Mentionsy

I to jest moim zdaniem podwójne zakrzywienie, którego jesteśmy często ofiarami, ponieważ często nie jesteśmy w stanie realnie oceniać tych historycznych procesów, a co za tym idzie, realnie krytykować naszego obecnego systemu.

u sterów, bo miało to też różne swoje fazy i różny charakter miało to przewodnictwo, no to była jedna wielka katastrofa.

kompleks militarno-przemysłowy amerykański albo jakieś inne ciekawe źródła finansowania tamtejszych think tanków, więc to na pewno jest rzetelne, gdzie tam jakieś dane chińskie, ale w tym wypadku niestety muszę zmartwić tych dyżurnych tutaj oponentów, że to jest zaczerpnięte z raportu Congressional Research Service, czyli jednostki badawczej amerykańskiego kongresu, więc źródło najczystsze, najbardziej krystaliczne z możliwych.

Podobne dane przekazuje NBER, czyli National Bureau of Economic Research, też amerykańskie.

To jest ten pierwsze źródło, drugie NBER, czyli National Bureau of Economic Research twierdzi, że zarządów MAO ten wzrost wynosił 6% i to jest mniej więcej...

podobne jeśli chodzi o wyniki do oficjalnych danych chińskich, które wydają się tutaj tylko lekko wyższe, ale to chyba jest kwestia metodologii, a nie jakiejś agendy, bo według nich ten wzrost był 6,68%.

Obrazek kolejny, który tutaj chciałem dodać, to są dane z oficjalnych źródeł chińskich dotyczących tego wzrostu.

Oznacza to, że niezależnie od krytyki polityki Mao, powszechna w zachodnich mediach narracja, że doprowadził do tej katastrofy gospodarczej, to jest po prostu kompletnie fałszywa.

Działo się w latach 1958-62, czyli pierwsza kampania gospodarcza, która według wielu analityków, historyków doprowadziła do milionowych ofiar, głównie przez problemy związane z głodem, czyli z kolektywizacją rolnictwa.

No i tutaj Arnaud Bertrand i wielu innych autorów, których ja tutaj teraz będę też jakoś przywoływał, nie próbują tego jakoś zaczarować i twierdzi on wprost, że wielki skok naprzód był w dużej mierze katastrofą gospodarczą wywołaną przez człowieka.

Nie do końca to oznacza to, że ona jest spowodowana przez człowieka, bo spowodowana przez człowieka tego rodzaju katastrofa to przede wszystkim mylne obliczenia, wadliwe procesy aplikowania tych założeń, ale też czasami rzeczywiście decyzje o na przykład, to zaraz do tego przejdę,

Są takie doniesienia, które twierdzą, że wśród ofiar przede wszystkim były osoby w wieku starszym.

Jak liczyć w ogóle te ofiary?

To znaczy wielki skok, niezależnie od tego, jakie ofiary pochłonęły różne błędy popełnione w ramach realizacji tego przedsięwzięcia,

I on pisze dalej, bez 46 tysięcy zbiorników wodnych zbudowanych wspólnie przez społeczność, skutki późniejszych służb byłyby naprawdę katastrofalne.

Na przykład w latach 1942-43 też były ogromne klęski głodu, które wywołały szereg ofiar, ale o tym się nie mówi, bo to nie jest coś, co obciąży system komunistyczny.

To jest jeden człowiek, który podjął jedną decyzję i intencjonalnie doprowadził do tego rodzaju ofiar.

Frank Dicoter jest popularny w Polsce, moim zdaniem skromnym, to jest spekulacja, ale naprawdę tak myślę i zresztą naczony jest popularny w Polsce, bo jest popularny na zachodzie, a na zachodzie jest popularny, bo w jego książce liczba ofiar tego wielkiego głodu jest jak najwyższa, czyli 45 milionów.

Zresztą zarzuca się temu Dickoterowi, że on właściwie powtarza tezy z innej książki bardzo popularnej na zachodzie, czyli Yanga Yishenga, która nosi tytuł Tombstone, The Untold Story of Mao's Great Famine, czyli znowu nieopowiedziana historia wielkiego głodu Mao.

No ale w tej książce Tombstone, Untold Story of Mao's Great Femin, mamy 36 milionów, natomiast Mo Bo Gao uwzględnia w swoim wyliczeniu właśnie tę kwestię przyrostu naturalnego, a wielu badaczy zakłada, że przyrost naturalny w Chinach był po prostu cały czas na poziomie, który

No i według jego wyliczenia ofiar jest 8,3 miliona.

I to jest też ciekawe, bo to jest sprzeczne z tym przekonaniem, że rewolucja kulturalna to była druga taka katastrofa w historii Chin komunistycznych.

Bruno Gig ze stawia ofiary rewolucji kulturalnej, bo też rewolucja kulturalna miała dość istotny komponent właśnie w postaci tych bardzo brutalnych i bardzo gwałtownych i dramatycznych

przebiegów z ofiarami wojny secesyjnej w Ameryce Północnej.

Ale to jest ciekawe, bo to też a propos tej refleksji takiej, powiedzmy, może nawet trochę filozoficznej, na czym polega rewolucja w rewolucji w kraju, w którym partia rewolucyjna jest u władzy i to jest przypadek Chin.

dla nich uchodzi za kogoś, kto odpowiada właśnie za taką ciągłość i z tego powodu jest wciąż oceniany generalnie pozytywnie, chociaż oczywiście w samych Chinach te okresy, o których wspomniałem tutaj najwięcej, czyli właśnie wielki skok naprzód i rewolucja kulturalna, no nie są traktowane w sposób jednoznaczny nawet i podlegają też nawet oficjalnej, mam na myśli

tej oficjalnej prasie, czy oficjalnej narracji, krytyce.