Mentionsy

Okazało się, że Paul urodził się 19 stycznia, czyli dzień po mnie, no i troszkę wcześniej niż ja.

I jakież byłoby jego zdziwienie, gdyby dowiedział się, że jego osobisty syn, Paul Cezan, zostanie największym malarzem XIX wieku.

Tak jak Wam powiedziałam, Cezanne bardzo dobrze wie już od najmłodszych lat, że jedyne co go w życiu interesuje, no to właśnie zostanie malarzem.

I nawet matka Cezanne'a mówiła, że przecież on ma na imię Paul, jak Paul Rubens, także chyba było mu to pisane.

Ale jest jeszcze inny problem, ponieważ Cezanne miał osobistego nauczyciela rysunku i ten nauczyciel również nie wyraził zgody na jego wyjazd.

Więc Paul zaczyna w siebie wątpić.

Paul przyjaźnił się z kilkoma artystami i jednym z nich był Emil Zola.

I Kamil wiele lat później powie, że jak Cezanne malował akty w tej akademii, to wszyscy inni czuli się jak miernoty.

Bo co ciekawe i o tym nie wiedziałam, to Paul został zarejestrowany jako kopista w Luwrze i pracował tam nad Łodzią Dantego autorstwa De La Croix, który też był ulubieńcem wielu artystów.

I mimo tego, że Paul Cezanne był naprawdę zafascynowany tradycyjnym malarstwem, no to jednak nie przeszkodziło mu to w wypowiedzeniu tych słów.

Mega istotny cytat, bardzo mi się spodobał i myślę, że ja się w stu procentach zgadzam z Paulem Cezanem.

Ale oczywiście muszę Wam powiedzieć jeszcze inne rzeczy, żeby tutaj nie było zbyt wyniośle, ponieważ chciałabym Wam opowiedzieć, jak wyglądał Paul Cezanne, bo myślę, że jednak przy innych artystach, jak nie wiem, Pablo Picasso czy Salvador Dali, no to pozostało bardzo dużo zdjęć i dobrze znamy ich sylwetki.

A przy Paulu Cezanne myślę, że to nie jest takie oczywiste.

Więc ja Wam oczywiście powiem, że Paul Cezanne był potężnym i wysokim mężczyzną.

No i Paul Cezanne najpierw miał wąs, potem widziałam na jego autoportretach, że miał i wąsa i brodę i podobno obdarzony był inteligentnym i głębokim spojrzeniem.

Mimo jakby tego całego uporu Paula, niestety nie dostał się na Akademię Sztuk Pięknych, więc postanowił wrócić wtedy do domu po tej pierwszej porażce, bardzo istotnej.

Dlatego Paul po kilku miesiącach, już w 1862 roku, wraca znowu do Paryża.

I też tak zrobił właśnie Paul Cezanne, bo po prostu kontynuował naukę w pracowni Suisa, bardzo często zaglądał do Louvre'u i poza tym, że też kopiował tam właśnie za pieniądze, to też sam się szkolił i przekopiowywał najwybitniejsze obrazy, obserwował oczywiście ich styl, kreskę i to, co chyba najważniejsze, takie spojrzenie na codzienność tego kadru.

Oczywiście nie zdziwi Was fakt, że Cezanne był sfrustrowany i wkurzony, że kolejny raz go odrzucili.

I zapewne mu się udało jej wkurzyć, ale powiem Wam, że żeby Paul Cezanne wiedział, że w obecnych czasach na orgiach i morderstwach zarabia się grube miliony, no, nigdy by się tego nie spodziewał.

I to właśnie Cézanne był tam przedstawiony jako przyjaciel Paula Cézanne'a i też jego mistrz i też pierwszy z nauczycieli właśnie Paula Gauguin.

I tutaj historia troszkę z tym Guggen wygląda inaczej, bo Pissarro i Cezanne mieli wspólną pracownię i kiedy Pissarro właśnie poznał Guggen, to zaprosił go do siebie, żeby mógł uczyć się rysunku i podstaw, ale też, żeby miał możliwość przebywania ze starszymi artystami, którzy mają większe doświadczenie.

I tak naprawdę właśnie, jak Wam powiedziałam, to Pissarro i Cezanne uważani są za pierwszych nauczycieli pola,

No dobra, ale dzisiaj nie o Google, bo Paul Cezanne też w pewnym momencie wypiął się na impresjonizm.

Ale pamiętajcie, że to było bardzo dawno, że nie ma za wiele wyuzdanych ciekawostek związanych z Cezanem, niestety, ale z tego co znalazłam, to w tym roku poznał Marie Hortonsvig, tak, swoją kobietę i ukrywał ten związek przed rodziną Paula.

Dlatego chciałabym też Wam opowiedzieć trochę o tych portretach Madame Cezanne, bo on namalował taki portret, który nazywa się Madame Cezanne in Bloom, to jest jakiś 1886 rok i właśnie Hortense, czyli jego żona, odwraca się, by stanąć twarzą w twarz z malarzem i wygląda ona na mocno zmęczoną i taką niezadowoloną.

Może to właśnie chciał przekazać Paul Cezanne.

Musicie zobaczyć po prostu zdjęcia na Instagramie, żebyście bardziej wiedzieli, o czym tutaj mówię, bo też spójrzcie na to, jak jej włosy są mocno zaczesane do tyłu, tak, że nawet nie widać jej koka i jest ubrana w szare, no i mało wyrafinowane ubranie, tak jakby Cezanne malował pejzaż, że on bardziej koncentrował się właśnie na tle,

I powiem Wam szczerze, że gdyby Cezanne tworzył za czasów na przykład Picasso, to pewnie wiedzielibyśmy dużo więcej o relacji właśnie Cezanne'a z jego żoną.

Ciekawostkę, bo przyznaję, że to, co Wam przed chwilą powiedziałam, to jest wyłącznie moja interpretacja i takie romantyzowanie rzeczywistości, bo ja jednak znalazłam cytat, który po kilku latach w związku właśnie z Hortense, z tą jego partnerką, żoną, Paul napisał w liście do swojego przyjaciela,

Bardzo ciekawe, bo przecież Paul lubił tylko sztukę, także ładna hipokryzja, prawda?

Więc za dużo tu o Lafierendowaniu nie wiemy, niestety, trudno, musimy po prostu otrzeć łezki i iść dalej, ponieważ są dalej dramaty Paula, jak wszystkich tych artystów, którym się nie powodziło przez całe życie, ponieważ Paul Cezanne wraca do ex, ale nie do swojej ex, tylko, tak się nazywa jego miasto rodzinne, żeby nie było, i właśnie tam codziennie chodzi na spacerki po 7 kilometrów, pewnie wyrabiał sobie kroki,

O tym Wam mówię, bo o mój Boże, jak ja to znalazłam, to się ucieszyłam, no bo jednak jest ten wątek lafieryndowy, troszkę Was skłamałam, ale nie z premedytacją, bo jestem jak Art Sherlock, bo słuchajcie, są pogłoski, które wyczytałam w listach właśnie do jego przyjaciela Zoli, że Cezanne już nie kochał swojej Hortense, bo ma nową lafieryndę, bo ten jego przyjaciel był takim jakby łącznikiem i doręczycielem tej

Wiem tylko, że romans nie trwał zbyt długo, bo Cezanne znów stał się samotnikiem.

Także, no, gruba frustracja ze strony Paula Cezana.

Przecież Paul Cezan to ojciec wszystkich malarzy, który wywarł wpływ na większość twórców jego epoki, no i na kolejne pokolenia.

I to właśnie Cezanne wraz z Paulem Gugę i Van Goghem stali się, oni stali po prostu na czele twórców, którzy byli pro-postimpresjonistami, ale też oni...

No i tutaj zacznę od tego, że Paul zastanawiał się wtedy nad najważniejszą rzeczą dla niego.

Cezanne pragnął rozwinąć impresjonizm, umocnić go, przezwyciężyć sprzeczności zarysowujące bez odstępowania od głównych jego zasad, bez wypierania się ich.

I fajnie w ogóle jest tutaj opisane tych trzech artystów, którzy zmienili oblicze nowej sztuki, ale z racji tego, że ma być to Art Koncik, no to ja Wam opowiem o kilku obrazach, które stworzył, bo jak Wam zawsze mówię, to jest dla mnie bardzo istotne, że jak sobie pójdziecie na jakąś wystawę, to będziecie znali też genezę tego obrazu, może inaczej na niego spojrzycie niż tylko ze świadomością, że jest to Paul Koncik.

To miał na myśli Cezanne?

takie małostkie, ale na przykład niesamowitą paletę barw, jakie użył Cezanne, że mimo tego, że widzę, że ona jest ciepła, to jest tak agresywnie zmieszana.

Czytając, kto jest autorem, teraz na przykład z większą wiedzą od razu, powiedzmy, po kresce rozpoznaję, czy jest to Cezanne, czy jest to jakiś Matisse.

To co ważne, to fakt, że Cezanne malował bardzo wolno.

I Paul często go używał w swoich obrazach, zresztą jest wiele elementów, które powiela na różnych płótnach, na przykład jest to słoik, w którym znajdował się korzeń rzęszenia i umieścił go chyba aż na dziewięciu obrazach.

Ale jak się w niego wpatrzymy i zagłębimy, no to odczujemy powiedzmy to, co Cezanne mógł chcieć wydobyć, czyli atmosferę przedmiotów i takich wiele niuansów.

Cezanne nie przywiązywał się kurczowo do perspektywy linearnej, która jakby jest podstawą.

Cezanne zakwestionował wszystkie tradycyjne metody malarskie.

Cezanne nie zdawał sobie chyba sprawy z tego, że lekceważenie poprawnego rysunku rozpocznie prawdziwy przewrót w sztuce.

I jakby pamiętajcie, że przewrót w sztuce to w tamtych czasach nie był tylko, że na przykład z realizmu w kubizm, no bo to było bardzo naoczne, widoczne i oczywiste, że to była zmiana jakiegoś kierunku i myślenia w malarstwie, ale to właśnie Paul Cezanne zapoczątkował tymi małymi kroczkami, bardzo odważnymi, ale nie tak łatwymi do dostrzeżenia, tak mi się wydaje.

Ale wracając jeszcze do obrazów gór, no to Paul Cezanne tę konkretną górę namalował ponad 60 razy.

No bo Cezanne to artysta, który za życia nie był doceniany, czyli to zawsze jest interesujące, za to po śmierci, po dziś dzień uważany jest za najbardziej nowatorskiego malarza XIX wieku.

Bo to, co najciekawsze, to gdyby nie Cezanne, który co prawda na mniejszą skalę, jak Wam powiedziałam, bo nigdy nie zdeformował swojego obrazu zbyt mocno, no to sam Pablito Picasso nigdy by nie dokonał tego, z czego go znamy, czyli kubizmu.

I myślę, że właśnie dlatego Picasso tak uwielbiał Cezanne'a, bo to on zbliżył się do pełnego pojęcia geometryzacji, co potem doprowadziło do kubizmu.

Ale ona w 1888 roku powiedziała, że Paul Cezanne...