Mentionsy

Tu król kolei, nie było żadnego przedsięwzięcia, czy to gospodarczego, czy społecznego w Warszawie, żeby nie było tam blocha.

Znajomość działań Blocha jest dla mnie taka deprymująca, bo nie pozwala mi posiedzieć o tak pod gruszą, tylko wciąż coś muszę robić, bo mam świadomość upływającego czasu, że ja mogłabym z nim więcej coś zrobić niż robię.

Dr Ewa Leśniewska, historyczka, muzealniczka i regionalistka mieszka na terenie, gdzie dawniej znajdowały się pola uprawne dostarczające paszy dla koni i bydła hodowanych w majątku Blocha.

Więc wjedziemy na teren podwórza gospodarskiego, gumnem zwanego i przejedziemy do parku, gdzie znajdowała się rezydencja Blocha.

A przecież nie powiedziałam jeszcze bardzo ważnej rzeczy, żeby ją dodać do tych wszystkich zdarzeń niezwykłych, jakie otaczają historię napisania biografii Blocha.

On był współzałożycielem towarzystwa imienia Blocha.

W gronie tych członków Towarzystwa Blocha był także profesor Skubiszewski, nasz minister spraw zagranicznych.

Jakie okoliczności towarzyszyły zakupowi Łęcznej przez Blocha?

To jest bardzo ważne w całej biografii Blocha, ta jego chęć wejścia w świat dla siebie obcy, o obcej kulturze, bo przecież Bloch był z pochodzenia Żydem i to jeszcze z bardzo biednej, rozrodzonej rodziny, bo było rodzeństwa razem z nim dziewięcioro.

Kolejne dzieło Blocha, 1982 rok, o finansach Rosji w XIX wieku.

I ostatnim przedsięwzięciem Blocha to była budowa kolei łączącej Dęblin z Dąbrową Górniczą i z Ostrowcem Świętokrzyskim.

Po prostu pałac zaprojektowany przez warszawskiego architekta Adolfa Schimmelfeininga, który przyjechał do Łęcznej na zaproszenie ówczesnego właściciela majątku Jana Gottlieba Blocha albo Jana Bogumiła Blocha.

Kiedy poślubił, co prawda żydowskiego pochodzenia, ale już dawno przeszło na katolicyzm wraz z całą rodziną Emiliem z Kronenbergów, ten wielki Leopold to był stryj Emilii, żony Blocha.

Dziedzica Blocha z herbem żony Blocha Koroniec i herbem Ogończyka odmiennego.

Mieszczanie każdy przyjazd Blocha do swoich dóbr fetowali i to powiedział mi już naoczny świadek, że Blocha witano jak biskupa.

Do Blocha się zwrócono z prośbą o dofinansowanie, przedsięwzięcia, no i pieniądze oczywiście przekazał.

Ekumenizmu Blocha przecież, Żyd, przecież on się przyjaźnił z księdzem wrześniewskim proboszczem.

Więc ta rodzina Blocha, tego ogończyka, przypuściła do swojego hermu, naszego Blocha, ale uczyniła to nie za darmo.

I właśnie dziadek Ignacy był u Blocha.

Przecież było wiadomo, że u Blocha musi być dobrze, skoro to taki milioner.

A u Blocha każdy miał swoją izbę z komorą, czyli takim magazynkiem, taką spiżarnią.

Dzieło Blocha powinno być czytane przez wszystkich rządzących, bo zagrożenie wojną pozostało.