Mentionsy

To są wszystko takie mikro doświadczenia, mikro elementy, które składają się na jakiś taki szerszy obraz tego, co jemy, chciałem powiedzieć, co czytamy.

Jest podporządkowane czemuś innemu w tym przypadku dziełu literatury, ale wyobrażam sobie, że artysta, który traci tę umiejętność wymyślania czy odkrywania w sobie tej iskry, tego zaskoczenia, tego stanu, w którym nagle wszystkie elementy, układanki wpadają na swój...

No więc, ten element artystyczny to jest jeden element.

o którym tak fajnie powiedziałaś, to jest ten element, który się składa z setek tysięcy małych decyzji.

Są tam może jakieś takie elementy, które mi przeszkadzają, czyli powtórzenie kroju pisma z okładki wewnątrz książki, tam gdzie jest podział na części.

To jest Lem, to jest Chandler.

To może zacznijmy od Lema.

Cały cykl nowych okładek lemowskich, moim zdaniem znakomitych, no ale chciałabym, żebyś ty mi powiedział, jakiego Lema chciałeś pokazać czytelnikom, kiedy zabierałeś się do projektowania tych okładek, bo domyślam się, że stawka była wysoka i pewnie też była spora presja, no bo to pisarz, który jest bardzo mocno zapisany,

wyobraźni i czytelniczej, ale też takiej chyba wyobraźni graficznej, bo te stare okładki Lema były obecne w domach, w bibliotekach i tych publicznych i tych prywatnych.

No tak, każdemu z nas chyba Lem się nieodwracalnie zrósł z ilustracjami Daniela Mroza i myślę, że to bardzo dobrze i tak powinno być.

Te moje okładki Lema, których już teraz jest dwadzieścia kilka chyba, powstawały na przestrzeni kilkunastu lat, a jak coś powstaje na przestrzeni kilkunastu lat, to siłą rzeczy chyba się...

W przypadku Lema to niestety się tak rozłożyło na dekadę ponad.

To znaczy zastanawiałem się, jak mogłyby wyglądać okładki Stanisława Lema, gdyby w latach 60. publikował nie w Polsce, tylko w

Jak się popatrzy na te moje lemy, które lubię i do których mam jakiś taki pewien sentyment, zwłaszcza związany z tym, że czasami przychodzi na targach jakaś osoba i mówi, boże, czytałem pana lema w gimnazjum, a to mówi do mnie dorosły brodacz.

ile to czasu minęło, no to cieszę się, że zaistniały wyobraźni czytelników, że tego Lema jakoś im tam osadziły i że się z nim kojarzą.

W tym sensie taki lem, którego zrobiłem, to jest jakby stworzenie świata, jakiegoś tam stworzenie wizualnego świata, jakiego, nie wiem, skrótu wizualnego dla danego pisarza.

Ale jeżeli chodzi o lema, nie jestem, no jakby straciłem może do tego trochę serce.

Ten przypadek Lema jest o tyle ciekawy, że okładki Lema, zarówno te dawne, o których wspomniałeś, te Peralowskie, Daniela Mroza, one nie zdradzały, że to chodzi o prozę gatunkową.

stworzyć jakiś element zagadki.

Z Johnsonem mam znowu problem, ponieważ jest to pisarz, jeden chyba z moich ulubionych.

w tę taką sielankowość i cukierkowość, w jakiś uporządkowany świat wprowadzić ten element rozpadu.

Michael John Harrison z cyklem Viriconium i być może z innymi książkami.