Mentionsy

zwłaszcza w tym pierwszym roku urzędowania, kiedy właśnie paradoksalnie na głowę zwaliło mu się tak dużo problemów zagranicznych, bo to jest na przykład Somalia, to też jest oczywiście problem odziedziczony po administracji Busha, ale to Clintona źle z tego zapamiętano.

czy zyskała nowe życie po upadku Związku Radzieckiego, więc te problemy od razu, te globalne, światowe problemy od razu Clintona dopadły, mimo że on wcale tego nie chciał i tak jak powiedziałeś, jego takim konikiem była gospodarka.

Taka ekspansja gospodarcza na wiele różnych rynków światowych, o tym też wielokrotnie najważniejsi politycy w administracji Clintona mówili i to skrzydło gospodarcze było nie mniej mocne niż to skrzydło takie polityczne.

Była w administracji Clintona, przynajmniej na początku, dość duża debata na temat właśnie tej polityki gospodarczej.

Takie rozwiązanie promował na przykład Robert Reich, który był sekretarzem pracy, ale on przegrał z Rubinem, przegrał tę debatę, przegrał walkę o uwagę też Clintona.

Więc sam ten proces, tak jak powiedziałeś, to się dokonało ostatecznie w 1999 roku, czyli de facto trwało to 6 lat z 8 lat dwóch kadencji Billa Clintona, czyli de facto zajęło mu to niemal całą prezydenturę, na tym była skupiona jego uwaga.

Clinton ten sposób myślenia podjął i dla Clintona to było, jakby też był to czynnik taki bardzo istotny w myśleniu o Europie.

Dostrzegali, że nie jest to łatwe, bo administracja Clintona

Więc to był obok Bliskiego Wschodu, obok tych spraw gospodarczych, rozszerzania tych wpływów gospodarczych, Europa rzeczywiście stanowiła jeden z tych kilku najważniejszych punktów zainteresowania Clintona, który w dodatku jeszcze do powiedzmy,

Wysłannik Clintona, Richard Holbrook, negocjuje między stronami, no ale to jest, to są trzy lata, kiedy Clinton jest na urzędzie, kiedy codziennie musi się zajmować sprawami Jugosławii, byłej Jugosławii.

gdzie Ameryka właśnie była tym, jak powiedziała pani Albright, sekretarz stanu w administracji Clintona, takim niezastąpionym mocarstwem, które więcej widzi niż inne państwa, które dalej widzi niż inne państwa i ma pewną odpowiedzialność wynikającą z tego, że jest największym państwem.

Clinton przechodzi bardzo mocno już na takie pozycje, które później będziemy wiązać z neokonserwatystami skupionymi przy George'u Bushu juniorze, którzy następnie wejdą do Afganistanu, wejdą do Iraku, ale to są osoby, które mocno naciskają w przestrzeni publicznej na Clintona właśnie, zwłaszcza w drugiej kadencji, żeby Clinton prowadził bardziej interwencjonistyczną politykę zagraniczną.

Porozumienie z Rosją, współpraca z Borysem Mielcynem, podpisanie traktatu w ogóle o redukcji zbrojeń nuklearnych, Start II, to jest też czas Clintona.

Bardzo ciekawy wątek i tutaj może postawię kropkę i ciebie zapytam, bo modny temat, modny złe słowo może, ale bardzo popularny, proces pokojowo-izraelsko-palestyński, szczyt w Oslo, czyli 93 rok, porozumienie przez rabina Arafata w obecności Clintona właśnie w Białym Domu.

To jest polityka, którą opracował doradca Clintona do spraw Bliskiego Wschodu Martin Indyk i jego pomysł właśnie wyrastał z tej nowej sytuacji, to znaczy, że Amerykanie już mogą sobie na to pozwolić.

Izrael przekonuje Amerykanów, że teraz Iran jest dla nich największym zagrożeniem, no i można powiedzieć, reszta jest historią, to znaczy to powstrzymywanie polityki Iranu, które Amerykanie zaczynają właśnie od czasu Clintona, no...

Clinton też, dla Clintona to był jeden z największych błędów swoich prezydentury, nawet miał to przyznać.

po pewnym czasie, no ale Clinton postanowił tam, tam sytuacja się zaostrzyła, Clinton postanowił wrócić i co było błędem Clintona?

Błędem Clintona było to, że postanowił, że Ameryka jest w stanie w jakiś sposób pomóc w rozstrzygnięciu różnych walk wewnętrznych w Somalii i rzeczywiście polecieli tam amerykańscy żołnierze

Skłoniła następnie Clintona do tego, żeby bardziej sceptycznie podchodzić do takich przedsięwzięć.

Ale jeżeli chodzi jeszcze o Amerykę Łacińską, to rzeczywiście celem Clintona była stabilizacja sytuacji.

To znaczy raz, żeby dobrze żyć z tymi sąsiadami w Ameryce Łacińskiej, żeby jednak ta administracja Clintona była postrzegana

Zresztą to jest czas, to jest dwa lata, czy niecałe dwa lata po podpisaniu nafty, wynegocjowane jeszcze przez Busha Seniora, podpisane ostatecznie przez Clintona, czyli porozumienie...

Więc to kraj z punktu widzenia gospodarczego niezwykle istotny dla Stanów Zjednoczonych, więc to działanie Clintona, to, że on pomógł rzeczywiście Meksykowi, nie wynikało z jakichś pobudek moralnych, humanitarnych, tylko z czystego interesu, z takiej kalkulacji gospodarczej.

Moglibyśmy jeszcze rozmawiać dosyć szeroko, ale postanowiliśmy tutaj zawęzić kwestie dotyczące Clintona do polityki zagranicznej.

domena Clintona, kryzys finansowy w Azji.

Więc ta polityka zagraniczna Clintona to moglibyśmy powiedzieć trochę mieszanka interwencji humanitarnych, trochę promocji demokracji, trochę liberalizacji gospodarki,