Mentionsy

Nie sięgają dalej jako przeszłość, ale one były z wielkim Libii koloniami, czy posiadłościami francuskimi.

Język jest arabski, oczywiście drugim językiem jest język francuski, no to oczywiście znowu z wyjątkiem Libii, gdzie był włoski.

Mieszkańcy Algierii musieli walczyć w długiej wojnie w latach 1954-1966.

I to była bardzo trudna wojna, która rzutuje na relacje tych obu państw, czyli Francji i Algierii do dnia dzisiejszego.

I ruchowi wyzwoloneczemu właśnie Algierii pomagało między innymi Maroko i w części Tunezja, co skutkowało tym, że lotnictwo francuskie bombardowało przyległe obszary przygraniczne, gdzie właśnie uciekali bojownicy algierscy.

sultanem już w króle marłakańskim, Hasanem II, bardzo taki zdecydowany, pewny siebie cesarz, król, przepraszam, wydawało mu się, że będzie w stanie no

również podobne straty, chociaż troszeczkę mniejsze poniosła Maroko i tutaj właśnie nowe władze Algierii dały znać Maroku, że one będą walczyć o swoje tereny, że nie dopuszczą do zmian granicznych.

Król Maroka, Hasad II właśnie, starał się utworzyć wielkie Maroko.

W jego planach, w planach jego partii, Maroko miało składać się właśnie z tych dwóch wielkich regionów Francji, dalej z całej Mauretanii i nawet fragmentów Senegalu.

nosiło nazwę właśnie Ministerstwo do Spraw Mauretanii i Zachodniej Sahary.

To był jeden poważny problem w Mauretanii.

Z tym, że Maroko zdarza sobie sprawę, że nie będzie w stanie zrealizować swoich planów odnośnie Algierii i Małoletanii, wobec tego skupiło swoją uwagę na zachodniej Saharze, na kolonii hiszpańskiej.

Hiszpańska kolonizacja, front Polisarii, ogłoszenie Saharyjskiej Arabskiej Republiki Demokratycznej, czyli ten mur piaskowy.

Z tym, że w czasie, zaraz po wojnie światowej, jeszcze w trakcie II wojny światowej, a 1940 roku,

Hiszpania, która jak wiemy nie brała udziału po wojnie domowej, nie brała udziału w II wojnie światowej, była bardzo wyczerpana.

Rozpoczęła badania geologiczne pokaz swojej Sahary Zachodniej, swojej kolonii.

która nakazywała jak najszybciej zakończyć kolonializm w Afryce i ONZ również wystosowało do Maroka sugestie, nie do Maroka, tylko do Hiszpanii, aby przygotować tę kolonię do niepodległości.

Hiszpania, szczególnie od 1972 roku, Hiszpania już pełną parą będzie eksploatować złoża saharyjskie i właśnie rozpoczną pewne inwestycje w Saharze Zachodniej, mając nadzieję, że może ludność Sahary Zachodniej będzie chciała pozostać właśnie w granicach, w zależności pewnej od Hiszpanii.

I również w tej właśnie kolonii hiszpańskiej, która liczyła według spisu z 1974 roku właśnie zrobionego dla potrzeb...

Ale dla Algierii problem początkowo, sprawa była bardziej złożona, bo Algeria też była za niepodległością, za referendum.

To dla Algerii monarchia marokańska była monarchią konserwatywną.

aby Sahara Zachodnia została włączona do Maroka i Mauretanii i podzielono się, te dwa państwa miały się podzielić terytorium.

I Algeria w tym momencie wystąpiła zdecydowanie przeciwko tym właśnie zakusom, czy aspiracjom Mauretanii i Maroka.

U działaczy politycznych, liderów Algierii wynikało to z tradycji pewnej.

dostępem Algierii do Atlantyku poprzez terytorium Sahary Zachodniej i właśnie między innymi tą drogą eksploatować bogactwa naturalne znajdujące się na algierskiej Saharze.

ale problem libijski polegał na tym, że Libia nie miała wspólnej granicy z Saharą Zachodnią, ale za zgodą Algerii i drogą lotniczą będzie zbroić właśnie Borissario w broń, którą Libia pozyskała z bloku radzieckiego.

W takiej sytuacji pewnej niepewności Maroko król Hasan II postanowił wykonać taki krok, który zapisał się w historii całej Afryki.

Otóż Maroko ogłosiło, że ludność władzy marokańskiej, przepraszam, ogłosiły, głównie król Maroka, Hasan II ogłosił, że Marokańczycy dokonają pokojowego marszu na właśnie na Saharę Zachodnią i przyłączą ją do swojego państwa.

Nawet członkowie komunistycznej partii Maroka, był taki okres, że oni działali legalnie, właśnie również wzięli udział w tym zielonym marszu.

Nie było tych 320 tysięcy napewnionych przez króla Hasana II.

aby 35% dochodów z eksploatacji fosforytów płynęło do Hiszpanii oraz żeby Hiszpania przez 25 lat jeszcze mogła...

Będą obawiała się marokańskiego panowania i będzie uciekała na teren pobliskiej Algerii.

I właśnie w umowie z Marokiem, nasz Maroka i Maurytanii z Hiszpanią ustalono, że wojska hiszpańskie wycofają się do 26 lutego 1976 roku.

oddziały Polisario, zanim ucieknął do Maurytanii czy też Algiewii.

Kolumna Zacharyjczyków dotarła aż do stolicy Mauretanii, nie zdobyła jej, ale po drodze zniszczyła taśmociągi i linię kolejową, którym jechała, płynęła luda żelaza mauretańska do portów.

Oczywiście do tego przejęcia nie doszło, ponieważ wojska marokańskie szybko zajęły teren po marokańczykach, ale jednocześnie to w tym uwidaczniała się postawa Maroko, która chciała tylko dwie trzecie Sahary Zachodniej, jedną trzecią zstąpić Małrytanii.

Polisarium będzie starało się doprowadzić do referendum z opcjami niepodległość, natomiast Maroko będzie starało się nie dopuścić do realizacji idei referendum, jak to referendum w monarchii absurdystycznej, pytać lud o jego zdanie.

I właśnie mianował swoim osobistym wysłannikiem Jamesa Bakera III, byłego amerykańskiego sekretarza stanu z przemoc 1989.

To właśnie wypłynęło po raz pierwszy w 2001 roku, problem autonomii, ale został właśnie w 2003 roku publicznie ogłoszony.

Właśnie później Maroko spodziewając się, że Polisario odrzuci, ale Polisario pod naciskiem Algerii przyjęło te warunki, Maroko odrzuciło.

ale właśnie, aby nie przedłużać, w każdym razie na froncie zastój, zawieszenie broni, nie ma postępów oczekiwanych, nie można przekonać Polisario i Algierii, z tym, że Algieria nie występuje jako uczestnik samych rozmów, znaczy inaczej, będą toczyć się rokowania między Polisario a Marokiem.

Tędy prowadziła droga z Maroka przez Saharę do Mauretanii, zapewniająca Maroku właśnie kontakt z Czarną Afryką.

Nigdy nie stał się priorytetowym właśnie w historii współczesnej świata.

Również Hiszpania uznała, nie powiedziałem właśnie o tym, że Maroko w 2007 roku przygotowało plan autonomii.

Właśnie w tym samym czasie również plan autonomii przygotowało Polisario, ale Polisario w swoim planie miało właśnie tę opcję referendum niepodległość, więc ona nie została uznana przez świat ówczesny, przez wielkich tamtego świata za poważną podstawę do dyskusji w odróżnieniu od tego właśnie tej opcji marokańskiej.

No tutaj Algieria bardzo potępiła ten krok, tym bardziej, że w większości przypadków mieszkańcy Hiszpanii wspierali dążenia Sacharyjczyków do niepodległości, udzielając olbrzymie pomocy humanitarnej do obozów, dla tychże właśnie ludności uchodźców żyjących w obozach.

Na tą właśnie, na propozycję Hiszpanii, że plan z 2007 roku jest postawą o negocjacji, wrogo zareagowała Algeria.

Algieria zerwała stosunki z Marokiem, właśnie zarzucając Maroku, że podsyca rebelię w Kabylii, że wysyła podpalaczy lasów na teren Algierii i że podsłuchuje Pegasusem członków rządu algierskiego.

do Półwyspu Pirenejskiego, czyli do Portugalii i Hiszpanii.

Z tym, że dodajmy od razu, że większość tych uznających to uznało nie sam zabór, suwerenność Maroka nad ziemiami, ale uznało to, że podstawą do negocjacji będzie plan Maroka Autonomii z 2007 roku, a ten plan...

W 2005 roku w Portugalii, a na wiosnę uznaje w czerwcu Wielka Brytania.