Mentionsy

Winston Smith z głową wtuloną w ramiona dla osłony przed tnącym wiatrem wślizgnął się przez szklane drzwi do bloku zwycięstwa, ale nie dość szybko, by powstrzymać tuman ziarnistego pyłu, który wtargnął za nim do środka.

Winston skierował się w stronę schodów.

Winston mieszkał na siódmym piętrze, a ponieważ miał już 39 lat i owrzodzenia żylakowe na prawej nodze powyżej kostki, wspinał się wolno, kilka razy odpoczywając po drodze.

Winston obrócił pokrętło i głos nieco przycichł, lecz mimo to każde słowo dobiegało wyraźnie.

Winston podszedł do okna.

Wielki brat patrzy, głosił napis, a ciemne oczy wywiercały się w oczy Winstona.

Za plecami Winstona głos płynący z teleekranu wciąż trajkotał o wytopie surówki i przekroczeniu dziewiątego planu trzyletniego.

Co więcej, jak długo Winston pozostawał w zasięgu metalowej płyty, był nie tylko słyszalny, lecz także widoczny.

Winston stał tyłem do teleekranu.

Wysiłki Winstona były jednak daremne.

Z okna swojego mieszkania Winston widział wyraźnie trzy hasła partii, wymalowane starannie na białej fasadzie.