Mentionsy

Demokracja liberalna jest dziś powszechnie uznawana z najlepszy system rządów, gwarantujący prawa jednostki, równość obywateli oraz mechanizmy przedstawicielskie umożliwiające społeczną kontrolę nad władzą.

Niska frekwencja wyborcza, rosnąca nieufność wobec polityków, instytucji oraz poczucie wykluczenia znacznej części społeczeństwa rodzą pytania o rzeczywistą efektywność tego modelu.

Francuzki myśliciel polityczny Alain de Benoît, urodzony 11 grudnia 1943 roku, czołowy przedstawiciel europejskiej nowej prawicy Nouvelle Duet, od lat krytykuje liberalną demokrację, uznając ją za system w praktyce nierealizujący podstawowych wartości, na których został zbudowany.

W odpowiedzi na jej ograniczenia proponuje koncepcję demokracji organicznej, ustroju opartego na wspólnocie politycznej, aktywnym uczestnictwie obywateli i przywróceniu rzeczywistego wpływu ludu na podejmowane decyzje.

Czy demokracja organiczna stanowi realną alternatywę dla współczesnych demokracji zachodnich?

Jakie są jej podstawowe założenia i w jaki sposób różni się od dominującego dziś modelu liberalnego?

Krytyka liberalnej demokracji Jednym z kluczowych problemów współczesnych demokracji liberalnych jest kwestia reprezentacji.

W praktyce jednak system ten prowadzi do wyobcowania społeczeństwa, które nie ma realnego wpływu na procesy decyzyjne.

Benoit zwraca uwagę, że nowoczesna demokracja stała się rządami elit, gdzie partie polityczne i grupy interesów przejmują władzę, a obywatele sprowadzeni są do roli biernych wyborców, którzy raz na kilka lat oddają swój głos bez faktycznej kontroli nad politykami.

W ten sposób suwerenność ludu, fundament demokracji zostaje ograniczona, a władza przekształca się w oligarchię, w której decydująca rola przypada niewielkiej grupie osób.

Liberalna demokracja opiera się na koncepcji jednostki jako podstawowego podmiotu politycznego.

Jej fundamentem są prawa człowieka, które zakładają równość każdego obywatela, niezależnie od jego przynależności kulturowej, narodowej czy religijnej.

Benoit uważa jednak, że taki model prowadzi do destrukcji wspólnot politycznych, społeczeństwa stają się coraz bardziej zatomizowane, a więzi między ludźmi ulegają osłabieniu.

Idea suwerenności ludu nie może istnieć w próżni, wymaga istnienia realnej wspólnoty, która dzieli wspólne wartości, historię i kulturę.

Demokracja liberalna poprzez promowanie indywidualizmu i oderwanych od tożsamości praw jednostki niszczy te fundamenty, co prowadzi do dezintegracji społecznej.

Kolejnym problemem, który Benoit dostrzega w demokracji liberalnej jest rosnąca technokratyzacja polityki.

Coraz częściej decyzje polityczne podejmowane są nie przez obywateli lub ich przedstawicieli, ale przez ekspertów, ekonomistów, prawników, urzędników.

Chociaż kompetencje specjalistów są oczywiście niezbędne, ich rola w systemie demokratycznym powinna być jedynie doradcza.

W demokracji liberalnej stało się jednak inaczej.

Polityka coraz bardziej przypomina proces zarządzania, w którym wyborcy nie mają rzeczywistego wpływu na kluczowe decyzje.

Benoit uważa, że taki model jest sprzeczny z ideały demokracji, ponieważ podważa podstawową zasadę rządów ludu i prowadzi do ograniczenia polityki do mechanicznych procedur oderwanych od realnych potrzeb społeczeństwa.

Demokracja liberalna opiera się na idei uniwersalizmu, który zakłada, że wartości takie jak prawa człowieka, równość i wolności jednostki są powszechne i powinny obowiązywać w każdym społeczeństwie.

W konsekwencje prowadzi to do globalizacji politycznej i kulturowej, której różnorodność tradycji i systemów społecznych jest wypierana przez jednolity model zachodni.

Według niego demokracja powinna wynikać z konkretnego kontekstu historycznego, kulturowego i społecznego.

Nie istnieje jeden uniwersalny model ustrojowy, który sprawdzi się we wszystkich krajach.

Społeczności powinny same decydować o tym, jak chcą się rządzić, opierając się na swojej tożsamości i tradycji.

Podstawą demokracji jest bowiem zawsze konkretny lud, a nie absekcyjne prawa.

Masa składa się po prostu z przemijającej wielości oderwanych i wykorzenionych jednostek.

Według tej holistycznej perspektywy demokracja jest głęboko narodowym powołaniem, przynajmniej gdy naród pełni funkcję politycznej formy ludu.

Demokracja organiczna jako alternatywa.

W odpowiedzi na problemy demokracji liberalnej de Benoit proponuje koncepcję demokracji organicznej.

Systemu politycznego, który odwołuje się do idei wspólnoty, partycypacji i zakorzenienia w rzeczywistości społecznej, a swe korzenie ma w antycznej Grecji.

Cytując Benoit, podejście etymologiczne prowadzi na manowce.

Według oryginalnego znaczenia demokracja oznacza władzę ludu.

Najrozsądniejszym podejściem wydaje się być historyczne, które opiera się na założeniu, że autentyczna demokracja jest przede wszystkim systemem politycznym ukonstytuowanym w starożytności.

W celu badania autentycznej demokracji konieczne jest zwrócenie się do demokracji greckiej, a nie do tych reżimów, które współczesny świat chce określać tym mianem.

Nie ulega wątpliwości, iż demokracja autentyczna to demokracja bezpośrednia.

Proponuje wprowadzenie mechanizmów umożliwiających aktywny udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji, np.

Demokracja organiczna zakłada, iż suwerenność polityczna nie może opierać się na jednostce oderwanej od swojej społeczności.

W przeciwieństwie do liberalnej koncepcji obywatelstwa, która traktuje każdego człowieka jako równoprawnego członka państwa, niezależnie od jego kultury czy tożsamości, Benoit postuluje przywiązanie obywatelstwa z przynależnością do określonej wspólnoty politycznej.

Stując francuskiego myśliciela, demokracja winna być oparta nie na rzekomych niezbywalnych prawach, wykorzenionych jednostek, ale na obywatelstwie, które sankcjonuje przynależność człowieka do danego ludu, to jest kultury, historii i przeznaczenia i do struktury politycznej, której się wykształciła.

W autentycznych demokracjach obywatele posiadają równe prawa polityczne jako członkowie tej samej wspólnoty narodowej.

Oznacza to, że demokracja organiczna odrzuca ideę multikulturalizmu i globalizmu, promując raczej lokalne struktury polityczne, które lepiej odzwierciedlają charakter danej społeczności.

Demokracja organiczna w przeciwieństwie do liberalnej zakłada istnienie realnej wspólnoty, której polityka nie jest domeną oderwanych od rzeczywistości elit, lecz żywym procesem angażującym obywateli.

Mechanizmy demokracji organicznej

Koncepcja demokracji organicznej Alana de Benoit opiera się na kilku kluczowych mechanizmach, które mają na celu odbudowę rzeczywistej suwerenności ludu i przełamanie oligarchicznych struktur współczesnej demokracji liberalnej.

Jednym z głównych postulatów demokracji organicznej jest decentralizacja władzy.

Benoit uważa, że społeczeństwa powinny być zarządzane na poziomie jak najbardziej lokalnym, ponieważ to właśnie na tym poziomie obywatele mają największy wpływ na decyzje polityczne.

W przeciwieństwie do zcentralizowanych państw narodowych, w których decyzje podejmowane są w odległych biurach rządowych, demokracja organiczna zakłada federacyjny system władzy oparty na autonomicznych wspólnotach lokalnych.

Takie podejście jest bliskie modelowi szwajcarskiemu, gdzie kantony mają dużą niezależność i decydują o wielu kluczowych kwestiach.

Decentralizacja ma także na celu odbudowanie więzi społecznych i poczucie odpowiedzialności za wspólnotę.

Zamiast abstrakcyjnych decyzji podejmowanych przez odległych czy urzędników, obywatele w demokracji organicznej uczestniczą bezpośrednio w procesie rządzenia, co prowadzi do większego zaangażowania w życie polityczne.

Kolejnym istotnym elementem demokracji organicznej jest partycypacja obywatelska.

Francuski myśliciel opowiada się za systemem, w którym decyzje polityczne podejmowane są w ramach zgromadzeń obywatelskich, referendów i mechanizmów deliberatywnych, a nie przez zawodowych polityków.

Taki model nawiązuje do wcześniej wspomnianej starożytnej demokracji ateńskiej, gdzie kluczowe decyzje podejmowało zgromadzenie ludowe, a nie grupa wybranych reprezentantów.

Współczesnym przykładem może być model demokracji bezpośredniej w Szwajcarii, gdzie regularnie organizowane są referenda w sprawach istotnych dla społeczeństwa.

Demokracja partycypacyjna oznacza także ograniczenie władzy partii politycznych, które w demokracjach liberalnych często funkcjonują jako zamknięte elity, oderwane od rzeczywistych interesów społeczeństwa.

W demokracji organicznej obywatele mieliby większą kontrolę nad procesem decyzyjnym, co eliminowałoby zjawisko politycznej alienacji.

W przeciwieństwie do demokracji liberalnej, która opiera się na abstrakcyjnej idei obywatelstwa, demokracja organiczna zakłada, że polityka powinna być ściśle związana z tożsamością kulturową, etniczną i historyczną danej społeczności.

Zdaniem Benoit suwerenność ludu nie jest możliwa bez jednorodności kulturowej, ponieważ różnice akcjologiczne i narodowe prowadzą do konfliktów wewnętrznych oraz osłabiania mechanizmów demokratycznych.

Mająca obecnie miejsce masowa imigracja powoduje implozję demokracji, gdyż prowadzi do coraz większego pluralizmu etnicznego i aksjologicznego, co ostatecznie skutkuje rozerwaniem ścisłego związku danej demokracji z konkretnym ludem.

Jak ujmuje to sam Benoit, pluralizm wartości prowadzić może do zaniknięcia pojęcia ludu, który jest podstawą demokracji.

Pierwszy jest jak najbardziej zdaniem Benoit pozytywny i dopuszczalny w demokracji, gdyż jest naturalną konsekwencją różnorodności.

W wizji francuskiego myśliciela społeczeństwo demokratyczne powinno być zorganizowane wokół wspólnej tożsamości, która nadaje sens politycznej wspólnocie i pozwala na efektywne funkcjonowanie władzy.

To założenie stawia demokrację organiczną w opozycji do multikulturalizmu idei państw wieloetnicznych.

Zdaniem Benoit, globalizacja prowadzi do erozji tożsamości narodowych, a demokracja liberalna staje się narzędziem promującym homogenizację kulturową.

W demokracji organicznej podstawową jednostką polityczną jest konkretna wspólnota historyczna, a nie absekcyjny zbiór jednostek.

Choć koncepcja Alana Benoit stanowi interesującą alternatywę wobec demokracji liberalnej, budzi również pewne kontrowersje i pytania dotyczące jej praktycznej realizacji.

Najpoważniejszym zarzutem wobec demokracji organicznej, zwłaszcza z liberalnej strony politycznego spektrum, jest jej potencjalnie ekskluzywny charakter.

Pojawia się tu pytanie, kto miałby decydować o tym, kto należy do danej wspólnoty politycznej?

Demokracja organiczna opiera się na idei aktywnego uczestnictwa obywateli w procesie decyzyjnym.

Mechanizmy partycypacyjne, choć teoretycznie atrakcyjne, mogą w praktyce prowadzić do sytuacji, w której decyzje podejmowane są przez najbardziej aktywną i zaangażowaną część społeczeństwa, co może generować nowe nierówności w dostępie do władzy.

Mimo wszystko demokracja organiczna à la de Menoua stanowi jedną z najciekawszych alternatyw dla liberalnego modelu rządów.

ale propozycja fundamentalnej reorganizacji życia publicznego, powrotu do demokracji zakorzenionej w tożsamości, uczestnictwie i realnej wspólnocie politycznej.

Podkreślić należy z całą mocą, że Benoit nie neguje samej idei demokracji, ale kwestionuje sposób, w jaki została ona zrealizowana w warunkach liberalnych państw Zachodu.

W jego ujęciu demokracja nie może sprowadzać się jedynie do procedur wyborczych, parlamentaryzmu i formalnych mechanizmów ochrony jednostki.

Demokracja organiczna proponuje szereg rozwiązań, które mogą przywrócić politykę społeczeństwu.

Po pierwsze, decentralizację i federalizm, które wzmacniają autonomię lokalnych wspólnot i przywracają im kontrolę nad procesami politycznymi.

Po drugie, partycypację obywatelską, dzięki której decyzje są podejmowane bezpośrednio przez społeczeństwo, a nie przez zawodowych polityków działających w imieniu wyborców.

Po trzecie, powiązanie polityki z tożsamością, co oznacza, że demokracja nie powinna być abstrakcyjnym systemem rządów, lecz musi uwzględniać kulturę, historię i wartości danej wspólnoty.

Pytanie, które rodzi się w kontekście tej koncepcji brzmi, czy demokracja organiczna jest rzeczywiście możliwa do zrealizowania?

Można więc zastanawiać się, na ile model oparty na silnych więziach wspólnotowych i kulturze partycypacyjnej może funkcjonować w rzeczywistości, w której ludzie przyzwyczaili się do biernego uczestnictwa w życiu politycznym.

Jednakże demokracja organiczna nie musi być traktowana jako gotowy model do natychmiastowej realizacji.

W obliczu coraz większego kryzysu demokracji liberalnej, w której dominują elity polityczne, korporacje i globalne instytucje, idee Benoit mogą stanowić ważny punkt wyjścia do przemyślenia nowych form organizacji politycznej.

Współczesne demokracje liberalne zmagają się z problemami, których nie potrafią skutecznie rozwiązać.

Coraz większa alienacja obywateli, spadek zaufania do instytucji politycznych, rosnące nierówności i brak poczucia wpływu na rzeczywistość.

Czy demokracja organiczna mogłaby stać się odpowiedzią na te wyzwania?

Być może nie w czystej i niezmienionej formie, ale jej elementy – decentralizacja, wzmacnianie wspólnot lokalnych, ograniczenie roli partii politycznych i rozwój mechanizmów demokracji bezpośredniej – mogą stanowić ważny kierunek reform.

To, co wydaje się pewne, to fakt, że demokracja w obecnym kształcie nie jest ostatecznym punktem rozwoju systemów politycznych.

Historia pokazuje, że idee, które jeszcze wczoraj wydawały się utopijne, mogą stać się rzeczywistością, jeśli społeczeństwa zaczną domagać się realnych zmian.

W tym kontekście myśl Benoit, choć kontrowersyjna, może odegrać istotną rolę w kształtowaniu nowej wizji polityki, bardziej zakorzenionej, bardziej partycypacyjnej i bardziej oddającej władzę ludziom.

Może więc demokracja organiczna nie jest tylko teoretyczną alternatywą.

Zachęcamy Państwa serdecznie do polubienia i skomentowania tego nagrania, czym pomogą nam Państwo w docieraniu do nowych odbiorców.

To dzięki Państwa zaangażowaniu, w tym przede wszystkim cyklicznemu wsparciu finansowemu, możemy kontynuować naszą działalność i stale się rozwijać.