Mentionsy

Eunus, Kleon, Atenion i Tryfon, żeby wymienić tylko paru z aktorów, jacy wzięli udział w dwóch dzikich przedstawieniach, jakie wyspa o trzech rogach miała oglądać w odstępstwie życia jednego zaledwie pokolenia.

Gdy Eunus plądrował wschodnią i centralną część Sycylii, na zachodzie powstał Kleon, pasterz pochodzący z gór Taurus w małoazjatyckiej Cilicji, który prędko zebrał pod swoją komendą trzy tysiące podobnych sobie ludzi.

Rzymianie widząc w jakim kierunku zmierza Kleon, zaczęli mieć nadzieję, że obie niewolnicze armie zetrą się w boju o dominację i ułatwią dawnym panom odzyskanie władzy nad zbuntowaną wyspą.

Kleon wkrótce bowiem stanął przed obliczem Eunusa, albo raczej króla Antiocha i bez wahania złożył hołd prorokowi.

Eunus docenił gest i przyjął Kleona razem z jego ludźmi na swoją służbę, czyniąc go jednym ze swoich wodzów.

Z czasem jednak wiadomości o kolejnych zwycięstwach Eunusa i Kleona skłoniły Senat do energiczniejszego działania.

Pozbawieni żywności, obrońcy Tauromenium wkrótce zostali zmuszeni do życia w niewyobrażalnych cierpieniach, a w ręce Rzymian wpadł nawet Komanos, brat Kleona.

Głodził obrońców, którym przewodził Kleon, jeden z wodzów powstania.

Kleon podjął kilka bohaterskich prób przedarcia się przez rzymskie linie na czele niewielkich sił.

Nawet jeśli tak było, to pod charakterystyką tej jednej postaci historyk starał się zmieścić dwóch wodzów nowej rebelii, którzy niemal bliźniaczo przypominali wcześniejszych o trzy dekady – Eunusa i Kleona.

Podobnie jak wcześniej Kleon wobec Eunusa, tak i Acenion przybył pod mury Triokali z trzema tysiącami ludzi i złożył hołd Tryfonowi, za którym przemawiało posiadanie znacznie liczniejszych sił.