Mentionsy

I w tym wypadku, w przypadku tego raportu jest sprawa o tyle interesująca, że po o czym to zasugerowałeś, ale trzeba to powiedzieć wprost, to był dokument przygotowywany przez głównie podsekretarza obrony Elbicza-Kolbiego.

Tutaj mamy dokument, który jest przygotowany przez Kolbiego.

Vance'a w Monachium i powtórzeniem właściwie niektórych tez z książki Elbridge'a Kolbiego, książki, z którą jeździł po całych Stanach Zjednoczonych i spotykał się głównie z konserwatywnymi, republikańskimi czy to wyborcami, politykami, aktywistami, przedstawiał swoje poglądy, zyskał naprawdę duże poparcie na wielu płaszczyznach, czy to analitycznym, mówię tu o nowej prawicy, o tej nowym systemie republikańskiej polityki,

ludzi ze świata Mada, zyskał lojalność, można powiedzieć, Elbrich Kolbi.

z lutego, kiedy jeszcze był spory chaos wokół nominacji Brydża Kolbiego na to stanowisko, głównego stratega Pentagonu.

No i cały świat właściwie Mada twardo opowiadał się za Brydżem Kolbiego.

A Kolbi, czy autorzy, można powiedzieć głównie Kolbi, ale ci, którzy pracowali nad strategią, również podkreślają tam, że głównym wyznacznikiem jakiejkolwiek strategii i działania ma być to, że Stany Zjednoczone mają być najbardziej dominującym, najpotężniejszym krajem na całym świecie, z największą bazą przemysłową.

Tak, co ciekawe, Kolbi tam pisze wprost, znaczy Kolbi, powiedzmy, autorzy, autor, no oficjalnie podpisał się pod tym prezydent Trump, także tak głosi oficjalna narodowa strategia bezpieczeństwa.

Przechodząc już właściwie do regionów, a jeszcze później wrócimy na moment do Kolbiego, do Tink Tanków, w jakich współpracowało, powiem Państwu, kilka ciekawostek, których nie mówiliśmy może wcześniej na temat jakiejś tam pracy osobistej Elbridge'a Kolbiego, ale właśnie przechodzimy teraz do regionów.

Jacka Płazy z 2021 roku z Elbridge'em Kolbim właśnie, dla klubu Jagiellońskiego.

Świetny wywiad, w którym Kolbi mówi te same rzeczy, które właściwie dzisiaj robi.

I Kolbi pyta właśnie w tym wywiadzie, stawia takie otwarte pytanie, czy wydaje nam się ogólnie światu, że no nie wiem, wyborca, on podaje przykład Indiany.

tutaj Kolbit, to jeden cytat mówi, państwo zaraz spróbuję go znaleźć.

Kolbi prezentuje swoje poglądy na sporo kwestii, m.in.

Natomiast Kolbi tam bardzo ciekawie i stosunkowo trafnie stwierdza.

Też są w sumie powtórzone te pewne rzeczy z wywiadu i z tego, o czym mówił cały czas właściwie Kolbi, że to jest najbardziej prężny, rozwijający się rynek na świecie.

I Kolbi tutaj zachęca i mówi wprost, Kolbi, czy może mówmy oficjalnie,

Wpływy i kontakty amerykańsko-indyjskie troszeczkę się ochłodziły, natomiast Kolbi, strategia bezpieczeństwa wprost mówi, że należy ocieplać i dbać o te relacje.

do książki Kolbiego w większej koalicji gospodarczej, też trochę militarnej, ale absolutnie nie na bazie jakiegoś NATO, artykułu 5 w powstrzymywaniu Chin.

Biorąc pod uwagę różnego rodzaju publikacje, aktywność Kolbiego, niektórzy spodziewali się, że tutaj właśnie Tajwan i kwestia pokoju na Indo-Pacyfiku będzie bardzo szeroko poruszona.

Ona jest delikatnie zarysowana, tak jak mówię, stawia Kolbie oczywiście na sojusze i powiązania z państwami Indo-Pacyfiku.

I Kolbi też to prywatnie podkreślał, podając przykład na Wietnamu i też innych państw, w których demokracja jest może słabsza, niepewna.

Kolbi mówi, hola, hola, stop, to nie są najważniejsze kwestie, najważniejsze jest to, żeby Chiny nie zdominowały najpotężniejszego, najbardziej prężnego i bogatego rynku świata.

Zdecydowanie Kolbicz, szerzej autorzy tego dokumentu, starają się wypośrodkować pomiędzy wojną handlową, a pomiędzy próbą ułożenia się z Chinami.

I Kolbi, czy tego chce, czy nie, Departament Wojny, czy tego chce, czy nie, oni będą potrzebowali budżetu na przyszły rok, żeby spełnić tą politykę Narodowej Strategii Obrony.

Tu bym zaczął od tego, padło to słowo, które jest moim ulubionym słowem w kontekście Kolbiego, czyli słowo antyhygienomiczny sojusz.

To jest to pojęcie, które w swojej książce wprowadził Kolbi, określając tak na to.

To jest po zakończeniu zimnej wojny Kolbin nie dostrzega hegemonicznej siły Rosji.

Albo dostarczyć jakieś bardzo wyrafinowane dane wywiadowcze, ale rzeczywiście, gdyby sojusz zdaniem Kolbiego i wielu republikańskich polityków wydawał i chciał, to mógłby to właściwie na własną rękę poradzić sobie z zagrożeniem rosyjskim.

Ponieważ mamy z jednej strony tego Kolbiego, który mówi o rosnącym potencjale europejskim, z drugiej strony mamy 5% PKB i to 5% PKB nie jest wyrażone jako wyrównanie wkładu europejskiego z amerykańskim, tylko to jest wkład, który jest potrzebny do tego, żeby Europa mogła przejąć część obowiązków.

to mimo wszystko nawet z tej książki Kolbiego rysuje się obraz Ameryki, której obecność nawet symboliczna jest istotna do budowania pewnego obrazu światowego, jakąś światowego mocarstwa.

To jest obrazek z perspektywy Kolbiego całkowitego wycofania się ze Starego Kontynentu, to byłby obrazek słabości, nie obrazek siły.

czy ponieważ, no znów Kolbi, który o tym imperialnej wizji Ameryki, o swojej książce, o tym szerzej pisze.

Jak kiedyś zrobimy ten odcinek trzy godziny o Kolbim, to wtedy pewnie rozwiniemy tą myśl, jak on faktycznie postrzegał, bo on o Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej akurat trochę pisał.

Kolbi jest typowym, można powiedzieć, reprezentantem klasycznej geopolityki, świadczy o tym jego cała działalność, książki, współpracuje w swoim think tanku.

Sojusznicy byli tam kluczową kwestią i wielu ludzi, współpracowników Kolbiego, ma zupełnie inne zdanie, na przykład na temat zaangażowania w Europie.

Po zakończeniu się administracji Bidena, kiedy, że tak powiem, przeszedł do sektora prywatnego, zasilił właśnie think tank Elbridge'a Kolbiego, więc ta wymiana myśli, wymiana elit na poziomie strategicznym jest duża.

siłą właśnie oddziaływania, siłą jakiejś charyzmy małej grupy ludzi związanych z Kolbiem i właściwie nie przerodzi się to w dłuższą czy długotrwałą strategię, a dużo jest przeszkód na tej drodze, jak mówiliśmy.

I o tym też mówi strategia, o tym mówią ludzie z MAGA, Kolbi, że Europa przyzwyczaiła się, no pas mają brzuchy, ci Europejczycy przyzwyczaili się do ogromnych wydatków socjalnych, do świetnego życia i nie martwią się o swoje bezpieczeństwo, bo Amerykanie łożą, Amerykanie są, Amerykanie zapewniają.

Jego związki z Kolbim również są bliskie.

Zostało to przez Kolbiego zauważone.

I ostatnia rzecz, jaką powiem na temat Kolbiego.

Kolbie po raz drugi zasłynął jako ten, który wprowadził naprawdę rewolucyjną strategię, bo poprzednia strategia National Defense Strategy była rewolucyjna pod tym względem, że po raz pierwszy, właściwie od rozpadu Sowietów, kiedy zapanowała jednobiegunowa chwila, liberalny świat i Stany Zjednoczone postrzegały Chiny i Rosję jako strategicznych partnerów, państwa, które

Teraz kolejna rewolucyjna strategia spod pewnie pióra Kolbiego i jakichś bliskich mu współpracowników.

Rafał też zakomunikował, że będzie specjalny odcinek o Kolbim, o jego działalności, o jego rodzinie, bo jego dziadek, też o tym już dawno mówiliśmy, był na przykład szefem CIA i bardzo ciekawe tam decyzje podejmował, ale to jest historia na zupełnie inny odcinek.