Mentionsy

Drugi pomnik, tuż obok, ostrzał z łuku, niedaleko, pomnik Mickiewicza.

Jak wiadomo, w Paryżu też jest pomnik Mickiewicza, dłuta burdela.

We Lwowie się mówiło, a to ten anioł na pomniku Mickiewicza.

Tak trochę zantropomorfizowałem Mickiewicza, no ale myśmy tak go czuli, to przecież mówiło się, przechodziło się koło pomnika, zdejmowało się czapkę i mówiło się serwus Adaśku.

Idąc do szkoły, do gimnazjum, czy na korsos z dziewczyną, to się zawsze kłaniało, no naprawdę z przekonaniem Pomnikowi Mickiewicza, to nie był wymysł, to nie były kpiny żadne.

Wojsko wracało z manewrów, to pod pomnik Mickiewicza.

Wybrano króla kurkowego we Lwowie, no to musiał zasuwać pod Mickiewicza, kwiatki złożyć.

A obok Mickiewicza dosłownie o...

Od Sobieskiego przez Matkę Boską do Mickiewicza.

I to były symbole, które idą za Lwowianami po dzień dzisiejszy, z tym, że Mickiewicza sobie odwiedzić nie mogą, bo on właściwie jako jeden z nielicznych, jeden z trzech pozostał we Lwowie.

Wiadomo, przyjaciele Moskale, te jego słowianofilskie i słowiańskie przekonania, ciągoty, to wszystko uratowało Mickiewicza od tego, że go nie eksmitowano.