Mentionsy

poznałam całkiem niedawno i nie wiedziałam o jego istnieniu, w sensie na samej platformie jeszcze nigdy nie byłam, ale usłyszałam pierwszy raz i zaczęła się taka debata na temat w ogóle promowania takich osób w social mediach, chociażby przez takie podcasty jak ten mój z Leną, ale nigdy na przykład nie słyszałam słuchaj jakichś takich...

10-11 to jest świetny wiek korzystania z pornografii.

Uczymy dzieci liczenia, cyfr, dodawania, potem dopiero jakieś całki czy różniczkowanie.

I tu przychodzimy do takich pierwszych minusów pornografii, czyli rzeczywiście ona może kształtować preferencje w stronę takich przemocowych, albo w stronę jakiegoś takiego zafiksowania się na jednym bodźcu, czyli fetyszu, ale może też dawać takie nierealne oczekiwania wobec siebie, mojego ciała, reakcji drugiej strony, zachowania drugiej strony.

Nie, mówimy o kompusywnych zachowaniach, rzeczywiście.

Realnie dla niej to jest problem i ja jestem tego zdania, że każdy związek powinien ustalać zasady wewnątrz.

To znowu jest kwestia tego, że jeżeli oglądamy to z głową, czyli wiemy, że to jest to fantazy, jak to wygląda, wiemy w jakim celu to oglądam, pewnie w celu wywołania podniecenia u siebie, czy rozładowania tego napięcia seksualnego, no to problemu nie ma.

Bo na przykład sesja oglądania pornografii i masturbacji trwa dwa dni.

No to wtedy rzeczywiście mamy te takie natrętne, kompulsywne zachowania.

Tylko zobacz, że wyobraźmy sobie parę, bo takie sytuacje też są, w której są kompusywne zachowania seksualne w związku.

No tak, tylko że pytanie, jak się znowu ta partnerka na przykład z tym czuje i czy to jest za każdym razem... Bo takie historie są, nawet była taka rolka kiedyś chyba gdzieś tam, wiesz, poszła viralowo, została zhejtowana a propos zmuszania się do seksu ze swoim partnerem.

To jest debata na przekonania, nie na wiedzę.

Oczywiście w to wierzyć, że do końca życia jedyną osobą, która będzie mi się podobała i będzie wywoływała we mnie uczucie pożądania czy zachwyt, będzie mój mąż.

Kobiety też mają trochę inną, mam wrażenie, taką kategorię fantazjowania niż mężczyźni.

Ale ciekawe, wiesz, dla mnie było to, że i nie wiem na ile to jest prawda, bo nie mam, wiesz, możliwości zweryfikowania tego, no ale Lena w tym podcaście na przykład mówiła, że jednak w Stanach, które też są bardzo konserwatywne, jednak te konta takie typu OnlyFans...

nie robię już takiego, wiesz, wrażenia jak u nas w kraju, że to, nie wiem, może to po prostu już jest bardziej znormalizowane i ludzie się do tego, wiesz, przyzwyczaili, bo jest to dłużej, nie mam pojęcia, ale nawet, wiesz, poczytałam sobie z ciekawości na jej zagranicznym koncie komentarze, a wiem, że ona nie kasuje tak by the way, bo ona nawet do mnie pisała, Ania, nie kasuj tych hejterskich komentarzy, bo to tylko nakręca...

Ale widzisz, to jest coś, czego... I tu na przykład, wiesz, daleka od oceniania i bym nie oceniała, ale powiedzmy, to mi trudniej zrozumieć, nie?

No ja też miałam takie sytuacje przecież w domu, że jak była jakaś scena seksu w filmie, no to... Ania, wyjdź albo przełączanie kanału.

Ale, że dawanie im jakby platformy do opowiadania o tym, czy to osobom, które mają OnlyFans, czy seksworkerką, to jest takie dawanie przykładu, nie wiem, młodym dziewczynom na przykład,

Ostatnio się wypowiedziałem do książki Wyznania Dominy.

Tak, no więcej mamy zawsze przyczyn danego zachowania.

To ciekawe, co mówisz, bo z kolei jak w gronie gdzieś tam terapeutycznym sobie rozmawiamy, to zauważamy, że jest taki trend zrzucania całej odpowiedzialności na rodziców za moje zachowania.

No jest, ale to okej, no bo to, znaczy ja domyślam się, że to się dzieje i nawet chyba tak się zaczyna mój wywiad z Leną, że ja mówię, że teraz szkoda, że teraz wszystkie zachowania, które odchodzą od jakiejś społecznej normy, tłumaczy się traumą dzieciństwa, bo trochę tak jest, nie?

Ale to jest taka logika, bo dla ludzi to jest łatwiejsze do zaakceptowania?

No ale, no tak, ale wiesz, to jest ciekawe, że my szukamy właśnie i dlatego rozumiem tą twoją perspektywę terapeuty o tych traumach z drugiej strony, rzucania na rodziców, no bo my teraz mamy taką tendencję tłumaczenia wszystkiego, czego nie rozumiemy, każdego zachowania innego niż nasze.

Czyli mamy te przekonania, którymi nie panujemy do końca.

Czy to nie jest znowu trochę tak, że to są takie przekonania, które niekoniecznie są właśnie nasze, tylko takie wpojone przez rodziców?

I przekonania też nie lubią się zmieniać.

To bardzo dobrze widać w polityce, że się przekonania nie lubią zmieniać.

Kiedy odczuwamy nieprzyjemne emocje albo jakieś nieprzyjemne konsekwencje z tego oglądania.

Ani wyrzucania czyichś rzeczy przez okno, bo takie historie też znam.

Dokładnie, no bo jakby temat Kościoła to jest i w ogóle, i teraz za to to już w ogóle będę się w piekle palić, ale tak sobie myślę, tak serio, że już abstrahując od tego, że to będą pewnie toksyczne i niedobre zachowania, to wolę jednak, żeby ten ksiądz oglądał ten film pornograficzny.

Więc jakby ja nie mówię, że to jest dobre zachowanie, ale jakby też myślę sobie, że jest dużo więcej po prostu problemów, które są dużo ważniejsze do przegadania takich społecznych niż oglądanie pornografii przez jakiegoś tam faceta dwa razy w miesiącu.

No a niby, wiesz, a niby lekarz to też jest zawód zaufania społecznego, nie?