Mentionsy

Słowa te wypowiedział Szymon, syn Jony, w pobliżu Cezarei Filipowej.

Tak, wypowiedział je w swoim własnym języku.

z głębokim, przeżytym, prostym i odczuwalnym przeświadczeniem.

Ale słowa te nie wyszły od Niego, nie w Nim miały swe źródło, albowiem nie objawiły Ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie.

Były to słowa wiary.

Słowa te zaznaczają początek posłannictwa Piotrowego w historii zbawienia, w dziejach ludu bożego.

Poprzez takie wyznanie wiary, święta historia zbawienia ludu Bożego miała zyskać nowy wymiar, wyrażać się odtąd w historycznym wymiarze Kościoła.

Ten kościelny wymiar historii ludu Bożego bierze swoje początki, rodzi się właśnie z tych słów wiary.

I związany jest z człowiekiem, który je wypowiedział.

Ty jesteś Piotr, skała, opoka Boga.

I na Tobie, jak na opoce, zbuduję mój Kościół.

Trzeba, aby dzisiaj, w tym właśnie miejscu, zostały wypowiedziane i wysłuchane te same słowa.

Tak, bracia i synowie.

Przede wszystkim te słowa.

Ich zawartość otwiera naszym oczom tajemnicę Boga żywego.

Tajemnicę, którą Syn zna i którą nam przybliżył.

Nikt jeszcze nie przybliżył Boga żywego ludziom.

Nikt go nie objawił tak, jak to zrobił On sam.

W naszym poznaniu Boga, w naszym dążeniu do Boga,

Jesteśmy zdani bez reszty na potęgę tych słów.

Kto mnie widzi, widzi też Ojca.

Ten, który jest nieskończony, nieprzenikniony, niewypowiedziany,

stał się bliski nam w Jezusie Chrystusie, Synu Jednorodzonym, zrodzonym z Dziewicy Maryi w stajni betlejemskiej.

Wy wszyscy, którzy posiadacie nieocenione szczęście wiary, wy wszyscy,

Wy wszyscy, którzy jeszcze szukacie Boga, a także Wy, których dręczy zwątpienie, zechciejcie przyjąć raz jeszcze dzisiaj w tym świętym miejscu słowa wypowiedziane przez Szymona Piotra.

W tych słowach jest wiara Kościoła.

W tych właśnie słowach jest nowa prawda.

Więcej, najwyższa i ostateczna prawda o człowieku, Synu Boga Żywego.

Dziś nowy biskup Rzymu rozpoczyna uroczyście sprawowanie swego urzędu i misję Piotrową.

W tym właśnie mieście Piotr zakończył, wypełnił posłannictwo powierzone mu przez Pana.

Pan zwrócił się do niego mówiąc, kiedy byłeś młody przepasywałeś się i chodziłeś dokąd chciałeś.

Lecz gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a kto inny cię przepasze i poprowadzi tam, dokąd ty nie zechcesz.

Piotr przybył do Rzymu.

Tuż skierowało go i doprowadziło do tego miasta, w serce rzymskiego imperium, jak nieposłuszeństwo wobec posłannictwa i natchnienia otrzymanego od Pana.

Zapewne ten rybak z Galilei nie chciałby przybyć aż tutaj.

Wolałby pewnie zostać tam, nad brzegiem jeziora Genezaret, ze swoją łodzią i sieciami.

Ale prowadzony przez Pana, po słusznym natchnieniu, dotarł tu.

Jak głosi starożytna tradycja, która znalazła wspaniały wyraz literacki w powieści Henryka Sienkiewicza, w czasie prześladowań Nerona Piotr zamierzał opuścić Rzym, ale Pan interweniował, wychodząc mu na spotkanie.

Piotr zwrócił się do niego pytając, Quo vadis domine, dokąd idziesz, Panie?

A on odpowiedział mu zaraz, do Rzymu idę, by mnie tam ukrzyżowano po raz wtóry.

Piotr wrócił do Rzymu i pozostał w nim aż do swego ukrzyżowania.

Tak, bracia i synowie, Rzym jest stolicą Piotra.

W ciągu wieków następowali na niej coraz to nowi biskupi.

Dzisiaj właśnie nowy biskup wstępuje na rzymską stolicę Piotra.

Biskup przejęty głębokim drżeniem w poczuciu swojej niegodności.

I jak tu nie drżeć wobec wielkości takiego wezwania i wobec powszechnej misji tej stolicy rzymskiej.

Na rzymską stolicę Piotra wstępuje dzisiaj biskup, który nie jest Rzymianinem.

biskup, który jest synem Polski.

Ale z tą chwilą i on staje się Rzymianinem.

także dlatego, że jest synem narodu, którego historia od zarania dziejów i którego tysiącletnia tradycja naznaczone są żywą, mocną, nigdy nieprzerwaną, przeżytą i głęboką więzią ze stolicą Piotrową.

Narodu, który tej stolicy pozostał zawsze wierny.

O niezbadane są wyroki boskiej opatrzności.

W minionych wiekach, kiedy następca Piotra brał w posiadanie swoją stolicę, wkładano na jego głowę potrójną koronę, tiara.

Ostatnim ukoronowanym był papież Paweł VI w roku 1963.

I on jednak po uroczystym obrzędzie koronacji nigdy już więcej nie włożył tiary.

pozostawiając swoim następcom swobodę decyzji w tej sprawie.

Papież Jan Paweł I, którego wspomnienie jest takie szczerzywe w naszych sercach,

Papież Jan Paweł I, którego wspomnienie jest takie szczerzywe w naszych sercach, nie chciał potrójnej korony.

A dzisiaj nie chce jej jego następca.

Nie czas w istocie powracać do tego obrzędu, który może niesłusznie uznany został za symbol doczesnej władzy papież.

Nasz czas skłania nas, zachęca, zmusza.

Do spojrzenia na Pana i zanurzenia się w pokorne i pobożne rozważanie tajemnicy najwyższej władzy samego Chrystusa.

Tego, który zrodzony z Maryi Dziewicy, Syn Cieśli, jak mniemano, Syn Boga Żywego, jak to wyznał Piotr, przyszedł tu, by z nas wszystkich uczynić jedno królestwo.

Królestwo kapłańskie.

Sobór Watykański II przypomniał na nowo tajemnicę tej władzy oraz fakt, że posłannictwo Chrystusa, kapłana, proroka, nauczyciela i króla trwa nadal w Kościele.

Wszyscy, cały lud Boży uczestniczy w tym potrójnym posłannictwie.

I chociaż dawniej wkładano na głowę papieża Tiare potrójną koronę,

By poprzez ten symbol wyrazić cały ustrój hierarchiczny Kościoła Chrystusowego, cała święta władza w nim sprawowana nie jest niczym innym jak służbą.

by cały lud Boży uczestniczył w tej potrójnej misji Chrystusa i pozostał na zawsze we władzy Pana, z której bierze swoje początki.

Nie z władzy doczesnej, ale od Ojca Niebieskiego i z tajemnicy krzyża i zmartwychwstania.

Ta władza Pana naszego, absolutna, przecież słodka i łagodna, odpowiada całej głębi ludzkiego wnętrza.

Jego najwznoślejszym dążeniom, jego woli i sercu.

Nigdy nie przemawia językiem siły.

ale wyraża się w miłości bliźniego i w prawdzie.

Nowy następca Piotra na stolicy rzymskiej wznosi dzisiaj gorącą, pokorną, ufną modlitwę.

Spraw Chryste, bym mógł stać się i pozostać sługą Twojej jedynej władzy, sługą Twojej słodkiej władzy, sługą Twojej władzy, która nie przemija.

Spraw, abym mógł być sługą, więcej, sługą sług Twoich.

Bracia i siostry, nie bójcie się przygarnąć Chrystusa i przyjąć Jego władzę.

Pomóżcie papieżowi i wszystkim tym, którzy pragną służyć Chrystusowi i dzięki mocy Chrystusa służyć człowiekowi i całej ludzkości.

Nie bójcie się.

Otwórzcie, więcej otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi.

Dla jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokiej dziedziny kultury, cywilizacji, rozwodu.

Nie bójcie się.

Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek.

On jeden to wie.

Dzisiaj często człowiek nie wie, co kryje się w jego wnętrzu, w głębokości jego duszy i serca.

Tak często niepewny sensu życia na tej ziemi i ogarnięty zwątpieniem, które zamienia się w rozpacz.

Pozwólcie więc, proszę Was, błagam Was z pokorą i zaufaniem.

Pozwólcie Chrystusowi mówić do człowieka.

On jeden ma słowa życia.

Tak życia wiecznego.

Właśnie dzisiaj cały Kościół obchodzi dzień misyjny.

Modli się, rozmyśla, działa, aby Chrystusowe Słowa Życia dotarły do wszystkich ludzi i zostały przez nich przyjęte jako przesłanie nadziei, zbawienia, całkowitego wyzwolenia.

Dziękuję wszystkim obecnym, którzy zechcieli uczestniczyć w tym uroczystym rozpoczęciu pontyfikatu nowego następcy Piotra.

Dziękuję z całego serca głową państw, przedstawicielom władz, delegacjom rządowym za ich obecność, która przynosi mi wielki zaszczyt.

Dziękuję Wam, najczcigodniejsi kardynałowie Świętego Kościoła Rzymskiego.

Dziękuję drogim braciom w biskupstwie i Wam kapłani.

Wam, siostry i bracia, zakonnice i zakonnicy zakonów i zgromadzeń.

Dziękuję.

Dziękuję Wam, Rzymianie.

Dziękuję pielgrzymom przybyłym z całego świata.

Dziękuję tym, którzy uczestniczą w tej świętej uroczystości poprzez radio i telewizję.

Do Was się zwracam, umiłowani moi rodacy.

Umiłowani moi rodacy, pielgrzymi z Polski, bracia biskupi z waszym wspaniałym prymasem na czele.

Kapłani, siostry i bracia Polski zakonów, do was przedstawiciele Polonii z całego świata.

A cóż powiedzieć do was, którzy tu przybyliście z mojego Krakowa, od stolicy świętego Stanisława, którego byłem niegodnym następcą przez lat 14.

Cóż powiedzieć?

Wszystko, co mógłbym powiedzieć...

będzie blade w stosunku do tego, co czuje w tej chwili moje serce, a także w stosunku do tego, co czują wasze serca.

Więc oszczędźmy słów.

Niech pozostanie tylko wielkie milczenie przed Bogiem, które jest samą modlitwą.

Proszę was, bądźcie ze mną.

na Jasnej Górze i wszędzie.

Proszę Was, nie przestawajcie być z papieżem, który dzisiaj przypomina słowa poety Matko Boża, co jasnej bronisz Częstochowy i w ostrej świecisz bramie.

I do Was kieruję te słowa w takiej niezwykłej chwili.

Niech to na dzisiaj wystarczy.

Był to apel i zaproszenie do modlitwy za nowego papieża.

Apel wygłoszony w moim rodzinnym języku.

Z tym samym wezwaniem zwracam się do wszystkich synów i wszystkich córek Kościoła Katolickiego.

Wspierajcie mnie dzisiaj i zawsze w Waszych modlitwach.

Katolikom z Francji i z krajów francuskojęzycznych wyrażam całą moją miłość i oddanie.

Pozwalam sobie liczyć na wasze synowskie i bezwarunkowe wsparcie.

abyście mogli wzrastać w wierze.

Tym, którzy nie podzielają tej wiary, również przesyłam moje pełne szacunku i serdeczne pozdrowienia.

Mam nadzieję, że ich życzliwość ułatwi mi wypełnianie powierzonej mi misji duchowej, która nie jest bez znaczenia dla szczęścia i pokoju na świecie.

Wszystkim Wam, którzy mówicie po angielsku, w imię Chrystusa składam serdeczne pozdrowienia.

Liczę, że wesprzecie mnie waszymi modlitwami i dobrą wolą w realizacji mojej misji służby Kościołowi i ludzkości.

Niech Chrystus obdarzy was swoją łaską i pokojem, znosząc bariery podziałów i wszystko w nim jednocząc.

Serdecznie pozdrawiam obecnych tu przedstawicieli i wszystkich mieszkańców krajów niemieckojęzycznych.

Wielokrotnie, a ostatnio podczas mojej wizyty w Republice Federalnej Niemiec, miałem okazję osobiście poznać i docenić błogosławione dzieło Kościoła i jego wiernych.

Niech Wasze ofiarne zaangażowanie dla Chrystusa nadal przynosi owoce dla wielkich spraw i potrzeb Kościoła na całym świecie.

Proszę Was o to i polecam moją nową posługę apostolską w Waszej szczególnej modlitwie.

Moje myśli kierują się teraz ku światu języka hiszpańskiego, tak znaczącej części Kościoła Chrystusowego.

Wam, drodzy bracia i synowie, w tej uroczystej chwili przesyłam serdeczne pozdrowienia od nowego papieża.

Zjednoczeni więzami wspólnej wiary katolickiej,

Bądźcie wierni swej chrześcijańskiej tradycji, urzeczywistnianej w klimacie coraz większej sprawiedliwości i solidarności, zachowajcie bliskość z namiestnikiem Chrystusa i intensywnie pielęgnujcie cześć dla naszej Matki, Najświętszej Maryi Panny.

Bracia i synowie języka portugalskiego, jako sługa sług bożych pozdrawiam Was serdecznie w Panu.

Błogosławiąc Was, ufam Waszą modlitwę i wierność.

abyście zawsze żyli przesłaniem tego dnia i tego obrzędu.

Niech Pan będzie z nami wszystkimi.

Ze serca pozdrawuję a zechnam Czechowa, Słowaków, którzy są mi tak bliski.

Serca pozdrawiam i błogosławię Czechów i Słowaków, którzy są mi tak bliscy.

Serdecznie pozdrawiam naszych litewskich braci.

Bądźcie szczęśliwi i wierni Chrystusowi.

Otwieram serce dla wszystkich braci z kościołów i wspólnot chrześcijańskich, pozdrawiając szczególnie tych z Was, którzy tutaj jesteście obecni, w oczekiwaniu na bliskie spotkanie osobiste.

Ale już teraz wyrażam szczerą wdzięczność za to, że zechcieliście uczestniczyć w tych uroczystościach.

I na koniec wracam się do wszystkich ludzi, do każdego człowieka.

Z jaką czcią apostoł Chrystusa musi wymawiać to słowo człowiek.

Módlcie się za mnie.

Pomóżcie mi, ażebym mógł wam służyć.