Mentionsy

No właśnie ileś razy wychodziłam z takiego pożegnania z smutkiem, ze złością.

Ze złością, zwłaszcza wiedząc, że to był wspaniały człowiek, wspaniały w takim sensie, że jego życie było bardzo bogate na różnych poziomach.

Ania jest wspaniałą ekspertką.

Kuckie Hospicjum robi takie badania.

Taką osobą jest Ania na przykład.

Franczak.

Tak, Ania Franczak.

Dla mnie w roli celebrantki to jest bardzo ważny kawałek mojej pracy, że ja towarzyszę ludziom w żałobie od momentu tego pierwszego spotkania czy pierwszego telefonu.

Przez cały ten czas przygotowania pogrzebu, przez poprowadzenie ceremonii, zdarza się też, że jesteśmy w kontakcie po pogrzebie.

Pamiętam na przykład, to było bardzo poruszające, pani, która miała bardzo bogaty dorobek zawodowy, była wspaniała w swojej dziedzinie, była naukowczynią.

Jej córka powiedziała, że ona by bardzo chciała, żeby wnuk zobaczył właśnie tą babcię w jej wspaniałości.

Nie tylko jako babcię, właśnie też jako osobę, która tyle w życiu wspaniałego zrobiła.

To oni wybierają zdjęcia, które pokażemy na pokazie slajdu i dzielimy jakoś te zadania, bo to jest taki ostatni podarunek dla tej osoby, która zmarła, a też jest oddaniem sprawczości w sytuacji, w której my naprawdę jesteśmy bezradni, bo zalewa nas bezradność.

Albo na przykład był wspaniałym naukowcem, ale w domu tyranem.

Wydaje mi się, że to jest bardzo ważne, żeby w tym momencie ostatniego pożegnania te trudne emocje też zaadresować.

Kwestia pożegnania pana, który właśnie był trudnym człowiekiem.

To jest taka teoria, która mówi o tym, że w momencie, kiedy ktoś umiera, cały nasz świat zasłania taki zaciemniacz, jak przy zaćmieniu pełnym księżyca.

Powiedziałaś o zadaniach żałoby.

To jest teoria Williama Wordena i ona mówi o czterech zadaniach w żałobie.

Bardzo ważny jest ten kontakt z ciałem, o którym mówiliśmy, czyli to, że na takim poziomie czysto poznawczym do nas dociera, że nie ma już tej osoby, jest powłoka, ale jej już nie ma, bo czasem ciężko to sobie urealnić, jak my widzimy dopiero urnę na przykład w sali pożegnania.

Wróćmy, żeby... No może już nie wracajmy, żeby się nie utrwaliło właśnie, że to nie chodzi o fazy, tylko o zadania.

No zadania i też o pewien proces, że to nie jest właśnie liniowe.

O to chodzi, że uważam, że to była wspaniała robota, bo Instytut miał kampanię, która właśnie normalizowała żałoby.

Że to jest głęboka potrzeba pożegnania, połączenia także, jedno i drugie, naraz duchowości, jakiegoś życia w tym wszystkim, oddania też honoru, no dobrze, użyję tego słowa, może zbyt patetycznego tej osobie.

Podręcznik umierania dla początkujących Simon Boas.

Byłam, wiesz, byłam na takiej, niedawno byłam na takiej ceremonii pięknej, którą właśnie Ania prowadziła, ja ją tam wspierałam technicznie i to była ceremonia starszej pani i jej mąż opowiadał o niej i powiedział coś, co bardzo we mnie zapadło.

I o zdolności odpuszczania rzeczy, które nie są istotne.

To jest wspaniałe upamiętnienie.