Mentionsy

On miał trzech synów Eryka XIV, Jana III i

a potem pojawia się konflikt właśnie dwóch synów Gustawa Wazy, czyli wspomnianego Eryka XIV i Jana III.

Przygotowując się do naszego spotkania jednak dowiedziałem się bardzo ciekawej rzeczy, że w XVII wieku, chyba nawet w XVIII wieku jeszcze, mało kto nazywał Zygmunta, Władysława i Jana Kazimierza w ogóle wazami.

No i on daje sobie radę z tym rokoszem i jakoś tam też potem udaje mu się stworzyć modus vivendi pomiędzy pokonanymi a swoimi stronnikami.

No ale to już trzeba pytać Władysława IV.

Ale też to pokazuje, że Władysław IV musiał do tego ojca mieć bardzo...

Władysław Jagiełło musi się zmieścić.

A jeśli chodzi o osobiste sympatie, no to na przykład mnie by było żal pominąć Władysława IV, którego lubię tak troszkę intuicyjnie, no bo nie wiem aż tyle o jego osobowości, żeby uznać go za sympatycznego, ale mam wrażenie, że był otwarty na...

Zagrożenie tureckie, potem Chmielnicki, to tak się kładzie cieniem na końcu jego panowania, ale też byłoby mi trochę szkoda pominąć całkiem w tym naszym mini-rankingu Władysława IV.

Do Władysława IV oczywiście jeszcze wrócimy, stawiając go zapewne w kontrze wobec brata, już w części trzeciej.

W jakimś momencie w wyniku negocjacji właśnie Żółkiewskiego z Bojarami dochodzą do wniosku, że wybiorą na cara Władysława i jakoby Zygmunt III się na to nie godzi, bo on sam chce być.

Tu bym miał do niego pewne zastrzeżenia, bo gdyby się udało Władysława rzeczywiście uczynić władcą Rosji, nie wiem co by się dalej działo i nie ma co gdybać, bo to jest zbyt skomplikowane, ale jakaś szansa bardziej pokojowej ekspansji czy ułożenia tych stosunków myślę, że by się pojawiała.

w ramach tego panowania, które, przypomnę, trwa od 1987 roku 1500 do 1632, czyli bardzo długie, tylko z Jagiełłą tam można porównywać tę długość panowania Władysławem Jagiełłą, więc że to społeczeństwo oszacheckie po tych pierwszych konwulsjach w postaci właśnie najpierw protestu jeszcze w latach 90. przeciwko tym, jak to wtedy nazywano, knowaniom z Habsburgami.

Pamiętajmy, że tureckie zagrożenie się pojawia, bo jest Cecora 1620, jest Chocim 1621, jest obóz właśnie pod Chocimiem, w którym zamyka się również królewicz Władysław, broniąc kraju przed...

Więc to potem, wydaje mi się, otwiera drogę do elekcji łatwej Władysława i dość łatwej nadal Jana Kazimierza.

Natomiast muszę przyznać, że w trakcie tej naszej rozmowy zaciekawiła mnie, zaintrygowała postać tego trochę wydaje się niedocenianego przez nas króla Władysława IV.

To jest bardzo ciekawe, jak mi się wydaje, bo to jest taka podróż, w której Władysław ma od ojca zlecone pewne zadania dyplomatyczne, ale też widać wyraźnie, że to ma jakby przygotować go do dalszego...

To posiadał już ojciec, ale Władysław to jakby rozwija.

Więc ja Władysława lubię, a obserwując ten jego podróż, jeszcze jedno zdanie, jeśli można.

Więc można konfrontować ich relacje i to są niezłe pióra, więc widzimy sytuacje, w których Władysław właśnie pozwala sobie na żartowanie.

Tam jest taka scena audiencji u papieża, a w otoczeniu Władysława są różnowiercy.

I to jest w wielu miejscach na trasie się pojawia, co każe mi myśleć o Władysławie jako o człowieku sympatycznym.

Panie profesorze, pan tu się zachwyca Władysławem IV tymczasem.

Władysław IV oczywiście cieszyć się może naszą sympatią, przyznam.

Rzeczypospolitej, na której panowanie kilkunastoletnie Władysława nie miało fundamentalnego wpływu.

Władysław IV nie mógł tutaj wiele zdziałać i też nie jest winą Władysława IV osobistą, że Turcy postanawiają iść na Europę i że na drodze jest Rzeczpospolita.

Władysława IV.

Nawet żonę ma tę samą, co Władysław IV, prawda?