Mentionsy

Walentyna Mazur, to jej nazwisko było wtedy na ustach całego miasta.

Zabitą okazała się 37-letnia Walentyna, urodzona 1 sierpnia 1920 roku w Wilnie.

Po tych rozmowach milicjanci od razu ustalili, że Walentyna Mazur od kilku miesięcy mieszkała pod numerem 22, razem ze swoim mężem Józefem.

Małżeństwo Mazurów nie miało dzieci.

Dla nikogo z sąsiadów nie było tajemnicą, że Walentyna czasami handlowała złotą biżuterią, przywiezioną ze Związku Radzieckiego.

Po przesłuchaniu sąsiadów śledczy postanowili porozmawiać z mężem ofiary, z Józefem Mazurem.

Józef Mazur nie zdradzał żadnego zdenerwowania, gdy milicjanci zaczęli go wypytywać o żonę.

Uparcie przekonywał milicjantów, że Walentyna nie tylko żyje, ale ma się lepiej niż kiedykolwiek.

Niezwłocznie po okazaniu mu zdjęć Józef Mazur został poinformowany, że od tej chwili jest on zatrzymany pod zarzutem zabójstwa swojej żony, Walentyny.

Walentyna pochodziła z Wilna.

Walentyna nie chciała się zgodzić na rozwód.

Jego treść informowała wprost, że niejaka Walentyna Mazur zamieszkała w Szczecinie przy ulicy Jagiełły 22, tak naprawdę jest Rosjanką, a obywatelstwo polskie zdobyła nielegalnie.

Dowodzili oni przed sądem w Lublinie, że przed wojną Walentyna jako mieszkanka Kresów była rodowitą Polką.

Jakby tego było mało, zdaniem anonimowej donosicielki, Walentyna w trakcie wojny miała współpracować z Niemcami, a za pieniądze otrzymane od gestapo wydawała ukrywających się Żydów.

Niedługo później Walentyna została zmuszona do opuszczenia Polski.

Walentyna odpisała.

W następnym roku, gdy w końcu Walentyna legalnie odzyskała polskie obywatelstwo, razem wrócili do Szczecina.

Józef Mazur z zadziwiającą wręcz drobiazgowością opowiadał milicjantom historię swojego małżeństwa.

Mazur zapytany o to, gdzie był w sobotnie popołudnie, czyli w chwili, gdy według ustaleń śledczych jego żona została zamordowana, odparł, że był w domu.

I wtedy Mazur zaczął się gubić.

Mazur twierdził, że był to dawny znajomy jego żony z Charkowa.

że kilka razy odwiedził Mazurów w ich mieszkaniu.

Mazurowa bez wahania się zgodziła.

Z Legnicy Walentyna miała wrócić sama pociągiem.

Tego Mazur nie wiedział.

Człowiek, którego opisywał Mazur, po prostu nie istniał.

Poza tym wszyscy sąsiedzi zgodnie zeznali to samo, że w ostatnim czasie Mazurów nikt nie odwiedzał, a już na pewno nie jacyś Rosjanie.

Taki domagający się z mieszkaniem Mazurów najpierw męski krzyk, a potem kilka głośnych uderzeń.

W łazience Mazurów nie było żadnych półek.

Oprawca Walentyny Mazur od kilku godzin był w ich rękach.

Józef Mazur nie przyznał się do zamordowania własnej żony.

Józef zażądał rozwodu, a Walentyna, tak jak wcześniej, kategorycznie się nie zgodziła.

Józef Mazur był w pełni poczytalny.

W 1964 roku Józef Mazur, odbywający wówczas orzeczoną karę, wpadł na pomysł wniesienia powództwa cywilnego o spadek po żonie.

W depozycie sądu pozostała bowiem jej biżuteria, której Mazur wskutek niepomyślnego dla niego zbiegu okoliczności nie zdołał w wyznaczonym sobie czasie zagarnąć.

Józef Mazur zniknął za kratami i już nikt się nim nie interesował.