słuchania siebie samego, do zatrzymania się przy sobie samym, do dania siebie innym, do posłuchania innego człowieka, do bycia przy nim, do przyjęcia go, do wymiany, do dzielenia.

Na pudełku jest napisane, że to jest czas dla rodziny.

Tak, to jest czas dla rodziny, bo rzeczywiście w tej pierwszej grze mojej, czyli w Pytakach, ja mam tutaj właśnie ten nasz egzemplarz, taki rodzinny, lekko już pomazany, prawda, troszkę taki wymiętolony, czyli widać, że... Używacie.

To w tej pierwszej grze chodziło przede wszystkim o rodzinę.

co odkrywcze bardzo uniwersalna ta potrzeba komunikacji i dzielenia się, więc że nie tylko w rodzinie warto to robić i można to sobie jakoś tak wesprzeć takim czymś zewnętrznym.

spojrzeniu sobie w oczy i w serca i w duszę i w głowy w gronie rodzinnym.

Ale właśnie takim gronie rodzinnym dowolnie skomponowanym.

Grono, w którym gramy może być dowolnie skomponowane, czyli możemy sobie we dwoje usiąść po prostu z córeczką wieczorkiem, a możemy wziąć pytaki na imprezę rodzinną, kiedy przyszli chrześni i ciocia i wujek, albo w ogóle jakiś tam narzeczony z Kanady przyleciał i właściwie się nie znamy, bo pierwszy raz jest i po prostu jest to też taka opcja.

Stricte o Pana Boga, czy na przykład o jakieś takie przejawy religijności, ja tutaj nie chciałam pytać, żeby nikt nie poczuł się jakoś skrępowany, bo wiadomo, że nawet w gronie rodzinnym temat Pana Boga może dla kogoś być...

na tyle intymny, albo na tyle zblokowany, albo na tyle trudny, że to może paradoksalnie właśnie zamiast otworzyć, to zamknąć.

Więc są pytania, właśnie teraz nawet nie pamiętam, które są w pytakach, a które później w integracji, ale takie jakby bardzo luźno odnoszące się do tego, w jaki sposób...

Tam już troszeczkę głębiej wchodzimy z pytaniami, bo wiadomo, że tutaj grupą doselową, czyli osobami, dla których ta gra jest stworzona, jest para, która już bardzo świadomie chce tę intymność, bliskość, znajomość, więź budować troszeczkę już głębiej.

Między innymi myślę, że tak jest.

Czy będą chętni, żeby czymś takim się zainteresować?

Ale żeby wejść na takie głębsze wody i doświadczyć właśnie spotkania intymnego, to...

Więc pierwsza rzecz to właśnie ten kontakt ze mną, a druga rzecz, bardzo ważna w moim ujęciu, to to, żebym wiedziała, że my jesteśmy osobni, to znaczy, że mój świat to jest mój świat, twój świat to jest twój świat i w tobie może być coś podobnego, co we mnie, może być coś kompletnie innego.

Po pierwsze wiem, że ty jesteś kimś innym i masz inny świat.

I po drugie przyjmuję ciebie z tym, że ty możesz mieć zupełnie inaczej.

Więc tego typu narzędzia, jak właśnie pytaki, gra wstępna, integracja, czy też inne gry, które właśnie...

Myślisz, że ta zgoda na inność, ona jest obecna?

Chyba taka trudność, że inność jest trudna, to może jest też częścią człowieczeństwa, że zawsze ta inność jednak jest jakimś tam wyzwaniem, większym lub mniejszym.

Myślę, że jak sobie tak żyjemy i układamy sobie rzeczy w głowie i w sercu, to może niektóre rzeczy już nam z czasem trochę łatwiej przychodzą i jakiś tam większy poziom zgody na inność mamy.

Że ta inność jest takim wyzwaniem i ta inność na różnych poziomach może być trudna.

I pewnie jakaś taka agresja, która się gdzieś czasem pojawia w jakichś takich społecznych różnych dyskursjach, czy internetowych, czy ulicznych, to pewnie wynika z tego, że czyjaś odmienność dotyka jakiegoś mojego bólu gdzieś tam.

Gdzieś to biorę zaraz jakoś do siebie, tę inność.

można mieć, można nie mieć, bardziej takie wrodzone i bardziej możemy czuć, co czuje ktoś inny, albo widzieć to, albo rozumieć.

Czy już tak dużo zrobił innym zła, że już nie zasługuje na to, żeby nie mu okazać dobro?

to się go nie karze, tylko sadza się go na środku zgromadzenia tej społeczności i każdy po kolei przypomina temu komuś, jaki jest dobry, jaki jest wartościowy, co zrobił dobrego, jaki jest cenny i właśnie jaka jest jego wartość.

te jakieś takie niefajne zachowania, krzywdzące też innych.

Może właśnie to ma większą moc, ja wierzę w to, że to ma większą moc do nawrócenia niż jakiekolwiek tam kary i inne takie rzeczy, nie?

Celnicy, grzesznicy, prostytutki, z nimi nie powinniśmy mieć nic wspólnego.

No i dzisiaj trochę, tak mam wrażenie, taka medialna narracja jest, że z pewnymi grupami ludzi nie powinno się mieć nic wspólnego, nie powinni oni mieć żadnej przestrzeni w mediach na przykład, żeby mówić o tym, co oni przeżywają, jakie mają poglądy i tak dalej.

Czy tak jest, że powinniśmy ludziom kneblować usta, czy jednak pozwolić ludziom powiedzieć, a no tak naprawdę mamy tak...

duży rozwój właśnie intelektualny wśród różnych jednostek, tak jak sobie obserwuję, wiesz, nawet moich odbiorców, jeżeli powiem jakieś coś, co będzie błędem, nieścisłością, ktoś mi to wytknie.

Natomiast mam wrażenie, że ten główny nurt medialny, on wymaga, żeby była tylko jedna narracja i nie wolno nic innego, nic, co nie jest, wiesz, że tak powiem systemowego powiedzenia.

żeby potencjalnie pokazać tym innym, co jest pięknego, wartościowego i sensownego w naszym nurcie.

Zresztą to jest jedna z siedmiu zasad skutecznego działania, czy siedmiu zasad szczęśliwej rodziny prezentowanych przez Stevena Covey'a w takich jego bardzo fajnych książkach.

Właśnie, cierpliwości i jakieś takie siły i już po prostu wolimy tych innych jakichś skreślić, uznać za jakichś po prostu pomylonych i...

A wydaje mi się, że też innym rodzajem strachu jest to, że jeśli ja za bardzo mu pozwolę się wypowiadać, to jeszcze on uzna, że ja się z nim zgadzam.

Wiesz, myślę cały czas o takim gościu, taki podcaster, który w ogóle mnie zainspirował do rozpoczęcia moich podcastowych rzeczy.

Ale on, kiedy zaczynał ten podcast, to on był w ogóle na innym levelu, powiedzmy, w innym miejscu tej skali poglądów.

Natomiast on nigdy nie bał się nikogo zapraszać, w takim sensie, że był otwarty naprawdę na wszystkich i rozmawiał z nimi długie, czasami długie godziny w stylu tam 3, 4, 5, nie?

I nawet czasem jest tak, że mimo, że gdzieś w istotnych rzeczach właśnie mamy odmienne poglądy czy jakieś takie dążenia, to że może się okazać, że w gruncie rzeczy jednak naprawdę nam chodzi o to samo, tylko inaczej to realizujemy.

Że możemy sobie właśnie znowu pozwalać na tę inność i się nie odrzucać, bo mamy jakąś wspólnotę tak czy inaczej.

Chociaż mam wrażenie, że internet nam tutaj nie pomaga.

Bo raz, że się głównie pisze, nie rozmawia, a dwa, że człowiek, który czyta może totalnie to zinterpretować w różne strony.

Coś w tym stylu przekazujemy przez najróżniejsze inne kanały, czyli intonacje, ale też ton głosu.

Mowa ciała, intonacja, mowa ciała, kontakt wzrokowy,

Więc rzeczywiście, tak jak mówisz, jeżeli to jest tylko słowo pisane, to możemy to interpretować na tyle sposobów.

Więc rzeczywiście w tym internecie to ciężko i w dodatku potem lawina idących tych jakichś interpretacji już jest po prostu nie do powstrzymania.

No i może z jednego komunikatu wyjść coś gigantycznego, kompletnie innego niż w założeniu nadawcy to było.

Też dla nas, twórców internetowych.

Ale w internecie jest podobnie, czyli czytanie tylko tego, co jest na nagłówkach.

Że zamiast coś kliknąć, zobaczyć, wejść w głąb, ocenić to tak całościowo, no to jest, wiesz, dowalić trzeba od razu na bazie tego, co jest na przykład na miniaturze, tego w tytule, nie?

Bo to, że taki nagłówek był, no niestety media tak działają, ale to też nie jest już wina mediów do końca, chociaż są jakieś tam ruchy, żeby tak nie było.

I to wszystko jest takie płytkie, a jednak warto, jeżeli ktoś ma coś do powiedzenia, to nie wysłuchać trzech minut i go odrzucić, bo już mi się w trzy minuty nie spodobało, tylko może usłyszeć wszystko, co jest przygotowane i wtedy dopiero jakiś wydać sprawiedliwy osąd.

Tak, a poza tym to jest też po prostu dużo zdrowsze dla nas jako dla odbiorców, żeby mieć uwagę zatrzymaną troszeczkę dłużej przy czymś jednym i emocje poprowadzone trochę spokojniej w jakimś takim procesie troszeczkę bardziej linearnym.

a nie w taki sposób, w jaki to się dzieje, kiedy po prostu coś scrollujemy i mamy po prostu taką straszną sieczkę intelektualno-emocjonalną, taką straszną i po prostu takie przybombardowanie, że po prostu jesteśmy w jakimś zamęcie straszliwym.

I to wymaga od nas jakiejś po prostu takiej dyscypliny, żeby

właśnie czy w rodzinie, czy w parach.

Integracja pełna emocji.

Tak, integracja.

I że jakby rozum, który teoretycznie powinien być stróżem sensowności w naszym życiu, często właśnie nim nie jest.

Są po prostu bardzo cennym naszym zasobem i w rozmowie możemy sobie z nich jakoś skorzystać, więc wiadomo, że nie chodzi o to, żebyśmy od razu tutaj w rozmowie ze znajomymi, no bo ta integracja to już jest taka bardziej dla znajomych, chociaż w rodzinie też ekstra, no ale żebyśmy od razu się kontaktowali z nie wiadomo jak tam głębokimi strachami.

Ale w tej grze oczywiście chodzi nie tylko o rozmawianie o emocjach, o jakieś tam też wspomnienia, doświadczenia, opowieści tym, co nas interesuje, czym się zajmujemy, co robimy i tak dalej.

Więc ta integracja jest już taka bardzo uniwersalna.

jest po prostu owocem tych wcześniejszych moich doświadczeń, że rozmawianie jest super i w gronie rodzinnym i właśnie tutaj we dwoje, w gronie narzeczonych, czy po prostu pary, czy małżeństwa.

Ale że w ogóle w każdym gronie fajnie jest rozmawiać, więc ja na przykład do pracy też kiedyś wzięłam integrację i sobie po prostu pogadaliśmy w zespole z tymi kartami i to też było cenne.

Trudno jest mi przyjmować siebie samą, trudno jest mi przyjmować właśnie tę inność, o której mówiłam, tego z kim rozmawiam, czy w rodzinie, czy w małżeństwie, czy nawet gdzieś tam w zupełnie jakichś takich dalszych relacjach.

przyjąć kogoś innego, trudno mi jest też przyjąć siebie samą i po prostu to jest częścią mojego życia, że takie bóle wciąż gdzieś tam się odnawiają co jakiś czas.

i że nikt inny, że wszyscy inni sobie jakoś tak radzą, nie?

Tak, i tacy właśnie mają te paznokcie pomalowane i te rzęsy i te samochody mają takie fajne i po prostu jakoś innym się to wszystko tak układa, nie?

żebyśmy mieli cierpliwość do tego bólu i cierpliwość do siebie, a z drugiej strony, żebyśmy patrzyli, gdzie jest może jakaś minimalna strefa mojego wpływu tam.

Znaczy, co minimalnie mogę zrobić, żeby już tak zupełnie w tym nie zostać.

z czym ja mogę wyjść, żeby odpowiedzieć na te potrzeby kogoś innego.

Kochani, wrzucamy Wam linki w opisie filmu i w komentarzu przypiętym do tych gier na kod SOWINSKY.

Integracja i gra wstępna, tak?

Tak, bo tu mamy teraz po prostu osobne takie dwa sklepy, więc... Więc integracja gra wstępna, 10% zniżki na kod SOWINSKY.

Dla par, dla znajomych, aby tak i swoją drogą dla całej rodziny też link wam wrzucimy.

Budujemy werandę.pl, budujemy na werandzie studio, gdzie takie rozmowy będziemy prowadzili, gdzie poszerzymy swoją działalność, o nowe programy też i będziemy rozwijali Sowień Sky Music właśnie w studiu z modlitwą uwielbienia, z muzycznymi tematami.

Tymczasem za tydzień o 10.00 fundacja, nie, Sołyskaj Podcast powróci i też wpadnijcie do nas na stronę, gdzie są nowości różne, książkowe, można sobie kupić i też tam niedługo rusza sprzedaż najnowszej płyty Mai po angielsku.

Także czuwajcie, bo nie znacie dnia ani godziny.