Mentionsy

Na wokandach sądów w całym kraju znów pojawiają się dawno niewidziane akty oskarżenia, oparte na przepisach artykułu 130 Kodeksu Karnego dotyczącego działalności szpiegowskiej.

Warty odnotowania paradoks, ale czy na pewno?

Jak wykazało śledztwo prowadzone przez Prokuraturę Krajową Departament do Spraw Przestępczości Zorganizowanej, zarówno te podpalenia w Polsce, jak i podobne incydenty na terenie Europy były ze sobą powiązane.

Śledczy ustalili, że za serią pożarów stoi zorganizowana grupa przestępcza, której celem było dokonywanie aktów sabotażu i przestępstw o charakterze terrorystycznym.

Członkowie tej grupy mieli wywoływać pożary obiektów wielkopowierzchniowych położonych na terytorium państw należących do Unii Europejskiej.

Ustalono również, że do tejże grupy należą Serhijer, Pawlo T. oraz Władysław I., obywatele Ukrainy.

Ponadto ustalono, iż wszyscy działali na rzecz Federacji Rosyjskiej, a do Unii Europejskiej przedostali się w związku z rozpoczętą w 2022 roku wojną.

Oznacza to, że obywatele Ukrainy, którzy po 22 lutego 2022 roku przybyli do Polski, zostali objęci szczególnymi regulacjami, zgodnie z zasadą Lex Specialis Dorogat Legi Generali, czyli że przepisy ustawy szczególnej wyłączają stosowanie przepisów ogólnych.

Między otwarciem niekontrolowanej emigracji ze wschodu, a wzrostem działań dywersyjno-szpiegowskich zachodzi interesująca koincydencja, która powinna w końcu dobrze wybrzmieć w przestrzeni publicznej.

W praktyce oznacza to, że do kraju przedostają się nie tylko osoby uciekające przed wojną, lecz także jednostki o niezweryfikowanym statusie, powiązaniach czy przeszłości.

Jednak w dłuższej perspektywie doprowadził on do powstania licznych luk w mechanizmach bezpieczeństwa.

Ograniczona kontrola graniczna i uproszczone procedury pobytowe stały się dogodnym narzędziem dla podmiotów zainteresowanych infiltracją i dywersją struktur bezpieczeństwa Polski oraz innych krajów europejskich.

Zaskakujące w tej sprawie pozostaje to, że prokuratura pomimo jednoznacznych ustaleń o działaniu grupy na zlecenie wywiadu Federacji Rosyjskiej oraz o sabotażowym i propagandowym charakterze popełnianych czynów nie zdecydowała się na postawienie zarzutów w oparciu o artykuł 130 paragraf 7 kodeksu karnego w związku z artykułem 239 paragraf 2 kodeksu karnego.

Skoro śledczy sami wskazali, iż sprawcy działali na rzecz obcego wywiadu, realizując działania o charakterze dywersyjnym, wymierzone w bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw Unii Europejskiej, zasadnym wydaje się pytanie, dlaczego nie przyjęto kwalifikacji prawnej obejmującej element szpiegostwa lub współpracy z obcym wywiadem.

Zgodnie z treścią artykułu 130 paragraf 7 kodeksu karnego odpowiedzialności karnej podlega nie tylko osoba bezpośrednio uczestnicząca w działalności obcego wywiadu, lecz także ta, która udziela pomocy sprawcy przestępstwa określonego w paragrafach 1-6, a więc świadomie wspiera działania wywiadowcze prowadzone przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej.

Pojęcie dywersji należy rozumieć jako działalność zmierzającą do zakłócenia życia politycznego, administracyjnego i gospodarczego państwa oraz osłabienia jego potencjału militarnego dla osiągnięcia celów politycznych.

Skoro z ustaleń śledztwa wynika, że członkowie grupy realizowali zadania zlecone przez przedstawicieli obcego wywiadu, w tym działania sabotażowe i propagandowe wymierzone w bezpieczeństwo Polski, zasadne byłoby rozważenie kwalifikacji prawnej ich czynów właśnie w świetle artykułu 130 paragraf 7 Kodeksu Karnego.

Pominięcie tego przepisu może prowadzić do zaniżenia ciężaru gatunkowego zarzutów, zwłaszcza jeśli potwierdzono, że sprawcy działali w bezpośrednim interesie i na zlecenie służb specjalnych obcego państwa.

W konsekwencji brak zastosowania artykułu 130 paragraf 7 kodeksu karnego penalizującego udzielenie pomocy sprawcy przestępstwa szpiegostwa

W kontekście ustalonych faktów może budzić poważne wątpliwości co do konsekwencji i pełnej oceny prawnej czynów zarzucanych oskarżonym, a także co do prawidłowości oceny ich rzeczywistego zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa.

Co więcej, przyjęcie kwalifikacji wyłącznie z artykułu 239 paragraf 2 Kodeksu Karnego doprowadziło w praktyce do wymierzenia kar rażąco niskich, nieadekwatnych do charakteru i wagi zarzucanych czynów.

Uproszczone procedury wjazdowe i brak skutecznych instrumentów weryfikacji tożsamości cudzoziemców doprowadziły do sytuacji, w której do Polski przedostają się osoby o niejasnych powiązaniach, w tym potencjalni dywersanci działający na rzecz obcych służb.

Z perspektywy bezpieczeństwa narodowego zjawisko to stanowi jeden z najbardziej niedoszacowanych skutków kryzysu migracyjnego ostatnich lat.

Otwarcie granic bez odpowiedniej kontroli stworzyło przestrzeń do infiltracji struktur cywilnych i gospodarczych, a przypadki takie jak opisane powyżej są jedynie sygnałem, że dywersja i szpiegostwo stały się ponownie realnym narzędziem walki hybrydowej przeciwko Polsce.

Zachęcamy Państwa serdecznie do polubienia i skomentowania tego nagrania, czym pomogą nam Państwo w docieraniu do nowych odbiorców.