Mentionsy

Rapocin.

Ale Rapocin nie umarł ze starości.

Zaledwie kilka kilometrów dalej życie w Rapocinie toczy się swoim odwiecznym, sennym rytmem.

Pierwsze wzmianki o Rapocinie, wtedy zwanym Rapozin, pochodzą z 1295 roku.

Przez wieki rapocin trwał.

Gdy Wyrzykowski oglądał pod mikroskopem próbki rudy, mieszkańcy Rapocina szykowali się do wiosennych siewów.

Mieszkańcy Rapocina chodzili po skarbie.

Wyciągnięto coś jeszcze, coś niewidzialnego, co wkrótce miało zapukać do okien domów w rapocinie, nie prosząc o pozwolenie na wejście.

Ale kiedy oficjale wsiedli do swoich samochodów i odjechali do Warszawy, a kamery telewizji polskiej zgasły, w Rapocinie została szara rzeczywistość.

Mieszkańcy Rapocina, Wróblina i Bogomic szybko zrozumieli, że ich nowy sąsiad nie zamierza przestrzegać zasad dobro sąsiedzkich.

Rapocin, wieś z 700-letnią historią, nagle stał się tylko tłem dla przemysłowego giganta.

Rapocin przestał być domem.

W Rapocinie pierwszym zwiastunem apokalipsy nie był jednak huk, ale cisza.

W Rapocinie i Bogomicach pszczoły zamilkły jako pierwsze.

W Rapocinie stały się one desperacką tarczą przeciwko chemicznej zagładzie.

Huta dosłownie wchodziła w szkielety mieszkańców Rapocina.

W Rapocinie każdy oddech był ryzykiem, a ziemia, która karmiła tę rodzinę od pokoleń, stała się zdrajczynią.

Strefa ochronna kojarzy się z azylem, ale dla Rapocina oznaczało to coś zupełnie innego.

Rapocin musiał zostać wymazany z mapy, bo w starciu z miedzią człowiek okazał się zbyt kruchy.

Rapocin nie miał tego szczęścia.

Arapocin stał na drodze.

Do 1988 roku Rapocin praktycznie przestał istnieć.

Gdy ostatnia ciężarówka z dobytkiem wyjechała z Rapocina, a kurz po ostatniej zburzonej ścianie opadł,

Stojąc pośrodku lasu, który pochłonął Rapocin, masz wrażenie, że czas płynie tu inaczej, a pośrodku tego zielonego niebytu stoi on, kościół Świętego Wawrzyńca.

Ale w Rapocinie to był dzień poszagnania.

A Rapocin leży w jej cieniu.

Rapocin umarł całkowicie.

Niszczeje podobnie jak ten w rapocinie, choć jeszcze trzyma fason.

To ludzkość, która w swojej arogancji wydrążyła pod rapocinem, żelaznym mostem i całymi lasami sieć korytarzy tak gęstych, że ziemia jest podziurawiona jak szwajcarski ser.

Czy rapocin, bogomice i wróblin nie były ofiarą całopalną złożoną na tym ołtarzu?

Gdy zapada noc, a nad lasem w miejscu dawnego rapocina unosi się mgła, łatwo ulec wrażeniu, że te wszystkie historie są prawdziwe.

Kto chroni ruin Rapocina?

Jeśli przyjedziesz do lasu w miejscu dawnego Rapocina w dowolny dzień roku, spotkasz tylko ciszę i cienie.

To rodzi pytanie, które zostanie z tobą na długo po wyjeździe z Rapocina.

Fizycznie Rapocin został rozebrany na części pierwsze i rozparcelowany.

Rapocin zniknął z mapy, ale nie zniknął z rzeczywistości.

Historia Rapocina to coś więcej niż tylko lokalizacja.

I jest całkiem prawdopodobne, że cząstka tej miedzi pochodzi właśnie stamtąd, z głębin pod Rapocinem.

I w pewnym sensie Rapocin nie zniknął.

Rapocin umarł, abyśmy my mogli być nowocześni.

Za pięćdziesiąt, może sto lat po rapocinie nie zostanie nawet ten smutny kościół.

Rapocin był pierwszy, był ofiarą konieczną w oczach planistów.

Pamiętaj o Rapocinie, o wsi, która musiała umrzeć, abyśmy my mogli mieć miedź.