Mentionsy

Natomiast po roku 1990 część logistyki została siłą rzeczy zredukowana w związku z malejącym potencjałem obronnym poszczególnych państw sojuszu, a równocześnie mieliśmy do czynienia z wyprowadzeniem części tych usług, zdolności do sektora prywatnego w duchu po prostu prywatyzacji i szukania oszczędności w samych resortach obrony,

Sojuszu rosną zatem też potrzeby konsumpcji paliwowej nie tylko tej projektowanej na czas wojny, ale również w okresie pokoju bieżącego zużycia paliwa.

paliwociągów NATO, czyli rok 2015, gdzie jeszcze w ramach tego dawnego paradygmatu starego, czyli operacji ekspedycyjnych i redukowania niepotrzebnych wówczas tak rozumianych jako niepotrzebne wydatków, Wielka Brytania podjęła decyzję o sprywatyzowaniu swojego odcinka, swojej magistrali w ramach tego systemu rurociągów paliwowych Sojuszu, czyli NATO Pipeline,

system i tak naprawdę od tego momentu, gdzie wszyscy wtedy, którzy zajmowali się energetyką i logistyką paliwową w sojuszu, rozważali różne scenariusze, na przykład przeniesienia całości tej infrastruktury do sektora cywilnego po...

Czyli zaczyna się w sojuszu myślenie o tym, że jednak może to nie jest do końca dobry pomysł redukowanie akurat w obszarze logistyki paliwowej.

Apelowali o to, żeby taką infrastrukturę paliwociągową Sojuszu na wschodnią flankę rozbudować, dlatego że po prostu wzrosło zagrożenie ze strony Rosji, a także możliwość po prostu powrotu wojny konwencjonalnej do Europy.

Dotyczy całego Sojuszu Północnoatlantyckiego, ze Stanami Zjednoczonymi włącznie, które podczas globalnej wojny z terrorem o połowę zlikwidowały, równo o połowę zdolności logistyczne swoich pododdziałów wojskowych.

To myślę, że warto dorzucić do tego naszego pakietu informacji i wiedzy, dlatego, że według szacunków wojskowych około osiemdziesięciu pięciu procent zapotrzebowania na paliwo przypada na siły powietrzne, co jest związane w NATO z doktryną sojuszu, a mianowicie koniecznością osiągnięcia przewagi w

W wielu państwach sojuszu od wschodu patrząc Turcja ma dwie magistrale.

systemu rurociągów dla wschodniej flanki powstało w roku dwudziestym pierwszym po analizie trwającej kilka lat, więc ten temat jest na zaawansowanym etapie planistycznym w samym sojuszu i tutaj poszczególne dowództwa operacyjne zgłaszały swoje zapotrzebowanie Saker, czyli głównodowodzący sił sojuszniczych w Europie zdefiniował ogólny kierunek tak, czyli, że w związku z tym, że

flagi na mapie, które stawiamy w czasie pokoju, ale przede wszystkim gigantyczna masa całości Sojuszu Północnoatlantyckiego i to musi wybrzmieć w swojej masie.