Mentionsy

Budzyński w 1984 roku wycofuje się z siekiery, siekiera zmienia swoją postać, siekiera staje się tym zespołem zmierzającym w stronę nowej fali.

Budzyński spędza kilka lat m.in.

Ja bym raczej zmierzał w tę stronę, która jest to opowieść zawarta w tekstach Budzyńskiego, która stara się formułować mity albo przypominać o mitach,

To napięcie pomiędzy realizmem a mistyką będzie w tekstach Budzyńskiego bardzo widoczne.

I chyba z taką religią stara się tutaj Budzyński walczyć.

Ale sięgamy do tekstów samego Budzyńskiego.

Budzyński też w kolejnych dziesięcioleciach będzie rozumiał te zależności, te podobieństwa warsztatowe, tekstowe i dlatego właśnie u Budzyńskiego pojawi się bezpośrednie sięgnięcie do tekstu Baki.

Budzyński będzie pisał muzykę i śpiewał teksty księdza Baki.

I tego typu pytania będą tu bezustannie wracały u Budzyńskiego.

Budzyński stara się...

System, który wygląda na skodyfikowany, określony, zostaje tutaj rozchwiany przez Budzyńskiego.

Czym tak naprawdę porusza Budzyński w tych tekstach?

Budzyński stara się określić to, co jest i stara się ten wyświetlany język, ten język, w który sam nie wierzy, zastosować.

To są również napięcia widoczne w niejasnościach, nietrwałym, niejasnym, nietrwałym, chwiejnym rozumieniu kategorii ja albo kategorii my u Budzyńskiego.

Rozkwianie ja, to, że stale w tekstach Budzyńskiego będziemy myśleli, czy to ja to jest jakieś ja, czy to jest to, co jest deklarowane, czy to jest to, co jest rolą i rolą, która jest pokazywana jako coś negatywnego, to ja...

Czyli albo niepewności i pytania, które pojawiają się w tekstach Budzyńskiego, zostały w mój umysł włożone i tam jak ten wirus siedzą i nie wiem, czy się rozmnażają, czy odtorbiają bardziej, czy też po prostu Budzyński

I tutaj pojawiają się napięcia, tutaj pojawia się ta świadomość, która u Budzyńskiego jest świadomością wspólną dla pokolenia.

I zobaczymy Budzyńskiego poruszającego się w tym samym pomyśle poetyckim, ale chyba jeszcze wyraźniej będzie on obecny.

Budzyńskiego ufundowane są właśnie na tym poczuciu niepewności.

Budzyński nie podtrzymał tej niepewności.

Dalsze działania Budzyńskiego w wielu różnych formacjach, także w armii, to są jednak działania wybierające ortodoksję.

Budzyński nie podjął tego trwania w niepewności, nie podjął zmagania się z językiem, który jest żałosną lampą słów,

I to nie chodzi o same deklaracje czy komentarze od tekstów, tylko o to, co jest dalszym ciągiem twórczości Budzyńskiego.