Mentionsy

W dzisiejszym odcinku podcastu Rzecz o Zdrowiu porozmawiamy o nierównościach w ochronie zdrowia, a moim i Państwa gościem jest pani dr Maria Libura, kierownik Zakładu Dydaktyki i Symulacji Medycznej Collegium Medicum Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie.

Czy w dostępie do ochrony zdrowia w Polsce istnieje podział na Polskę prowincjonalną i Polskę dużych miast?

Wiemy, że w miastach nawet liczba placówek ochrony zdrowia w przeliczeniu na mieszkańca jest wyższa niż na wsi.

Cieszymy się z tego, że jesteśmy 20 gospodarką na świecie, ale kiedy popatrzymy się na stan naszych usług publicznych, a sektora ochrony zdrowia w szczególności, to on coraz mniej przypomina...

to co widzimy na zachód od Odry, a czy nawet na południe od nas, u naszych sąsiadów Czechów, czyli takie europejskie systemy ochrony zdrowia, które bardzo są skoncentrowane na równości i na tym, żeby zapewnić wsparcie wszystkim obywatelom.

Kiedy zastanowimy się, dlaczego w ogóle powstały systemy ochrony zdrowia, to musimy sięgnąć do XIX wieku i do żelaznego kanclerza.

Bismarcka, który jako pierwszy stworzył taki zalążek nowoczesnego systemu ochrony zdrowia.

I jak słyszę całkiem niedawno wypowiedź, że teraz musimy ciąć wydatki na system ochrony zdrowia, dlatego że priorytetem jest kwestia wojskowości i wzmocnienia obronności kraju, to myślę, że ktoś nie doczytał swoich lektur.

Nie ma silnej presji na to, żeby reformować system ochrony zdrowia w takim kierunku, który zapewni lepsze efekty, czyli da nam rzeczywiście zdrowszych ludzi.

A proszę powiedzieć, czy to jest tak, że te nierówności w naszym systemie ochrony zdrowia były zawsze, czy jest jakiś taki okres w historii nowoczesnej Polski, gdzie one się drastycznie pogłębiły?

Postulat podnoszenia wieku emerytalnego kobiet bez zmiany ich stanu zdrowia będzie znowu takim pustosłowiem, bo te kobiety nie będą zdolne do pracy.

Zaczną wygrywać jeszcze bardziej te państwa, które będą w stanie wspomóc swoich obywateli w utrzymaniu dobrego zdrowia.

ochrony zdrowia, rok 1998.

Tutaj próbujemy majstrować przy już i tak niskiej składce zdrowotnej, ale wtedy na podstawie danych z innych państw europejskich i też osób, które znały się na systemie ochrony zdrowia, doszły związki zawodowe do wniosku, że taka zdrowie...

Więc jest niestety jakaś prawda w tym, że ten mit założycielski naszego systemu ochrony zdrowia opierał się na tym, że jakiś system publiczny musimy mieć, resztę obywatele sobie dokupią na rynku prywatnym i jakoś to będzie, a może z czasem ta słynna teoria skapywania, jak staniemy się bogaci, przypływ uniesie wszystkie łodzie,

i będziemy mogli poprawić system ochrony zdrowia.

I widać to w przypadku składki zdrowotnej, jak łatwo ona staje się przedmiotem politycznych targów, ale niestety nie w taką stronę, żeby ją podwyższać, tylko żeby ją jeszcze bardziej obniżać przy już i tak niskich nakładach na system ochrony zdrowia.

Taki bogaty kraj, 20. podarka świata, a proszę, w przypadku systemu ochrony zdrowia jesteśmy po prostu mentalnie cały czas pod koniec lat 90. ubiegłego wieku.

Czechy też mają swoje problemy, ale trzeba powiedzieć, że dokonały niezwykłej pracy nad systemem ochrony zdrowia, ponieważ mają relatywnie wysokie zadowolenie społeczeństwa z systemu ochrony zdrowia, nawet na tle Unii Europejskiej i to jest mega ciekawe.

i de facto można by było powiedzieć, że te dwa systemy często obsługują te same potrzeby zdrowotne, co prowadzi do wielu niekorzystnych skutków, bo to nie jest tak, że dzięki temu mamy odciążenie systemu ochrony zdrowia, jak czasami pada taki argument, czyli jeżeli pójdę do lekarza na abonament, to to

obniża koszt dla Narodowego Funduszu Zdrowia.

One są dokładnie wynikiem tego, jak wygląda nasz system ochrony zdrowia.

To jest wstępna propozycja Ministerstwa Zdrowia.

Jakie tam są te widełki płacowe lekarzy i czy ta kwota, którą zaproponowało ministerstwo, to jest dużo czy mało w kontekście tego, jak polscy lekarze wypadają na tle całej Europy?

jednego zawodu, zawodu lekarza, nie wspominając już o innych zawodach medycznych czy takiej grupie najbardziej dyskryminowanej w systemie ochrony zdrowia, czyli pracownikach niemedycznych w placówkach medycznych, od których często bardzo dużo zależy.

Kiedy wchodziły europejskie regulacje dotyczące maksymalnego czasu pracy lekarza, to najbardziej przeciwko nim oponowali dyrektorzy szpitali, którzy po prostu wiedzieli, że nie załatają dziur, nie spełnią wymogów Narodowego Funduszu Zdrowia co do obsad i w związku z tym byli niechętni tego typu limitom.

Ale ciągle jest nadzieja, bo bez tego nasz system ochrony zdrowia będzie cały czas popadał w te same trudności.

Jesteśmy też zresztą w momencie, w którym Ministerstwo Zdrowia przymierza się do restrukturyzacji szpitali i można byłoby powiedzieć, że ta restrukturyzacja jest takim trochę słoniem w pokoju, którego staramy się nie zauważyć, kiedy rozmawiamy o zarobkach lekarzy.

I tu znów nie da się zrobić tego typu reformy jak konsolidacja szpitali, która wydaje mi się, że tutaj jest powszechna zgoda, jest absolutnie konieczna bez szerszej zmiany systemu ochrony zdrowia.

jest inflacjotwórcza w systemie ochrony zdrowia.

nakładów na NFZ, ale też nie wiemy z jakim efektem dla zdrowia.

I tu oczywiście też pojawia się problem ewentualnej komercjalizacji i tutaj jeszcze raz podkreślę, że trzeba odróżnić szpital prywatny, który żyje z kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia i de facto pełni funkcję publiczną, od szpitali, które mają charakter przede wszystkim komercyjny i możemy się znowu uczyć z krajów wysoko rozwiniętych.