Mentionsy

Cisza, którą przerywały tylko skrzypnięcia starego schodka i ciężkie, powolne kroki Marii Gomez Kamary, zmierzającej do kuchni.

Przeciwnie, zdawało się jakby nabierać ostrość, jakby odpowiadała na dotyk Marii.

Carmen Ruiz, sąsiadka Marii, twierdziła, że rozpoznała w jednej z twarzy własnego ojca, który zginął tragiczną śmiercią w górach przed laty.

Do domu Marii zaczęli schodzić się ludzie z Belmez, Chuaen, z sąsiednich wiosek.

Zanim jeszcze w Kuchni Marii pojawili się dziennikarze z Madrytu, zanim do domu przy Calerial 5 zawitali naukowcy, księża i parapsycholodzy, zanim temat trafił do gazety i telewizyjnych wiadomości.

Dom Marii stanął dokładnie na takim gruncie.

Prace prowadzone były pod okiem naukowców z Uniwersytetu w Grenadzie, a dom Marii stał się chwilowo bardziej przypominający wykopalisko niż kuchnię.

I czy to możliwe, że twarze w kuchni Marii nie tyle się pojawiły, co wróciły?

Inni natomiast stali pod domem Marii, jakby czekali, aż ziemia znów przemówi.

Miguel, syn Marii, przysięgał, że widział jak jedna z twarzy delikatnie otwiera powieki.

Niektóre miały spojrzenia tak intensywne, że odwiedzający dom Marii przysięgali, iż przez ułamek sekundy twarze te poruszały się, drgnęły, jakby chciały coś powiedzieć, jakby były tu i teraz.

Niektórzy sąsiedzi, idącym późną nocą, mówili, że z domu Marii słychać szepty.

Czy to co dzieje się w Kuchni Marii można wytłumaczyć?

Bender i Argumosa nie przyjechali do Belmez tylko po to, by zrobić zdjęcia i uścisnąć dłoń Marii.

Wszystkie tropy prowadziły do jednej osoby, Marii Gomez-Camara.

A Dom Marii był tylko nośnikiem.

Najważniejszym głosem była oczywiście Maria Gomez-Camara, gospodyni tego domu, która jako pierwsza stanęła twarzą w twarz z niewytłumaczalnym.

Z czasem dom Marii przestał być tylko miejscem nawiedzenia.

Relacjonowano reakcję Marii, fotografowano cement, pytano mieszkańców.

Jednak najbardziej kontrowersyjny zarzut dotyczył samej rodziny Pereira, a konkretnie syna Marii, Miguela.

Dom Marii Gomez-Kamara stał się miejscem pielgrzymek.

Niektóre stawały się coraz mniej wyraźne, inne znikały całkowicie, jakby były związane z obecnością Marii, jakby to ona, świadomie lub też nie, była ich kotwicą w tym świecie.

W 2014 roku, 10 lat po śmierci Marii, zapadła oficjalna decyzja.

Inni mówili, że wszystko ucichło wraz z odejściem Marii.

Ale dziś nie ma już tam Marii.