Mentionsy

Po śmierci rodziców zamieszkałem w pałacu wraz z jedynym moim wujem Tarabukiem.

Wój Tarabuk był poetą.

Nie zauważyłem jednak, żeby wuj Tarabuk raz napisany wiersz kiedykolwiek poprawiał.

Wuj Tarabuk miał stolik składany, srebrny kałamarz i złote pióro.

Napisany ten wiersz wójt Tarabuk odczytał go głośno i zawołał piękny wiersz.

Trudno uwierzyć, ile błędów ortograficznych zdążył popełnić wuj Tarabuk w tak krótkim wierszyku.

A wuj Tarabuk spał.

A wuj Tarabuk spał.

Może, poczuwszy w swej głębi rymowane utwory wuja Tarabuka, wzbożyło się jeszcze bardziej.

Domyślam się, że autorem tych wierszy jest wuj Tarabuk, który co dzień nad brzegiem morza wysiaduje przy składanym stoliku i suszy głowę nad rymami.

Piszę ten list z powodu, że wicher włóczęga, który na brzegu przygód byle jakich szuka, zwiał do morza papiery wuja Tarabuka.