Mentionsy

siódmym dziecku Celiny Mickiewiczowej, ale przybranym.

I to był inny chłopiec, potem współdorosły mężczyzna, który długo żył, który nazywał się dziwnie, bo nie nazywał się Bęgorzami Mickiewiczami, ani Józef, ani Andrzej, ani...

Zwany też Barakiem przez Adama Mickiewicza oraz przez jego najstarszego syna, najstarszego syna Adama Mickiewicza, Władysława, z którym Barak, czyli Naburayi Yusuf Bey, ogromnie się przyjaźnił.

Ta szkoła mieści się w Paryżu, do której Władysław Mickiewicz uczęszczał, do której Władysław Mickiewicz chodził i tam spotkał...

I stąd Józef Bey, czyli Barak, jak nazywał go Władysław Mickiewicz, Jana Micelina Mickiewiczowa, znalazł się w kolegium Sons Barba.

Otóż z Władysławem Mickiewiczem Barak przyjaźnił się ogromnie.

Barth, Władysław Mickiewicz z Barakiem, ale też wspólnie jeździli na wakacje do Adama i do Celiny Mickiewiczowej, bo za nim...

W 1955 roku w marcu Celina Mickiewiczowa odeszła z tego świata.

Adam Mickiewicz kilka miesięcy później w Stambule, ale przed tym, kiedy Adam Mickiewicz był bibliotekarzem w Bibliotece Arsenału w Paryżu, do końca swoich dni, do końca nie Celiny, a potem do wyjazdu na wschód, czyli na jesieni 1855 roku, Barak...

I Władysław Mickiewicz, najstarszy syn Adama, spędzali bardzo wiele czasu razem i wyjeżdżali również na wspólne wakacje.

I teraz bardzo ciekawa historia jest z dalszymi losami, dotyczy dalszych losów baraka, czyli przyjaciela Władysława Mickiewicza.

A życie Władysława Mickiewicza, najstarszego syna Adama, dzięki Bogu było długie.

I Władysław Mickiewicz z Barakiem spotykali się bardzo, bardzo często przez długie lata i między innymi Barak, który bywał często w Paryżu, opowiadał o swoich dalszych losach.

Z generałem Chojeckim i z generałem Władysławem Kościelskim.

To bardzo pasjonująca i skomplikowana historia, ale najważniejsze jest to, że największy przyjaciel najstarszego syna Adama, czyli barak na murali Józefa i barak zwany tak przy tym zwany przez Władysława,

I ten największy przyjaciel najstarszego syna Adama Mickiewicza był właśnie kimś jednocześnie swoim i obcym.