Mentionsy

Została ostatnia prosta, długa, ciemna droga otoczona z obu stron ścianą drzew.

Mrocznego, umierającego odbicia naszego świata, które przyjaciele chłopca nazwali drugą stroną.

Ale co jeśli powiem ci, że bracia Duffer nie wymyślili tego wszystkiego?

Porywali dzieci z niezwykłymi zdolnościami i próbowali zamienić je w broń psychiczną.

Wpychali je do zbiorników deprywacji sensorycznej, odcinając od świata, aby zmusić ich umysły do osiągnięcia gdzieś dalej.

Druga strona jest negatywem tego zdjęcia.

To wymiar wiecznej nocy i rozkładu, pozbawiony ciepła i życia.

Demogorgon, łupieżca umysłów, to wszystko wydaje się fantazją rodem z sesji Dungeons & Dragons, ale twórcy serialu, bracia Duffer, przyznali, że ich inspiracje sięgają znacznie głębiej.

Wspomnienia o drugim, tajnym życiu, o którym nie miał pojęcia.

Dzieci te miały stać się superżołnierzami o zdolnościach parapsychicznych.

Psychokineza, telepatia, projekcja astralna, to wszystko co widzieliśmy w historii jedenastki miało swoje źródło właśnie tutaj, w tych mrocznych opowieściach z Montag.

To właśnie w tym czasie, a dokładniej w 1953 roku, dyrektor CIA autoryzował program, który miał stać się jednym z najmroczniejszych rozdziałów w historii amerykańskiego wywiadu.

To był potwór o stu głowach, siatka ponad 150 tajnych podprojektów, prowadzonych w szpitalach, na uniwersytetach, w więzieniach, a nawet w tajnych kryjówkach CIA w Nowym Jorku czy San Francisco.

Naukowcy pracujący na zlecenie CIA poddawali pacjentom szpitali psychiatrycznych, więźniom, a nawet przypadkowym ludziom potężne dawki LSD i innych narkotyków o właściwościach psychotelicznych bez ich wiedzy oraz zgody.

W jednym z najbardziej przerażających podprojektów kanadyjski psychiatra Donald Ewan Cameron na zlecenie CIA wprowadzał pacjentów w stan śpiączki farmakologicznej na całe tygodnie, a następnie odtwarzał im w kółko te same komunikaty głosowe, próbując przeprogramować ich osobowość.

Wielu z jego pacjentów wyszło z tego eksperymentu jako ludzkie wraki, strwale uszkodzonymi mózgami, niezdolni do normalnego życia.

W 1953 roku, podczas spotkania, agenci CIA potajemnie dodali mu LSD do drinka.

Dopiero dwadzieścia lat później jego żona poznała prawdę.

Lekarze chcieli po prostu zobaczyć, co nieleczona choroba zrobi z ludzkim ciałem.

Chciano zbadać, jak ludzkie ciało wchłania substancje radioaktywne.

Kiedy więc bracia Duffer tworzyli Hawkins w serialu Stranger Things, nie sięgali do swojej bujnej wyobraźni i świata fantazji.

Oni widzieli, że historia o porwanej dziewczynce z nadprzerodzonymi zdolnościami, na której prowadzi się okrutne eksperymenty, nie jest wcale tak nieprawdopodobna.

Samo MK Ultra zostało oficjalnie zakończone w 1973 roku, kiedy to dyrektor CIA kazał zniszczyć większość dokumentacji.

Te pęknięcia nie zniknęły.

Twórcy serialu bracia Duffer opisali ten finałowy sezon w bardzo sugestywny sposób.

Bracia Duffer od lat wiedzieli, jak chcą zakończyć tę historię.

A bracia Duffer już piszą kolejne, które zabiorą nas w miejsca, których się nie spodziewaliśmy.

A może pęknięcia pojawiały się też w innych miejscach, w innych czasach, dając początek lokalnym legendom o potworach i zniknięciach, które dziś znamy jako folklor?

Odpowiedź może być prostsza i bardziej niepokojąca niż chciałbyś przyznać.

Walkie-talkie, gry wideo, plakaty filmowe na ścianach.

Robią rzeczy, o których nie mamy pojęcia.

Będą trwać w odtajnionych dokumentach, w szeptanych opowieściach świadków, w legendach otaczających opuszczone, prawdziwe bazy wojskowe.