Mentionsy

Jak sobie przypomnisz, poprzedni odcinek mówiłam, że bardzo się stresuję, że idziemy na ten film, bo ja z kolei się boję zawsze, czy to będzie ten film, którym Paul Thomas Anderson nie dowiezie.

Ja nie wiem, czy to nie jest chyba mój... Czy to chyba nie jest najbardziej przystępny film Paula Thomasa Andersona?

I czy to nie jest chyba mój ulubiony film Paula Thomasa Andersona?

Ale ja chyba mówię to za każdym razem, jak oglądam nowy film Paula Thomas Andersona, że to jest już na pewno mój ulubiony.

Mistrz to jest na pewno, jeśli mielibyśmy układać jakieś rankingi twórczości Paula Thomasa Andersona według różnych tam kryteriów, to na pewno Mistrz jest najpiękniejszy.

A najgorszy film Paula Thomasa Andersona?

Bo jak mnie spytasz o najgorszy film Paula Thomasa Andersona, to ja powiem.

To był gateway drug dla Paula Thomasa Andersona.

Ale tak jak też żeśmy ustalili w naszych poprzednich podcastach, bo mamy odcinek podcastu o Licorice Pizza i tam chyba robiliśmy takie mini podsumowanie Paula Thomasa Andersona, ale już nie pamiętam, bo to było super dawno.

Ja pewnie mówiłem to samo, że Boogie Nights jest najgorsze i że moim zdaniem tak naprawdę Paul Thomas Anderson zaczyna się dopiero na wysokości lewego sercowego.

To znaczy to nie jest tak chyba gdzieś, to jest powiedzmy inspirowane, że Paul Thomas Anderson był młodym twórcą wtedy i po prostu szukał swojego języka.

Uwaga, proszę państwa, ogłaszam, to jest film Paula Thomas Andersona, bez dwóch zdań.

Paul Thomas Anderson robi filmy raczej bardzo męskie, bardzo zimne i bardzo męskie.

Niekoniecznie jego działania, czy jego motywacje, czy cokolwiek z nim związanego jest aprobowane tutaj przez Paula Thomasa Andersona, ale jest to pokazane jako człowiek.

Otóż to akurat jest klasyczny andersonizm.

To ja może bym zaczął od faktologii, mianowicie takiej, że to jest druga w karierze Paula Thomasa Andersona ekranizacja powieści Thomasa Pinktona.

Chociaż pod pewnymi względami mistrz również jest inspirowany powieścią Thomasa Pinktona V. Jest szereg wspólnych elementów, no ale to jest szereg wspólnych elementów, ale to nie jest ekranizacja.

Tak jakby Anderson traktuje tę książkę jako pewną odskok, nie bierze z niej szereg wątków, ale szereg wątków dodaje, zmienia, przenosi akcje do współczesności.

I Anderson robi coś takiego, że wyciąga te lata 80. i kładzie je jakby na górę kubki, tak jakby w taką dżengę grał, nie?

I wyciąga te lata 80. i kładzie je na koniec, tak jakby dopisuje kolejny rozdział do tej historii Stanów Zjednoczonych napisanych przez Thomasa Pinkshana.

Bo to jest coś, co od pewnego czasu funkcjonowało nawet jako taki rodzaj zarzutu pod adresem Paula Thomasa Andersona.

To jest ciekawe, że to jest najpoważniejszy i to jest najbardziej poważny, niepoważny film w karierze Andersona.

Ale z tego grona, jakby nie spoilerując Eddington i nie spoilerując zwłaszcza Bugoni, to Andersona różni to, że on jednak kończy na takiej nucie semi-pozytywnej albo przynajmniej pozytywnie ambiwalentnej.

Natomiast wydaje mi się, że Andersona nie interesuje takie łatwe dzielenie.

No tak, z jednej strony, ale z drugiej strony jeszcze tu jest bardzo ciekawy temat poruszony, który... Bo oczywiście, że to jest film o Ameryce, tak jak każdy film Paula Thomasa Andersona.

Ale Phoenix już grał taką rolę u Andersona chociażby.

I u Andersona i w Eddingtonie.

Też w kontekście filmografii Andersona, który tak jak już mówiliśmy, w kółko o ojcach, no to to jest chyba najlepszy z tych andersonowskich ojców.

Ja słyszałam w jednym z wywiadów, gdzie Paul Thomas Anderson opowiadał o Mai Rudolf, swojej żonie.

I to jest też takie ciekawe jak, no bo Maja Rudolf powiedzmy jest mixed race i ma czwórkę dzieci, Paul Thomas Anderson i ona mają czwórkę dzieci razem

Paul Thomas Anderson, biały, dobrze sytuowany, tutaj wiesz, w średnim wieku facet.

No i to jest też taki duży fortel castingowy, że udało się znaleźć taką aktorkę, bo to w którymś wywiadzie słuchałem z Paulem Thomasem Andersonem.

Więc w każdym razie on kocha stare kamery i jest super kinofilem i znalazł starą kamerę Vista Vision i odrestaurował ją i podarował to Paulowi Thomasowi Andersonowi, więc jest nawet podziękowanie podobno, ja nie widziałam tego, ale to...

Gdybym miał rozwinąć opinię, czemu uważam, że Boogie Nights jest jego najgorszym filmem, bo Boogie Nights jest trochę gówniarskim filmem Paula Thomas Andersona, w takim sensie, że on tam się musi popisać, nie?

Zresztą w ogóle wszystkie filmy Paula z Thomasa Andersona mają coś takiego w sobie.

Jest taki specyficzny look tych filmów, że patrzy się na ten film i okej, to jest Paul Thomas.

Thomas Anderson się nazywał.

Pierwszy powód jest taki, że Anderson, jemu zależy na tym, żeby scenografia była prawdziwa, światło naturalne.

Co prawda Johnny Greenwood, jak zwykle przy partyturze u Andersona, on tutaj dużo jest bardziej rytmiczny niż Hans Zimmer w Dunkierce.

Słyszałam, jak Paul Thomas Anderson to mówi w wywiadzie.

Ja w toalecie po tym filmie podsłuchałem rozmowę, dwóch panów rozmawiało, jeden powiedział, że no całkiem mi się podobał ten film, w przeciwieństwie do poprzednich filmów Paula Thomasa Andersona, no ale tam na końcu to za dużo było zbiegów, okoliczności.