Mentionsy

Umowa handlowa Unii Europejskiej z Blokiem Gospodarczym Państw Ameryki Południowej Mercosur została podpisana w sobotę w Asuncion, stolicy Paragwaju.

Ten należy wpisać na listę argumentów dowodzących tezy, że bilans naszej obecności w Unii Europejskiej wypada coraz bardziej niekorzystnie.

Mimo, że poza Polską przeciwko umowie opowiedziały się Francja, Austria, Węgry, Irlandia, to z perspektywy Brukseli ma ona być milowym krokiem w kierunku liberalizacji handlu i zaznaczenia miejsca Unii Europejskiej jako bloku politycznego w globalnej rozgrywce mocarstw.

Z perspektywy polskich rolników, szczególnie w obliczu rosnących wymogów środowiskowych, umowa z krajami Mercosur, wpływająca na konkurencję dla polskich produktów, zmusza do ponownego zmierzenia się z pytaniem, czy obecność w Unii Europejskiej nadal się nam opłaca ekonomicznie.

Właściwe początki rozmów między Unią Europejską a Mercosur sięgają, co znamienne z historycznego punktu widzenia, hiszpańskiej prezydencji w Unii Europejskiej w 1995 roku.

Z punktu widzenia całej Unii umowa z Mercosur to nie tylko kwestia ceł, ale przede wszystkim test geopolityczny, wpisujący się w koncepcję tzw.

To właśnie Ameryka Południowa może stać się kluczowym sojusznikiem Unii Europejskiej.

Wejście Unii Europejskiej na ten rynek ma być próbą odzyskania inicjatywy i zabezpieczenia łańcuchów dostaw, które okazały się niezwykle kruche w obliczu pandemii czy wojny na Ukrainie.

Warto na to spojrzeć także w kontekście napięć w relacjach Unii Europejskiej ze Stanami Zjednoczonymi, które, co widać gołym okiem, chciałyby chyba Amerykę Południową widzieć w kategoriach swojego protektoratu.

Zdarzają się w Polsce głosy, płynące raczej ze strony ekspertów i analityków niż trzeźwo myślących polskich konsumentów i pracowników, że dobro i potęga Unii Europejskiej oraz europejskiej gospodarki oznaczają automatycznie korzyści dla Polski i Polaków.

Jeśli chodzi o produkty rolno-spożywcze, Polska eksportuje tam towary za około 70 milionów euro, to jest 0,13% eksportu produktów rolno-spożywczych.

Nierównowaga wynika z faktu, że Polska jest importerem surowców i półproduktów z tamtego regionu, przede wszystkim makuchów sojowych, śruty sojowej, wykorzystywanych jako pasza, a także tytoniu nieprzetworzonego, kawy, orzeszków ziemnych oraz koncentratów soków pomarańczowych.

które w Unii Europejskiej są zakazane ze względu na ich toksyczność dla ludzi i środowiska.

Istnieje realne ryzyko, że przy jednoczesnym ograniczaniu unijnych dopłat i rosnących kosztach Zielonego Ładu obecność w Unii Europejskiej może przestać być dla polskiego rolnika opłacalna.

tryb mieszany, według którego całość porozumienia dość sztucznie podzielona została na dwie części – polityczną, wymagającą ratyfikacji przez parlamenty narodowe oraz handlową, którą zakwalifikowano jako wyłączną kompetencją Unii Europejskiej.

Wszystko to obnaża kolejny mit narosły wokół naszej obecności w Unii.

Mit dotyczący naszej pozycji w Unii Europejskiej, ale również sprawczości pojedynczego państwa, które nawet jeżeli jest duże i silne, to może zostać przegłosowane, jak choćby Francja w tym przypadku.

Zaś opozycja twierdzi, że na miejscu rządzących udałoby się jej zbudować większość blokującą w Unii Europejskiej.

Jakby komu było mało argumentów powyższych, dowodzących realnych różnic pomiędzy interesami państw w Unii Europejskiej, to ta sytuacja stanowi ich kolejną egzemplifikację.

poprzez zawieranie wspólnych umów, jak z Mercosur, a państwa członkowskie samodzielnej polityki wewnątrz Unii w zakresie np.

Po czwarte zaś zawarta umowa pokazuje po raz kolejny hipokryzję Unii Europejskiej w sprawie polityki klimatycznej.

Widoczne jest odejście Unii od dogmatyzmu w kwestiach środowiska.

Na tym tle Wspólna Polityka Rolna Unii Europejskiej wyróżnia się głównie skalą.

Interwencje na rynkach rolnych w Unii Europejskiej odnoszą się do kwestii cenowych, sektorowych, ograniczeń ilościowych, opłat wyrównawczych i szeregu innych instrumentów stosowanych w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego w każdym z państw członkowskich i w całej Unii.

Choćby w zakresie opodatkowania rolników, anachronicznym podatkiem rolnym, a nie dochodowym, jak w większości państw Unii Europejskiej, czy ubezpieczeń emerytalnych poprzez kasy rolniczego ubezpieczenia społecznego.

Czy zatem dalsze członkostwo w Unii ma sens?

Wracając zaś do zapewne negatywnych suma summarum skutków wejścia w życie umowy, aktualizuje się pytanie o moment, po nadejściu którego dalsze uczestnictwo w Unii Europejskiej przestanie nam się ekonomicznie opłacać.

Jak wiemy po Brexicie, wyjście z Unii nie jest sprawą prostą, a straszenie retoryką o mimowolnym wyprowadzaniu Polski z jej struktur przez taką czy inną siłę polityczną może trafić jedynie do ludzi silnych razem, choć niekoniecznie mocnych intelektualnie.

Od wejścia do Unii Europejskiej Polska oczywiście uzyskała liczne korzyści z funduszy unijnych.

Po wspomnianym wyżej obniżeniu nakładów na WPR, po wejściu umowy z Mercosur, przy coraz większej warunkowości KPO i konieczności spłacania unijnego długu przy Zielonym Ładzie, obecność Polski w Unii Europejskiej może z czasem przestać być dla niej opłacalna.