Mentionsy

Zjawisko samotności tak naprawdę rozwija się już od kilkunastu lat i niektórzy utożsamiają je z pandemią, ale tak naprawdę pandemia była tylko i wyłącznie dodatkowym katalizatorem tego zjawiska.

Już przed pandemią te wskaźniki samotności mówiły o tym, że dotyka ona ponad

Dużo jest w tej dyskusji o tym, czy powinniśmy używać telefonów w szkołach, media społecznościowe w kontekście młodzieży, a bardzo mało patrzymy na osoby w średnim i trochę starszym wieku, które trochę chyba od pandemii zostały jakby same sobie pozostawione rozwojowi cyfrowemu.

I na to już też zwracaliśmy jako Instytut Humanitas uwagę przed pandemią, że wiele osób czuje się samotnych w środowisku pracy i to jeszcze przed czasem pracy zdalnej.

Wcale się, można powiedzieć, z jednej strony nie dziwię, gdy w środku pandemii brałam udział w wielu dyskusjach czy panelach, często obok mnie siedzieli przedstawiciele wiodących firm technologicznych, którzy deklarowali, że ich firmy nigdy nie wrócą do biur.

I że jest to decyzja bardzo krótkowzroczna, która nie tylko uderzy właśnie w firmy i ich innowacyjność, ale też jeszcze bardziej pogłębi to zjawisko samotności, na które już zwracaliśmy uwagę przed pandemią.

Patrzę też teraz na takie badanie przeprowadzone przez OECD, Social Connections and Loneliness, i w tym badaniu właśnie bardzo to widać ładnie, że nie liczy się jakby liczba kontaktów sama w sobie, ale po pierwsze ich jakość, a po drugie pewne oczekiwania co do tego, ile tych kontaktów i jakie one są przyjęte w społeczeństwie.

Największy odsetek osób, które mówią, że nie mają na kogo liczyć w sytuacji problematycznej jest w Korei, 20%, a najmniejszy na Islandii, tylko 2% Islandczyków mówi, że nie ma na kogo liczyć, więc znowu, nawet mimo takiej tradycji jakiegoś biesiadowania nocami, a z kolei zaczynania dnia w kawiarni, ci Islandczycy czują się zadowoleni z tej jakości relacji, że ona im daje jakieś takie poczucie bezpieczeństwa.