Mentionsy

tylko żeby pokazać kilka punktów, tak ja to rozumiem, kilka punktów z tej wielkiej wizji Polski wystawianej na scenie i Konrada, który powraca przeciwko samemu Mickiewiczowi po to, żeby rozprawić się z polską rzeczywistością, żeby kilka punktów stąd wziąć i zobaczyć, jak one niepokojąco wybrzmiewają w kontekście naszych dzisiaj współczesnych dylematów.

Co to jest za sytuacja, że jest Konrad, postać wykreowana przez Mickiewicza, która przez Wyspiańskiego zostaje, można powiedzieć...

On się nazywa Konrad.

Mógł się właśnie tak nazywać, bo to jest ten sam Konrad.

Jako pierwszy Konrada na scenie pokazał Wyspiański, a potem pisze sztukę, w której na scenie Konrad buntuje się przeciwko swojemu twórcy, czyli Mickiewiczowi.

Jeżeli Mickiewicz wykreował Konrada jako tego, który jest po stronie impulsu życia, który chce przełamać ten syndrom posttraumatyczny, to znaczy, że w samym Mickiewiczu musiała być ta siła życia, jeśli go stworzył.

Tak, że on tworząc przesłanie życia w Konradzie,

No i z tym kłóci się w dramacie Wyspiańskiego sam Konrad.

Konrad próbuje przeciwko tej śmierci, która wygrywa w naszym wyobrażeniu o Mickiewiczu i w naszym w ogóle podejściu do życia, on próbuje z tym się zmierzyć.

Przybywa Konrad na tę scenę i on jest Hamletem i jest jeszcze kimś... Orestesem.

I w tym sensie Konrad mści się na Polsce.

Konrad przybywa zemścić się na Polskę.

Rozumiem, że idea Konrada jest zupełnie inna.

Konrad musi to najpierw zrobić, musi się indywidualnie narodzić, żeby móc dać odpór temu wielkiemu... Tym maskom na przykład?

A ten Konrad mi imponuje tym, że on próbuje sięgnąć poza poziomego.