Mentionsy

Witam Państwa bardzo serdecznie w kolejnej odsłonie podcastu Rzeczpospolitej Rzecz o Książkach.

A bezpośrednim powodem naszego dzisiejszego spotkania i rozmowy

Jest najnowsza książka pana Piotra Kępińskiego, Neapol, słodki jak sól, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarnego.

Problem występuje od samej idei, jak Neapol, jak Włochy ugryźć, żeby to nie było...

Ale tak naprawdę idea, która mi przyświecała, to było pokazać Neapol zwyczajny, Neapol codzienny.

do wspaniałych idei, które łączą się z Neapolem, a później się zaczyna coś w rodzaju implozji.

czy też sam, czy z żoną, decydowaliśmy rano, wsiadamy we freć, jedziemy na wystawę i wracamy, albo zostajemy na weekend.

Oczywiście nie chciałem, żeby Camorra była na pierwszym planie, ale prawda jest taka, że czasami, jak już panu wcześniej powiedziałem, niesie mnie czasami przypadek.

On jednak zadał im pytanie, nie uzyskał odpowiedzi zdecydowanej, ale to zawieszenie głosu charakterystyczne, które ja cytuję w tej książce, dosyć jest wymowne.

że to chyba świadczy o tym, że to jednak to może być albo ta para pisarska, ale może raczej nawet to jest tandem.

Czyli mamy do czynienia przede wszystkim z dziełem, czystym dziełem.

Ona bardzo, w taki sposób bardzo delikatny nie to

To jest też możliwe, że Saviano pozostaje w ukryciu, chociaż powinien być celem numer jeden Camorry, bo przecież odsłonił ją, uczynił z Camorry temat publiczny.

Jak to możliwe, że najpierw dochodzi do takiej demistyfikacji, a później można jednak ujść z życiem i chociaż sam Saviano wspomina o tym, że wielokrotnie czuło oddech mafii na plecach, no to jednak wciąż...

Mamy serial, który demistyfikuje już to absolutnie, on jest co prawda oparty na wątkach, prawda?

Benedetta Kroczego do niego podczas trzęsienia ziemi na iski, w której on stracił życie, a w której to powiedział mu, w której podczas tej rozmowy, domniemanej rozmowy miał mu powiedzieć, że tam powinien dać tyle, a tyle, a tyle, bardzo dużą sumę lirów ewentualnemu wybawcy.

Tutaj jakby ewidentnie zasugerował, że oprócz tego, że Neapol jest zepsuty tak naprawdę, jeżeli chodzi o...

To miało być osiedle idealne.

No niestety Żagle, ta okolica była po prostu absolutnie miejscem i produkcji, i sprzedaży hurtowej, detalicznej.

No i z tego też, ja tam byłem dwukrotnie, widziałem już to na etapie tak naprawdę totalnej degradacji.

Tak, jest jeden żagiel, który nie przylega, ale jest bardzo blisko kampusu uniwersyteckiego.

czy też częściowo wyburzony, ja myślę, że tej decyzji jeszcze ostatecznej nie ma, ale w każdym razie jeden fragment ma zostać i albo tam mają być ulokowane administracja dzielnicy, albo też może tam będą też, że tak powiem, mieć zajęcia studenci, może to jest jakaś taka historia łączona.

które stanowiło propozycję idealnego osiedla dla robotników, a teraz staje się po odnowieniu czymś na nowo atrakcyjnym dla nowych pracowników.

Nie, no przede wszystkim tak jest, jak pan mówi.

To był pomysł kobiet de facto.

który przemodelowuje tak naprawdę nasze myślenie o sztuce sakralnej, świeckiej, łączy ją używając podstawowego materiału, jakim jest marmur.

Pomyślałem sobie, że jeden z ważniejszych to są kulinaria albo to co w kuchni.

No, Eduardo de Filippo, który przybliża poprzez swoje sztuki.

Jest to rytuał rzeczywiście niespotykany nigdzie indziej w Europie, na świecie na pewno tak, natomiast w Europie rzeczywiście jeden z ciekawszych, powiedziałbym.

Mogę tylko powiedzieć, że inscenizacja ostatnia jednej ze sztuk właśnie Eduardo de Filippo była w Teatrze w Radomiu w dwudziestym roku, ale patrzyłem, że już nie można tego zobaczyć.

Nie do końca czułem jakby idei.

Dotarła do mnie ta idea, że tutaj jest jakby próba zbudowania takiego pomostu pomiędzy Fellinim tak naprawdę, a przyszłością.

Jak tutaj przypomnimy jego opowieści o Fidelu Castro, jego opowieści o Lewicy.

człowieka, który rozsławił przede wszystkim imię tego pozytywnego Neapolu, nie brudnego Neapolu, tylko nowoczesnego, futbolu, wirtuozerii jakiejś.

On rzeczywiście atakuje nas od samego początku, jak wysiądziemy na dworcu centralnym, potem jak jedziemy, jak jedziemy samochodem, taksówką, widzimy ludzi, którzy gestykulują, którzy rzucają papierosy, przejeżdżają na czerwonym, zajeżdżają sobie drogę, hałasują, krzyczą.

Więc on do momentu, kiedy doszedł do takiego ukojenia, to on jednak przez dekady, dekady z tym miastem się zmagał,

z podejściem ich do śmierci, do muzyki, do spokoju, a jednocześnie był zafascynowany, czemu dawał też wyraz, opisując swoje spacery do klasztoru Santa Chiara chociażby, który jest absolutnym arcydziełem otoczonym przez szare kamienice i czymś po prostu rajskim wewnątrz tak naprawdę szarego, głośnego, chaotycznego świata.

Chciałem bardzo panu serdecznie podziękować.

Dziękuję Państwu bardzo serdecznie za uwagę i Panu Piotrze za obecność z nami.

Dziękuję serdecznie.