Mentionsy

Żaden kraj nie ma tak dużej liczby głowic atomowych jak Rosja.

W porównaniu do ceny, jaką Rosja zapłaciła za przejęcie kontroli nad wschodnią Ukrainą, rosyjskie osiągnięcia jawią się strategowi jako porażka, szczególnie w zderzeniu z pierwotnymi celami specjalnej operacji wojskowej.

Niepotrafiąca uzasadnić trwającego impasu Rosja znalazła nowy cel operacji, jakim ma być ścieranie siły żywej Ukrainy.

Natomiast uwzględniając scenariusz, w którym USA porzucają swój protektorat nad Europą, wydaje się jasne, że prowadziłoby to do istotnego ocieplenia stosunków na linii Niemcy-Rosja, a więc wbrew nuklearnym wizjom Karaganowa.

Karaganov twierdzi bowiem, że Rosja nigdy nie została zaakceptowana przez Zachód jako równoprawny gracz na arenie międzynarodowej, że była wykorzystywana i zwodzona.

na tanich węglowodorach z Rosji, zaś Rosja na imporcie taniej chińskiej produkcji, to komplementarność ich gospodarek pozostawia wiele do życzenia ze względu na wysoką dywersyfikację energetyczną Chińskiej Republiki Ludowej oraz słaby popyt rosyjskiego rynku konsumenta.

Chiny czy Rosja nie wtrącają się w te sprawy,

Oczywiście handel wojenny kwitnie, ale Rosja stała się rynkiem zbytu nie tylko dla Chińczyków, a przecież również krajów europejskich, np.

Europa karci tu niegrzecznych Rosjan, zaś USA zaprasza ponownie do wspólnego stołu.

W zamian za zdystansowanie się od sojuszu z coraz potężniejszymi Chinami, Rosja mogłaby odzyskać europejskie rynki zbytu i realizować choć część własnych ambicji ekonomicznych w Europie.

Rosja zamiast ryzykować katastrofą polityki nuklearnej, idąc zaś na pewne, oczywiście tymczasowe, ustępstwa geopolityczne, otrzyma ustępstwa ekonomiczne, co nawet dla państwa imperialnego może w pewnym momencie okazać się priorytetem.

Choć proponowany przez Karaganowa sojusz Rosji z Chinami ma w założeniu wpisywać się w model polityki imperialnej Rosji, to można jednak domniemywać, że w takim układzie Moskwa miałaby znacznie mniej do powiedzenia niż w układzie Rosja-Europa.

Względem Chin Rosja jest jeszcze trudniejszym położeniu.

Chiny nie oczekują realnego sojuszu od państwa mającego tak przeszacowany potencjał jak dzisiejsza Rosja.

Nie jest to potęga jaką był ZSRR i nie ma takich przewag nad Europą jakie miewała Rosja carów.

Poza bronią nuklearną, klasą polityczną, świetną propagandą potęgi i strachu, Rosja nie ma zalet wzbudzających szacunek lub podziwu Chińczyków.

Gdy Rosja przepala koniunkturę pod zdobycze terytorialne, Chiny umacniają realne wpływy ekonomiczne na świecie.

Nie tylko z własnego wyboru, ale również przez uniezależnienie się Europy od rosyjskich cudowców, wraca Rosja do punktu wyjścia, w którym porzuca okcydentalizm i traci dotychczasowe przewagi przy stole negocjacyjnym.

W ujęciu globalnym dominuje dziś myśl NATO kontra Rosja plus Chiny lub NATO plus Rosja kontra Chiny.

Najmniej słyszymy o konstelacji NATO plus Chiny kontra Rosja, który to scenariusz, choć skrajnie mało prawdopodobny, nie jest niemożliwy, a de facto po części właśnie się realizuje.

Co prawda konstelacja NATO kontra Rosja ma miejsce, a Chiny są tu raczej czynnikiem neutralnym, to jednak neutralność Chiny działa na rzecz NATO ze szkodą dla Rosji.

Wizja karaganowa ma rację bytu wyłącznie wtedy, gdy Rosja odda zasoby suwerenność, a w praktyce odda pokłon Chińczykom, pryncypialnie traktując chińskie inwestycje i wszelkie ułatwienia dla chińskiego biznesu, na co zapewne nie będzie gotowa do momentu, w którym nie będzie miała innego wyjścia.

Rosja nie zaproponowała atrakcyjnego modelu dla swoich republik, wciąż pozostając ostatnim wielonarodowym czy kolonialnym imperium, jak twierdził choćby wychowany w Rosji Włodzimierz Bączkowski.