Mentionsy

który no właśnie, chociaż został oczywiście premierem na czele tej szerokiej koalicji, oczywiście popieranej też przynajmniej początkowo przez Kurdów i Sunnitów Muhammada Halbuziego, to jednak przede wszystkim złożonej z tych szyickich frakcji skupionych w szyickich ramach koordynacyjnych, to jednak Halbuzi, to przepraszam, to jednak Sudanii

starał się stworzyć własną frakcję, starał się niejako przeciwstawiać tym najbardziej radykalnym, postrzeganym jako proirańskie frakcjom szyickim związanym z siłami ludowej mobilizacji chociażby, które uzyskały owszem podczas rządów Sudaniego ogromny wpływ

Zatem, gdy podsumowujemy ten fenomen Sudaniego, polityka, który nie wydaje się, można powiedzieć, nie sprawia wrażenia takiego na pierwszy rzut oka charyzmatycznego lidera, ale jednak sprawnego organizatora,

To znaczy zakładamy, że koalicja Sudaniego może osiągnąć dobry wynik, może zdobyć około 10%, ale musimy pamiętać, że oprócz tego mamy właśnie partie sunnickie, takie jak partie postępu Muhammada Halbuziego czy azm, sojusz azm Kamisa Kanjara.

Pewnie z punktu widzenia właśnie reform Iraku najlepszą opcją byłoby stworzenie koalicji Muhammada Sudaniego i jego bloku wyborczego z oboma partiami kurdyjskimi, a także z licznymi partiami sunnickimi i partiami, gdzieś mniejszymi partiami reprezentującymi przeróżne siły lokalne, także mniejszości.

Tylko w mojej ocenie, jeżeli miałbym się podzielić takimi moimi obserwacjami czy przeczuciami dotyczącymi formowania tej koalicji, to ja zgadzam się, że najbardziej prawdopodobny jest sojusz Sudaniego i Muhammeda Halbusiego, czyli przywódcy ugotowania Takedum, zrzeszającego głównie głosy sunnickie.

Tutaj też warto wspomnieć, o czym rozmawialiśmy z Marcinem Krzyżanowskim chociażby w naszych rozmowach, że takim elementem też budowania przez Muhammada Sudaniego lepszych relacji z Kurdami było jednak porozumienie w sprawie handlu i wydobycia ropy przez region Kurdystanu irackiego, który przez wiele miesięcy czy przez kilka lat był wstrzymany.