Mentionsy

O horrorach Scotta Derricksona.

Kontynuacja filmu, którego nie zaliczyłbym wprawdzie do szczytowych osiągnięć twórców egzorcyzmów Emily Rose, Scotta Derricksona, ale który nieoczekiwanie okazał się najbardziej dochodowym horrorem w całej jego karierze.

Jednak w moim przekonaniu Derrickson nie utrafił tym razem w tak wysokie nuty jak wtedy, gdy kręcił egzorcyzmy Emily Rose, a później także Sinister.

Scott Derrickson to twórca, który pozostaje w świecie współczesnego horroru postacią mimo wszystko dość marginalną.

Styl Derricksona jest owszem rozpoznawalny, czerpiący inspirację z niezależnego kina lat 70., a nawet estetyki Lofi, lecz w ogólnych strukturach na tyle mocno wpisany w świat filmowego mainstreamu, że trudno tu mówić o jakimś wyrazistym trendzie.

Zdaje się, że Derrickson to po prostu twórca epoki przejściowej, który stoi w rozkroku pomiędzy perfekcyjnym warsztatowo głównonurtowym filmem grozy, a nowoczesnym horrorem artystycznym.

Być może to osobista wiara i wykształcenie teologiczne Derricksona sprawiły, że udało się temu twórcy uniknąć panującego w kinie grozy lat 90. metafizycznego kiczu.

Derrickson dał nam po prostu poważny filmowy traktat o wierze i agnostycyzmie z potężnym przekazem moralnym.

elevated horroru, filmy Scotta Derricksona mogą wydawać się nieco przestarzałe co do przyjętej formy.

Z tego powodu nazwisko Derricksona nie jest dziś wymawiane jednym tchem razem z Jordanem Peale'em czy Robertem Eggers'em.

Nieco inaczej z Derricksonem, który w wywiadzie udzielonym dla Theology of Work przyznał, że wzorem swojego największego mistrza, Akiry Kurosawy, zawsze chciał tworzyć filmy, które podobały się szerokiej widowni, a zarazem przekazywałyby jakieś wartości.

Lata 70. u Derricksona nie są jednak kolorowe.

Derrickson nie popada przy tym w jednowymiarowość czy przesadę.

Derrickson zdecydowanie nie ulega pokusie manichejskiej.

Stąd walka Fineya z wyłapywaczem to typowe jeden na jeden nabiera w toku opowieści Derricksona wymiaru egzystencjonalnego.

Opowieść Derricksona kończy się przemianą ofiary w kogoś, kto nareszcie potrafi świadomie kształtować swój los.

Wyjątkowym rysem filmografii Derricksona jest, jak sądzę, świadome i konsekwentne wpisywanie opowieści w paradygmat chrześcijański.

Derrickson nie porusza tym razem kwestii przemocy, lecz pamięci i życia.

Derrickson, nawrócony do Chrystusa w młodości, sam siebie określa mianem zdrowiejącego fundamentalisty.

W rzeczywistości Derrickson jest obok postaci takich jak Mel Gibson, jednym z najbardziej dochodowych, otwartych chrześcijan w Hollywood.

Pewnej pikanterii dodaje w tej sprawie fakt, że choć Derrickson studiował na prywatnym ewangelikalnym Biola University, od lat jego sympatie kierują się w stronę katolickich mistyków.

Jednym z ulubionych autorów Derricksona jest też Gilbert Chesterton.

To wszystko cechy charakterystyczne filmów Scotta Derricksona, tak nieintuicyjne dla twórcy współczesnego horroru.

Sam osobiście czuję w tym jednak pewien niedosyt, bo chociaż Derrickson pozostaje ze sprawą egzorcyzmów Emily Rose, a zwłaszcza Sinistera, jednym z najbliższych mi twórców kina grozy, to ubolewam nad tym, że najczęściej powściąga on swoje tendencje artystyczne na rzecz perfekcyjnego warsztatowo dzieła głównego nurtu.

Sądzę, że Derrickson mógłby, gdyby tylko chciał, umocnić mnie w tej wierze.