Mentionsy

Chciałbym dzisiaj powiedzieć o tym, jak Adam Mickiewicz, zawahałem się właśnie, które nazwisko najpierw wymienić, czy Adama Mickiewicza, czy Juliusza Słowackiego.

I to było mniej więcej wiadomo, ale też nie do końca, ale mniej wiadomo było, że Adam Mickiewicz też miał głowę do interesu.

Wiadomo, że bieda była ogromnie dokuczliwa i że nieraz naprawdę Mickiewicz i Celina Mickiewiczowa i cała rodzina znajdowali się na pograniczu lędy, że pieniędzy nigdy nie starczało.

Ale na pewno jest tak, że Mickiewicz nigdy o pieniądze się specjalnie nie troszczył, albo bardzo się nie troszczył o pieniądze, a jak miał jakieś pieniądze, czy to z Collège de France, jako profesor tymczasowej literatury słowiańskiej, czy też z dochodów po sprzedaży na przykład tego, co dzisiaj się nazywa prawa autorskie do pana Tadeusza, ale w szczegóły wchodzić nie będę, też napływały pieniądze ludzie.

Przyjaciele i Polacy i Francuzi starali się pomagać Mickiewiczowi finansowo.

Kiedy jego wykłady Mickiewicza w Collège de France zostały zawieszone w 1844 roku, to przecież z przerwami.

Ale jednak do 1852 roku Mickiewicz otrzymywał pensję, albo połowę pensji, albo całą nawet pensję profesora tymczasowego w Collège de France.

Ale na tak liczną rodzinę to nie starczało oczywiście, a jeśli Mickiewicz miał jakieś pieniądze, to je rozdawał.

A trudno sobie wyobrazić czasami większą biedę niż ta, która dotykała Mickiewicza i jego rodziny.

Ale nie o biedzie Mickiewicza chciałbym mówić, tylko o jego obrotności finansowej.

Mianowicie, Mickiewicz znakomicie potrafił obracać pieniędzmi na giełdzie paryskiej i akcjami sprzedawać, kupować Adam Mickiewicz.

W momencie szczególnym, szczególnego pierwszej fazy towianizmu, wtedy kiedy Towiański zachwycił Mickiewicza całkowicie, kiedy Mickiewicz był w siódmym niebie, słoneczku mój, i był zachwycony i w stanie kompletnego upojenia, powiedzmy, dla uproszczenia mistycznego.

Jednocześnie Mickiewicz grał na giełdzie akcjami, obligacjami swojego wielkiego przyjaciela i też to wieńczyka, Aleksandra Chodźki, który był przez długi czas drogmanem, czyli tłumaczem

Sperskiego na dworze carskim i ambasadorem carskim Tuperskim, który potem przeszedł na tuwializm i został bardzo oddanym, to wiem, dziecię wielkim przyjacielem Mickiewicza.

I przesyłał Mickiewiczowi zadania finansowe do wykonania i Mickiewicz wykonywał te zadania na paryskiej kiemcie znakomicie.

I raportował Mickiewicz Aleksandrowi w koczce, jednocześnie pisząc listy absolutnie natchnione do swoich przyjaciół i do Torjańskiego.

tylko częściowo, ale jednak Celiny Mickiewicz owocne straszliwego błędu, z choroby psychicznej, no krótko mówiąc, zupełne uniesienia duchowe, a z drugiej strony bardzo precyzyjna gra na dziewczynę.

I Mickiewicz raportował Aleksandrowi koćce, że drogi Aleksandrze, dzisiaj zarobiłem jedno sumo, ale nie wiadomo jak jutro chłopc będzie, wiadomo czy nie stracimy, ale czuwa na wszystko.

Jak ktoś mi nie wierzy, wystarczy, żeby zajrzał do odpowiedniego tobu korespondencji Adama Mickiewicza.

Listów Adama Mickiewicza i korespondencji Adama Mickiewicza wydanych w osobnej edycji.

I zawsze mówiłem, zawsze powtarzałem, że Mickiewicz był wielkim szachistą objawiem, dlatego, że Mickiewicz ten znakomicie grał w szachy.

Był szacistą objawieniem Adam Mickiewicz, ale potrafił też grać na dziewczyn, bo był człowiekiem jednocześnie niesłychanie podatnym, wierzącym w moc objawienia.

To Anioł Mickiewicz.

Mickiewicz myślał jak szachista, Mickiewicz myślał jak matematyk.