Mentionsy

Silnik zawył, jakby próbował ostrzec Konrada przed dalszą jazdą.

Sosnowic z zaciśniętymi ustami wpatrywał się w drogę, gdzie asfalt stopniowo ustępował miejsca wąskiej, leśnej ścieżce.

Konrad spojrzał na deskę rozdzielczą, następnie nachylił się lekko i ze schowka wyciągnął mapę.

Nie, odparł Konrad bez zawahania.

Konrad przekręcił pokrętła, ustawiając nawiew na maksymalną moc i kierując strumień powietrza na przednią szybę.

Konrad w końcu zrozumiał, że dalsza jazda nie miała sensu.

Konrad musiał działać szybko, zanim całkiem ugrzęźnie.

Konrad kręcił kierownicą, modląc się, by nie uderzyć w nic po drodze.

– Kochaniutki, wytrzymaj jeszcze chwilę – wyszeptał Konrad, wciskając gaz do oporu.

Serce Konrada zabiło mocniej, a emocje wzięły górę.

Konrad złapał się za głowę.

Nie było silne, ale wystarczyło, by Konrad podskoczył, po czym znieruchomiał.

Ciorun rozświetlił okolice, pozwalając Konradowi przyjrzeć się jej twarzy.

Konrad spojrzał pytająco na syna.

Sosnowic objął syna ramieniem i ruszył w stronę światła.

Sosnowic skinął głową, ale zanim zdążył odpowiedzieć, kobieta zniknęła.

Konrad otrząsnął się z zamyślenia i spojrzał na syna nieco przygaszonym wzrokiem.

Konrad kiwnął głową.

Konrad zatrzymał wzrok na jej uśmiechu.

Powiedziała z uśmiechem, po czym z tą samą miną zwróciła się do Konrada.

Konrad szedł korytarzem, z trudem walcząc z narastającą sennością.

Co dziwne, jej kroki nie wydawały żadnego dźwięku, choć pod stopami Konrada i Michała panele skrzypiały przeraźliwie.

Prawdę powiedziawszy, Sosnowic nie miał najmniejszej ochoty, żeby zwiedzać obcy, podejrzany dom w środku burzliwej nocy.

Kilka minut później Konrad wciąż w ubraniu.

Wyjął strzykawkę i gdy znalazł się tuż obok Konrada, chwycił go mocno.

Wszystko się zgadza, panie Konradzie.

Poklepał Konrada po ramieniu, jakby nagradzał dziecko za wzorowe zachowanie.

Widzisz, Konradzie, poza medycyną, interesuje się również sztuką.

Medyk chwycił głowę Konrada i poruszył nią w górę i w dół, jakby sterował marionetką.

Gdy wyszedł na zewnątrz, zapalił papierosa i wskazał na samochód Konrada.

Proszę się nie martwić, panie Konradzie.

W pewnym momencie zatrzymał się i poklepał Konrada po ramieniu.

Konrad Sosnowic przebudził się z głębokiego letargu.

Konrad powoli obrócił głowę w stronę głosu.

Sosnowic obserwował, jak medyk sięga po lekarski fartuch wiszący na zardzewiałym pręcie.

Konrad spojrzał odruchowo we wskazane miejsce i natychmiast tego pożałował.

Konrad odetchnął z ulgą.

Mięśnie Konrada napięły się mimowolnie.

Konrad poczuł, jak kładzie mu rękę na torsie.

Nagle w twarz Konrada trysnęła krew.

Z przerażeniem wymalowanym na twarzy Konrad rozejrzał się gorączkowo.

Konrad znał niemiecki wystarczająco dobrze, by swobodnie zagłębić się w lekturę.

Konrad miał wrażenie, że za nim znajdował się stary, analogowy projektor.

Konrad ocknął się na zimnej, drewnianej płycie.

Sosnowic spojrzał na stojące obok figury, w ich zdeformowane od bólu twarze.

Konrad zerwał się z miejsca, a kartki rozsypały się wokół niego.

Gdy dostrzegły Konrada, wydały z siebie obezwładniający, gardłowy krzyk.

Konrad rzucił się do wrót, potykając o nierówności posadzki.

Konrad walił w drzwi pięściami.

Konrad osunął się na kamienną posadzkę, całkowicie bezbronne.

Konrad nie ruszał się z miejsca.