Mentionsy

To, co było w latach 90., początek milenium, to już jest taki nie za bardzo, bo czasy były w miarę spokojniejsze.

Czy jest to jakieś odzwierciedlenie, że tak jak

Tutaj akurat mamy właśnie Olenenko i Andrea Ankel, które pokazują prace, które wiążą się z jednej strony z prawami kobiet, a z drugiej strony z szokującą, też związaną z historią kolonializmu, ale też faszezmu, historią Leni Riefenstahl.

No to tak, to moja praca się nazywa Leni Riefenstahl pójdzie do Afryki i uwielbia to.

Bo pani Riefenstahl, która była przepiękna kobieta ariańska,

Chociaż ja na temat Reni Riefenstahl już od dawno na to patrzę.

I ten film się nazywa Riefenstahl.

I ta praca, jeszcze dodam, może jest właśnie w takiej zupełnie innej estetyce, jakby wywracającej ten właśnie, ten taki kanon sztuki nazistowskiej, Leni Liefenstahl, który ona stworzyła w czasach Hitlera i który później właściwie kontynuowała, też fotografując właśnie dublijczyków.

I pani Riefenstahl też była oczywiście w środku, że ona też miała taka wizja, jak skontrolować wszystkie te piękne obrazy obrazami.

Myślę, że przede wszystkim, co warto zaznaczyć, to jest przede wszystkim konstrukt, czyli coś zostało skonstruowane po to właśnie, żeby wykluczać, żeby dzielić i dzięki temu dzieleniu rządzić.

I czy taka sztuka z ruin jest próbą ocalenia ruin i ocalenia spadku?