Mentionsy

I bardzo chciałam dowiedzieć się właśnie, jak to wygląda, z tym, że tam nie mogłam dowiedzieć się nazwisk, oczywiście, przez ochronę danych, a nie tym bardziej kontaktować się z tymi osobami, co zresztą mogłoby też być traumatyczne.

Miałam okazję zadawać pytania i dowiedzieć się takich troszeczkę rzeczy, które nie były mówione.

Pamiętam, stałam na balkonie i patrzyłam, bo mieliśmy, mój blok w domu rodzinnym jest taki, taka elka powiedzmy, tam naokoło dużo nie ma, więc widać było całe, nie wiem, czy można powiedzieć po łacie wody, ale ogrom to było straszne.

Bardzo chciałam wiedzieć, co tam się dzieje.

No to trzeba było się dowiedzieć.

No i bardzo szybko, kiedy zrozumiano, o co mi w ogóle chodzi, a chciałam się dowiedzieć, jak wygląda usługa pogrzebowa, jak działa ten cały proces, zostałam z tego zakładu po prostu przegoniona, tak dość niesympatycznie, różne epitety się posypały, że jestem dziwna, że jestem nienormalna, że po co mi taka wiedza.

Wtedy to już w ogóle chciałam wiedzieć, no ale minęło mnóstwo lat, zanim faktycznie miałam dostęp do tego, żeby poczytać najpierw na zagranicznych mediach, zagraniczne książki.

Dopiero później miałam możliwość, kiedy już napisałam pierwszy reportaż, no to faktycznie dowiedzieć się, jak ta usługa pogrzebowa powinna wyglądać.

Nie mogę powiedzieć, że mnie to brzydzi.

Więc to jest w ogóle też, żeby odpowiedzieć na twoje pierwsze pytanie, ludzie mają szok, jak dowiadują się, że moja to jest autorki wujka.

Nie przeciekł nikomu, a niestety my jako sąsiedzie, jako ludzie najczęściej w tych sytuacjach się dowiadujemy albo zauważamy je sami, kiedy nam przecieknie przez sufit, kiedy pojawia się jakieś takie niezidentyfikowane robactwo, kiedy jest tego tak strasznie dużo.

Oni tam wiedzieli, że tu, tu robią.

Nie chciały koło niego siedzieć, naśmiewały się z niego.

On wchodził do klasy, wszyscy ostentacyjnie łapali się za nosy, odsuwali się, nikt nie chciał z nim siedzieć, siedział z nim za karę.

Ja też nie pochodzę z najbardziej zamożnej rodziny, więc te lata też pamiętam dość specyficznie, wchodzę w niciuchach po starszym rodzeństwie i tak dalej, więc też nie mogę powiedzieć, że było rewelacyjnie, no ale moja rodzina stać była, nie wiem, na proszek do prania i przede wszystkim rodzice byli w stanie się zainteresować swoimi dziećmi na tyle, żeby na nie chodziły brudne, tak?

Ja potrafię godzinami siedzieć i to sobie wyobrażać.

Muszę wiedzieć jak się zakończy, co będzie się działo w środku, o co mi w ogóle chodzi, co będzie takim punktem kulminacyjnym, co będzie tym plot twistem i muszę wiedzieć jak to skończę.

Ciężko mi jest tak naprawdę powiedzieć, jak to się dzieje, bo tutaj po prostu skakują pewne puzzle w głowę i nagle po prostu to jest.

To nie jest tak zawsze kolorowo, to nie jest takie łatwe kogoś osądzić, powiedzieć, on jest zły, zrobił coś takiego i to jest złe.

O Edzie Gejnie.

No to mogę ci szczerze powiedzieć, że ja bardzo często podczas właśnie tego wyobrażania sobie bardzo często płaczę.

I była taka scena, mogę ci później powiedzieć, po której ja po prostu zrozryczana zamknęłam laptopa i poszłam się przejść.

I jak zapytałam moich czytelników, która scena była najmocniejsza, powiedzieli, że ta.

Jak tylko... Potem też wiadomo, że jak ja już biegnę napisać, zamykam, to wtedy jakby... Nie chcę powiedzieć, że... Dobra, ale zamykasz się w pokoju, czy piszesz na kanapie?