Mentionsy

Latroniko.

Rzeczywiście jest to interesujące, w jaki sposób Latroniko określa to, co wydaje się istotne dla tego młodego pokolenia.

Współczesny człowiek chce najwyraźniej, Latroniko próbuje pewnie w ten sposób to określać, współczesny człowiek chce z jednej strony mieć pewność, że nie ma rzeczy zaskakujących i świat jest poznany, rozpoznany, nazwany, a jednocześnie oczekuje czegoś nowego, co będąc nowym nie odbierze mu przeszłości.

Oczywiście to nie jest bezpośrednio u Latroniko, to raczej jest mój sposób wyjaśniania tego, że tutaj bycie człowiekiem kreatywnym wśród młodego pokolenia jednak polega na byciu tym, który zmienia ornament i dba o ornament, a nie zajmuje się wytwarzaniem czegoś.

I tu właśnie pojawiają się te wspominane przeze mnie ironiczności w tekście Latroniko.

Dobrze, ale dalej sięgamy do Latroniko.

Natomiast dla mnie, być może z powodu dystansu czasowego, dla mnie nie ma rozpoznania siebie w tekście Latroniko.

Dla mnie to, co proponuje Latroniko, jest bardzo wyraźnie światem obcym.

To, co proponuje Latroniko jako ten model życia swoich bohaterów.

Ale jednocześnie dla mnie sympatyczne u Latroniko jest to, że czytam wypowiedź człowieka, który ma świadomość, moim zdaniem, dystansu do tego świata i raczej jest analizatorem.

Ula Troniko.

Wobec tego dalej historia życia głównych bohaterów u Latroniko jest tożsama z historią Internetu.

Także to sformułowanie u Latroniko, zresztą jedno z wielu, pojawia się rzeczywiście jako coś cennego, ponieważ

Ale trzeba zauważyć, że Latroniko bardzo sprawnie spostrzega tego typu rzeczy i bardzo krótko potrafi to definiować.

Ta krótkość wypowiedzi Latroniko jest dla mnie też interesująca.

I robi teraz to latroniko, przepisując Pereca, tylko o tyle, że przepisując go na początek XXI wieku.

Przez krótkość, lapidarność zdań Latroniko mamy do czynienia z kolejną cechą dystynktywną tego młodego pokolenia, czyli widzimy tu, w jaki sposób ci młodzi ludzie pozbawiają...

ale one nie odsyłają nas do tej rzeczywistości dawnej, tylko stworzenie siebie na nowo, bycia innymi niż są, stanowią dalej ilustrację tego, o czym pisze Latroniko wyżej.

Dalej Latroniko.

Ten, no nie charakter, to, że rzeczywistość sprowadzona jest do wizualności i rozgrywa się tylko w tym, co wizualne, jest swoistego rodzaju kluczem do tej wyobraźni, którą tutaj przedstawia Latroniko.

I teraz rozumiemy, w jaki sposób Latroniko będzie próbował nadać językowy kształt temu młodemu pokoleniu.

Doktorantki biologii molekularnej, muzycy, copywriterzy, ilustratorki, którzy razem stawiali czoło zimie, tworząc nieformalną siatkę znajomych, wirtualną społeczność.

Widać, w jaki sposób Latroniko jest konsekwentny, ponieważ ta wizualność świata, wizualność, która jest rzeczywistością, sprowadza się właśnie do tego.

Widać, że te wartości, które nadają sens życiu, zdaniem Frankla, to nie są te wartości, które pojawiają się u Latroniko.

Jeżeli u Latroniko w ogóle pojawiają się jakieś wartości, odkładam.

To, co zakłada Frankl jako fundamentalne, u Latroniko nie będzie miało miejsca.

I opowieść być może właśnie o tej relacji, nierelacji, będzie jednym z głównych tematów u Latroniko.

No właśnie tym, co jest ciekawe u Latroniko, jest to, co jest nieobecne w narracji.

Opowieść, którą prowadzi Latroniko, jest opowieścią o tym,

To nie jest tak, że Latroniko daje nam do zrozumienia, że to są braki.

Paradoksalnie to, co teraz mówię, podnosi wartość powieści Latroniko, ponieważ dobudowuje jej te kolejne dna, których nie chce młode pokolenie.

Po prostu Latroniko wymusza to, aby czytelnik zdawał sobie sprawę z tego, czego nie mówi w tekście.