Mentionsy

Należał on do pacjenta, którego nazywano bratem Hiobem.

Hiob opisał odkrycie innej księgi, starożytnego grymoaru, który miał zawierać rytuał przywołania bytu niemal tak starego, jak sama ciemność.

Brat Hiob pisał z ekscytacją.

Spojrzała na monitor, na którym widniał obraz z kamery w sali Hioba.

Brat Hiob opisywał ceremonię z niezwykłą precyzją.

Przybył, napisał Hiob, niejako potwór z ognia i siarki.

Podniosła wzrok na monitor i przysięgłaby, że przez ułamek sekundy postać Hioba poruszyła głową, jakby spojrzała prosto w obiektyw kamery.

Brat Hiob opisywał, jak opętany mistrz zaczął ich niszczyć.

Hiob uciekł, ukrywał się, wiedząc, że będzie następny.

Głos Hioba był teraz głosem człowieka złamanego.

Hiob nie był pacjentem, ale strażnikiem, a jego pamiętnik nie był historią choroby.

To był brat Hiob, ale nie ten z łóżka.

— Dziękuję, pani doktor — powiedział Hiob, a jego głos był teraz głęboki i melodyjny.

Uszko pacjenta, brata Hioba, było puste, pościelone.