Mentionsy

Słuchacze audycji radia z charakterem Witełkar Zwoliński.

Mi się kojarzy tak bardziej ze Syrenką Warszawską i ze strajkami pod Dino w dzielnicy Wilanów.

stadion.

Wielu osób na stadionie się kojarzy z różnymi krajami, przez kluby sportowe.

Ale Warszawa też zawiera duży kultur, dlatego że dużo ludzi też przyjeżdża na studia do Warszawy, do pracy i tam się mieszają różne kultury ze Śląska, z różnych regionów Polski.

Si cercano parole, che nessuno di là, e si vorrebbe piangere, non si può più.

Come triste Venezia di serara la luna se si cerca una mano che non si trova piu.

Addio gabbiane in volo che un giorno salutaste Due punti nere al suolo addio anche da lei Troppo triste Venezia soltanto un anno dopo Troppo triste Venezia se non si ama

Zapraszam do wysłuchania opowieści medytacyjnej Antonego Di Mello zatytułowanej Uczenie się zawodu włamywacza.

Wiele razy studiowałem w Wenezueli w szkołach

Storie d'amore hanno scritto poeti a Venezia La laguna che cambia colori Come le nostre stagioni di cuore Se una donna la perdi la puoi ritrovare a Venezia

Oczywiście musi być w piątkowej audycji randiowej audycja pana profesora Jerzego Rutkowskiego z cyklu Piątki na Piątki.

Anderson, postać zupełnie nieznana, nagrał na początku lat sześćdziesiątych trzy singielki, takie melodijne piosenki, rytmy latynoamerykańskie.

Stingiel ten został odnaleziony przez jakiegoś kolekcjonera, zdigitalizowany i wydany na płycie kompaktowej.

Znany prezenter radiowy Grzegorz Lasowski nazywa takie utwory wynalazkami, no bo to są wynalazki.

Te śmietniki, które się przeszukuje, no to licytacje internetowe typu eBay czy Discord.

Czarna piosenkarka specjalizująca się w melodiach tanecznych, w rytmach latynoamerykańskich.

You never saw the moon so low Stars coming nearer, burning clearer Who are the two for whom they glow You and me, part of tea, part of me Flowers from nowhere unfold in a tropic splendor Strange distant music is setting my soul on fire

I gave you love I thought that we Had made it to the top I gave you all I had to give Why did it have to stop?

I thought that we had made it to the top I gave you all I had to give Why did it have to stop?

Jest jeden miejsce na sześciere di Castello, na strefa Castello.

Dla mnie to była historia fascynująca i studiowałem dużo o takiej historii.

Questo amore immenso per noi Del dolore che sento Ti prego, ti prego lo sai Sogno qualcosa di buono Che mi illumini il mondo Un buono come te Che ho bisogno di qualcosa di vero

Wenecja è anche un sogno di quelli che puoi comprare però non ti puoi risvegliare con l'acqua alla gola e un dolore a livello del mare.

Il doge ha cambiato di casa e per mille finestre C'è solo il vagito di un bimbo che è nato C'è solo la sirena di mestre Stefania affondando Stefania ha lasciato qualcosa

Ma bella duemila e una rosa sul suo comodino, Stefania ha lasciato un bambino.

Che riempie la testa soltanto di fatalità Del resto del mondo non sai più una sega Venezia è la gente che se ne frega Stefani è un bambino Comprare o smerciare Venezia sarà il suo destino O darsi che un giorno saremo contenti Di esserne solo lontani parenti

pokazuje przyjacielowi ławkę, na której można usiąść i posłuchać muzyki Fryderyka Chopina, ale w pańskim mieście i w mieście pańskiego bohatera w Wenecji urodził się taki geniusz muzyki jak Antonio Vivaldi.

I chciałem zapytać się pana właśnie o to muzyczne brzmienie, o tą muzyczną retrospekcję pomiędzy Antonio Vivaldi a Fryderykiem Chopina.

Jak pan przejeżdża między Włochami a Polską, Polską a Włochami, jak się zmienia muzyka, czy ona się uzupełnia, czym dla pańskiego bohatera, ale czym i dla pana jest właśnie ta muzyka rozciągająca się od Vivaldiego do Chopina?

Role muzyka barokowa, która się urodziła prawie w Wenecji, to jest niesamowita ta rola i oczywiście jestem dumny, że ja pochodzę od miasta Vivaldi, ale nie tylko Vivaldi, Baldassare Gallupi, Albinoni i na drugą stronę

W Wenecji nie brakuje wątek kulturalnych, które możemy używać, właśnie Vivaldi, Galupi, ale nie mamy ławki, które grają muzykę i bohater mówi, i jeżeli nawet, co brakuje na moją ulubioną, wspanialą, zakochaną Wenecję,

Zapraszam do wysłuchania opowieści medytacyjnej Antonego Di Mello zatytułowanej Pokojowe życzenia rabina.

Dimelo dodaje.

Człowiek ten, który ją umiał rozerwać, hrabia Moska de la Rovere, był wówczas ministrem wojny, polityki i finansów słynnego księcia Parmy Ernesta IV, tak głośnego swą surowością, którą liberałowie mediolańscy nazwali okrucieństwem.

Moi panie w Hiszpanii, gdy pod generałem Saint-Cyr narażałem się na kulę, aby zdobyć krzyży nieco sławy, obecnie, cóż, obecnie ubieram się jak pajac z komedii, aby prowadzić wielki dom i mieć kilka tysięcy franków.

jeśli deska w posadzce zaskrzypi rzuca się do pistoletów myśląc że to liberał ukryty pod łóżkiem natychmiast rozlegają się dzwonki w całym zamku a adiutant biegnie zbudzić hrabiego moska

Primo, wnoszę dymisję i żyjemy sobie po mieszczańsku w Mediolanie, Florencji, Neapolu, gdzie zechcesz.

Rozumie się, że nie znam nazwiska przyszłej dizezy.

A un sussurrara di dolci cantilene Co i baci ti dirò, ti voglio bene Venezia, la luna e tu E questo un grande sogno

Ranuncjusz Ernest IV oraz księżna, jego małżonka, którym przedstawiły disesę Sanseverina, dwie najznakomitsze damy w kraju, przyjęli ją bardzo łaskawie.

Wie pani, rzekł Moska, kiedy wróciła Sanseverina z audiencji, to dlatego, że Mediolan jest większy i ładniejszy od Parmy.