Mentionsy

Dzisiaj porozmawiamy ogólnie o nastrojach w Chinach, o tym jak Chiny podchodzą do tego co się dzieje na świecie i o pewnej rosnącej pewności siebie tego państwa.

To jest, myślę, coś, co kształtowało nasze wyobraźnie na temat Chin i to, czym Chiny są przez ostatnie kilkadziesiąt lat.

To, że Chiny były postrzegane jako państwo chcące stabilności, utrzymania istniejącego porządku, może troszkę zreformowania go, ale jakoś wrośnięcia się, wrośnięcia w ten system.

Ukrywanie swojego potencjału, czekanie na odpowiedni moment, tak można by to przetłumaczyć, to jest chiński indium, który zresztą jest bardzo stary rodowód, był używany od bardzo dawna w Chinach, no ale Deng Xiaoping, ten chiński reformator, który przyszedł po Mao Zedongu, otworzył Chiny na świat, zaczął je reformować, takie credo sformułował wobec partii.

Warto to rozebrać na części, bo może z perspektywy dnia dzisiejszego trochę inaczej można spojrzeć na te słowa, bo jeśli Chiny chciały ukrywać swój potencjał i czekać na odpowiedni moment, to być może już w samym tym kredo, w tej doktrynie było zawarte jednak takie założenie, że to się kiedyś skończy.

Wtedy, kiedy Chiny osiągną już odpowiednią masę, siłę.

Byli też przekonani, że presja na Chiny rośnie i muszą w jakiś sposób odpowiadać.

No i ten proces, kiedy Chiny się czuły coraz pewniej na terenie międzynarodowej, coraz pewniej wobec państw w swoim regionie, na Morzu Południowochiński, wobec Tajwanu, wobec Japonii, to wszystko rosło.

Ma bardziej gospodarkę jako ten dealmaker, bardziej gospodarkę na myśli, ale na cały system amerykański wdrażając ła, wdrażając restrykcje eksportowe na Chiny, wiele innych takich sankcyjnych lub quasi sankcyjnych działań.

remis, ale trochę z wychyleniem na Chiny, no bo to Chinom zależy na tym, żeby to powstrzymać.

Czyli jeśli chodzi już o wnioski z tego, z kim rozmawiałeś w Chinach, w Pekinie, czy twoim zdaniem w tym momencie, tak jak w pierwszym pytaniu nawiązałem, że ta doktryna ukrywania potencjału użyłem co do niej czasu przeszłego, czy rzeczywiście powinniśmy już zacząć używać co do niej czasu przeszłego, czy Chiny...

Zwykle jednak było tak, że Chiny robiły rzeczy, które były agresywne.

Nie chcę powiedzieć, że formują się bloki i Chińczycy zwalczają w ogóle tą ideę, żeby się bloki miały formować, ale ewidentne jest, że mamy Chiny, Rosję, gdzieś tam na dalszej orbicie Koreę Północną, inne państwa, które to wszystko podważają.

Chiny i Rosja wspierają teraz Wenezuelę.

To są rzeczy, którymi zajmuje się dzisiaj Federacja Rosyjska i Chiny, o których dyskutują, współpracują, czy na poziomie dyplomatycznym, czy na poziomie dezinformacji.

Tak, Chiny mają, zaraz będą miały prawie jedną trzecią globalnego przemysłu, ale Amerykanie mają dolara i globalne rynki finansowe i mają flotę na całym świecie, której nie mają Chińczycy i jakby przyszło co do czego i zaczęto by się mierzyć, nie wiem co z tego wyjdzie.

I kiedy oni widzą, że trzeszczy czy pęka, kiedy oni mogą wbić klin, bo my tu mówimy o odwróconych Kissingerach, żeby tam Rosję od Chiny oddzielać, raz jeszcze, oni robią to samo, tylko w drugą stronę.

Ja się czuję, jakby Chiny były w latach pięćdziesiątych.

Przyjdą głupie pomysły do głowy, bo jednak Chiny buzują wewnętrznie pod kątem.

Wolą rozmawiać o problemach bilateralnych Unia Chiny itd.

Z drugiej strony, jeśli spojrzeć na Chiny, ja spędziłem te parę dni w Pekinie na takim szerszym ćwiczeniu, które miało na celu