Mentionsy

Donald Trump wiele zmienił w postawach polityków, ale chyba to, co zrobił dla zbliżenia Indii i Europy, to jest chyba jedna z najbardziej paradoksalnych konsekwencji jego polityki, prawda?

I Donald Trump, to akurat może niewielu słuchaczy będzie świadomych, pracował na tą opinię nie tylko w ostatnich 12 miesiącach, ale też w trakcie swojej pierwszej kadencji.

To oczywiście zostało przekroczone i pewnie by było przekraczane przez kolejne lata, gdyby Donald Trump nie wrócił do Białego Domu.

Ja to nazywam manewrem Trumpa, to znaczy tak wywrócić politykę amerykańską, żeby zniechęcić do siebie swoich przyjaciół i sojuszników, a wzmocnić swoich wrogów.

Bo to się Trumpowi udało w ostatnich 12 miesiącach, czyli zniechęcił najpierw Indie do siebie, nakładając na Indie najwyższe cła na świecie, 50-procentowe, a dodatkowo zniechęcił Unię Europejską, strasząc cłami, nakładając 15-procentowe cła, a ostatnio wymyślając tą absurdalną aferę wokół Grenlandii.

W związku z tym faktycznie Donald Trump wykonał dobrą robotę z naszego punktu widzenia, bo ułatwia to zbliżenie właśnie między Unią Europejską a Indiami.

Widać skutki polityki Trumpa polegające na uciekaniu od jak najbliższych związków z Ameryką, czy szukaniu alternatyw, nie tylko ze strony Unii, bo przecież mieliśmy premiera Kanady Marka Carneya, który był niedawno w Pekinie, właśnie kończy wizytę w Pekinie Keir Starmer, premier brytyjski.

Jeśli Trump chciał zrobić coś dla rozwoju wielobiegunowego świata i odejścia

Z faktu, że pojawia się Trump i wszyscy robią co mogą, żeby się przed nim chronić, nie wynika, że gasną różnice.

Bo powiedzieliśmy sobie o Trumpie, ale drugim ojcem chrzestnym porozumienia między Europą a Indiami to jest Xi Jinping.

Widzieliśmy, jaką politykę przyjął Trump, nakładając tła karne na Indie.

Prezydent Trump rozmawiał też z przedstawicielami Arabii Saudyjskiej i Izraela o ewentualnym ataku na Iran.

Zgłosiły akces czy gotowość do tego, żeby być w Radzie Pokoju Trumpa, no ale to, co mówisz w tej chwili tłumaczy, że rola tych państw będzie zupełnie inna.

Jedno mają wspólne, to znaczy na pewno Trumpowi, Amerykanom zależy na tym, żeby nie doszło do jakiejś otwartej konfrontacji pomiędzy Emiratami a Arabią Saudyjską.

Myślę, że jesteśmy w takiej fazie płynności, że za kilka miesięcy czy nawet szybciej może się wyjaśnić ta sprawa w zupełnie inną stronę, no bo jakby punktem wyjścia dla Stanów Zjednoczonych od lat, a szczególnie w kontekście prezydentury Trumpa jest to, żeby ta Ameryka mogła w końcu zostawić ten Bliski Wschód w spokoju i żeby on jakby zadbał o swoje bezpieczeństwo.

Dochodzimy do tego problematycznego momentu w ocenie działań Donalda Trumpa, że musimy przyznać, że nie jest to aktor racjonalny.

Ja osobiście uważam, że mamy po prostu falę interpretacji działań Trumpa post factum, który w ramach tych interpretacji próbuje się mu przypisać jakąś racjonalność.

No racjonalność w tym sensie międzynarodowym być może jest taka po prostu, że jeśli Donald Trump ma jakieś wewnętrzne problemy, to próbuje je zasłonić albo odciągnąć od nich uwagę.

No i trochę tak jak w Wenezueli, mieliśmy sytuację, w której tych Amerykanów przebywało i znów zadziałała ta teoria ze strzelbą Czechowa, to znaczy, że jeśli gdzieś ta strzelba wisi, to ona w końcu musi wystrzelić, że Trump wydaje się już za dużo zainwestował w te przygotowania, w groźby, aby teraz nic nie zrobić, bo wyobraźmy sobie, jak zostałoby to odebrane teraz przez jego zwolenników Stanów Zjednoczonych być może, gdyby ta armada, wielka armada się wycofała bez wojny.

To znaczy wspomniałeś o nieracjonalności Donalda Trumpa, mówienie o racjonalności reżimu, który brutalnie morduje swoich obywateli.

Czerpie je z uśmiechu Trumpa, gdy zdoła mu się przypodobać.

Süddeutsche Zeitung ogłasza z ulgą i emfazą, że udało się rozbroić bombę Trumpa.

Trump brutalnie wykorzystuje czyjąś słabość, cofa się jednak, kiedy sam dostanie po twarzy.

W takiej samej roli Trump widzi Europę.