Mentionsy

A trudno wam w ogóle było w tym roku dobrać filmy do festiwalu spośród tych zgłoszeń?

Jeden to są te pełnomotrażowe zagraniczne filmy, które pokazujemy premierowo w Polsce i tak, jest ciężko, dlatego że jest dużo festiwali, istnieje coś takiego jak

I te filmy też jakby twórczynie i twórcy filmowi wybierają sobie, na którym festiwalu najlepiej by było się zapremierować w danym kraju.

Natomiast z drugiej strony tych filmów, które powstają jest bardzo dużo.

Najważniejsze dla nas jest to, że oglądasz ten film i masz jakąś myśl albo jakąś rozmowę albo pretekst do rozmowy, dowiadujesz się czegoś nowego.

A jeśli chodzi o polski showcase, czyli filmy, które rzeczywiście są do nas wysyłane i my je wybieramy, no to tutaj też było bardzo dużo, bardzo chcemy pokazywać tych krótkich metraży polskich, bo to jest taki moment, że...

Te początkujące i wschodzące talenty filmowe mogą się spotkać z publicznością i tak dalej, więc tutaj zawsze kraja nam się serce, że mamy tylko miejsce na dwa seanse, czyli w sumie 17 filmów ze 120 ponad, które się zgłosiły.

A ja chciałam zacząć od tego, że w sumie fajne jest otwarcie tego festiwalu, bo pierwszy film to jest długa droga do fotela reżyserki.

I właśnie w tym filmie autorka pokazuje tak naprawdę, mimo że to minęło już chyba 50 lat prawie od tego seminarium kobiecego, o którym jest ten film,

No właśnie trochę dlatego wybrałyśmy ten film.

Tutaj jest, tak, rzeczywiście to jest film otwarcia, długa droga do fotela reżyserki, takiej legendy norweskiego dokumentu i filmu, takiej powiedzmy Agnieszki Holland Norwegii.

A wracając do filmu,

Tak, podczas oglądania tego filmu, patrzenia na te naprawdę przecudowne, są lata siedemdziesiąte, więc wiesz, ubrania, fryzury, wiesz, jakby taka atmosfera i taka energia tych dziewczyn jest tak jakoś super, no nie wiem, czujesz to i oglądasz te dziewczyny, które właśnie zaczynają, albo nie tylko, są też doświadczonymi filmowczyniami różnych zawodów, to jest też tak samo ważne jak dla nas,

wydarzeń branżowych dla kobiet, właśnie skierowanych dla zawodowych filmowczyń, dla profesjonalistek, właśnie po to, żeby one mogły o tym porozmawiać.

No i 50 lat temu w Berlinie na pierwszym sympozjum kobiecych twórczyń filmowych okazuje się, że dyskusja wyglądała tak samo.

Więc dlatego otwieramy też festiwal tym filmem, bo to jest jakaś bardzo, bardzo duża informacja dla nas wszystkich.

Myślę o filmie na temat Simone de Beauvoir.

Wśród twórczych filmowych?

Tutaj jest taka myśl jedna w tym filmie, który przytaczasz.

I wydaje mi się, że ten film super skutecznie przekazuje tą ideę.

Chciałabym wrócić do tej sekcji specjalnej tych filmów z Six Pack Film.

Na jakie one będą podzielone kategorie i jakbyś mogła więcej o nich opowiedzieć właśnie, co to będą za filmy?

Super, że o to pytasz, bo to jest naprawdę taka wspaniała współpraca z kobietami z Six Pack Films.

Bardzo nas interesują granice filmu dokumentalnego i przekraczanie tych granic.

takich filmów, bo w większości miejsc te filmy jakby zostają w galeriach sztuki, ewentualnie na jakichś specjalnych wydarzeniach, natomiast nie trafiają na duży ekran, a wiadomo, że wszystko się zmienia, kiedy zobaczy się coś na dużym ekranie.

I Six Pack Film robi to świetnie.

Austriacki eksperyment jest fenomenem kinowym, filmowym i

wyjątkowym i rzeczywiście z setek filmów wybrałyśmy, ich jest dużo, zapomniałam teraz dokładnie ile, no ale ponad 30 krótkich metraży i jeden pełny metraż.

I pełny metraż to jest Canale Grande, fantastyczny film, może takie skojarzenie z syrenami, które często gdzieś tam wrzucamy i promujemy, bo ma piękny fotos.

I w każdej jest założenie takie formalne, w którym i w każdym z tych bloków te filmy je spełniają.

Trochę nam chodziło o to, żeby pokazać różnorodność tych filmów, dlatego że pokazujemy filmy od lat 70. do współczesności, więc ta rozpiętość też taka czasowa jest bardzo duża.

Chociaż prawda jest taka, że jak się ogląda, to nie do końca czasem wiadomo, który film, w którym jakby nie zgadniesz, dopóki nie wiesz.

To dodaje też do odbioru tych filmów.

No i super jest rzeczywiście zamiast gdzieś tam na stojąco w galerii albo w kąciku rzeczywiście usiąść, rozsiąść się na sali kinowej i zobaczyć te filmy w zupełnie inny sposób.

Ja pamiętam, że jakiś czas temu rozmawiałam też z takimi artystkami, z Eweliną Węgiel, z Weroniką Zalewską, które właśnie opowiadały o tym, jak filmy eksperymentalne tworzy się w Polsce, na jakie bariery się natrafia.

w tym dążeniu do tego, żeby to kino eksperymentalne docierało, bo to jest nasz cel, jak dotrzeć z tymi filmami do osób, które chcą je obejrzeć.

Chodzi właśnie o to, żeby film nie został pokazany raz na jakimś festiwalu premierowo i to tak naprawdę jest koniec jego życia, jeżeli nie ma dystrybucji,

Prawie po każdym filmie chyba będzie spotkanie, prawda?

Aż bardzo ciężko było ustawić harmonogram, żeby nie zabierać tej przestrzeni od jednego filmu do drugiego.

I tam też macie taki segment o tym, jak dostosować się do zmieniającego się tak naprawdę świata filmu dokumentalnego obecnie.

Jak ten film dokumentalny się teraz zmienia?

Robi się takie towarzyszące filmom i ich dystrybucji, ich rozpowszechnianiu kampanie impaktowe.

Bardzo jest to intensywne w Stanach Zjednoczonych, gdzie ta produkcja filmowa jest prywatna i komercyjna.

Natomiast są znane takie bardzo mocne przypadki świetnego filmu dokumentalnego o społeczności, która na przykład poniosła negatywne konsekwencje tego, że budowano tam...

No i konsekwencją dobrego filmu dokumentalnego, który na przykład, nie wiem, trafił do szerokiej dystrybucji albo był nominowany do nagród i tak dalej,

Więc to jest taki jeden z setek zmian i wyzwań przed filmem dokumentalnym, jaki postanowiłam wspomnieć.

Czy tam będziemy mogli zobaczyć wszystkie filmy?

z którą współpracujemy, która też wspiera właśnie to dotarcie do szerszej publiczności z filmami studyjnymi i nie tylko.