Mentionsy

Tak, o zakonie Templariuszy pisał XIII-wieczny duchowny Jacques de Vitry.

templariusze jako bogobojni rycerze, ale żaden z templariuszy, którzy przelewali krew, ani żaden ze szpitalników, także żaden ze skrzyczaków, nie jest wyniesiony na stanowisko świętego, ponieważ rycerz, który zabija, nie jest świętym z założenia.

Jana, o którym mówiłem wcześniej, przenosi się na Rodos, zdobywa na Grekach, także na innych chrześcijanach, więc jest to w jakimś sensie zaprzeczenie idei krucjatowej, ale czują, że muszą uzyskać samodzielność.

Do zakonu Templariuszy i ich smutnego końca wrócimy jeszcze na końcu naszego dzisiejszego spotkania i do tej przede wszystkim zbudowanej czarnej legendy.

Czymś, co można by było nazwać dzisiaj przelewami bezgotówkowymi, jakąś ideą kart płatniczych, jakkolwiek dziwnie by to brzmiało, jeśli chodzi o średniowiecze.

Podobnie jak w przypadku zakonu krzyżackiego, ponieważ urzędnik się zmieniał, mógł się podać do dymisji, mógł zginąć w każdej chwili, a biurokracja musiała się trzymać.

Wiemy natomiast na pewno, że w trzeciej dekadzie XIII wieku, czyli w latach 1230 coś,

A tymczasem Templariusze w Polsce mogli przypominać bardziej dzisiejsze przedstawicielstwo handlowe zachodniej firmy, czyli de facto mało ludzi gdzieś tam zgromadzonych i bardziej zarządzających lokalnymi dobrami i lokalnym kapitałem ludzkim.

Natomiast to tak naprawdę było miejsce modlitwy oraz ośrodek gospodarczy, czyli trochę tak jak zakony Cystersów czy Augustianów, przy czym reguła templariuszy wywieziona z reguły św.

W Akademii istnieje pewien spór, czy to byli templariusze, czy to byli krzyżacy, czy to byli rycerze św.

Jana, być może to byli każdego po trochu.

Temperiuszy większość pieniędzy, które mieli, wydawali na utrzymywanie zamków, na obronę, więc także kosztowności, które zdobył król Francji, nie były jakieś gigantyczne, ale przede wszystkim zdobył ziemię.

Natomiast zbudowana została czarna legenda, która trwała przez wieki, o co zasadniczo oskarżano wielkiego mistrza Jakuba de Molay i jego zakonników.

I że na przykład rozmawiają z głową szatana i zadają mu pytania i ta głowa, taka demoniczna, odpowiada.

Nawiązanie do takich starych obaw w kulturze chrześcijańskiej, także kiedyś papieża Sylwestra, kiedy później po jego śmierci zaczęła krążyć taka legenda, że on był czarownikiem, to dowodem na tą jego czarną magię było powieści, jakoby miał w głowie złotą, odlaną ze złota głowa, która odpowiadała mu, czyli tak jakby szukał odpowiedzi na najważniejsze pytania nie u Pana Boga, tylko jakichś innych źródeł.

Warto jeszcze uzupełnić, że pewnego rodzaju elementem krucjaty przeciwko templariuszom było kreowanie pewnego rodzaju skandalu obyczajowego związanego z ich procederem, który jakoby miał się odbywać za murami zamków.

Najlepszą ciekawostkę zostawiliśmy sobie na koniec, gdyż już w momencie podkładania ognia Jakub de Molay rzuca klątwę i na papieża Klemensa, i na króla Filipa Pięknego, a nawet na szefa służb prowadzących postępowanie przeciwko templariuszom Wilhelma de Nogare.

żeby nadać jakiś moralizatorski wymiar tej smutnej, tragicznej historii, pojawił się ten wątek klątwy, czyli jakość takiej sprawiedliwości, że dla osób zaangażowanych w ten haniebny proceder przyszła sprawiedliwość.