Mentionsy

Dokładnie nazywa się to program do edukacji do życia uczuciowego, relacyjnego i seksualnego, tak zwany EWAHS.

Więc dlaczego jest tak, że w praktyce tej edukacji seksualnej, mimo tych twierdzeń, tak naprawdę do tej pory nie było?

Historia edukacji seksualnej w szkole Francja XX i XXI wiek.

Jestem również co-redaktorem przewodniczącym rewizji historii edukacji i członkiem laboratorium edukacji kulturowej i politycznej, które również odnosi się do Uniwersytetu Lyon II.

Oni pierwsi zainicjowali pierwsze próby edukacji seksualnej w szkołach, skupione jak się możemy domyślić głównie na kwestiach biologicznych związanych ze zdrowiem.

Mamy rok 1961 i wtedy otworzyło się takie pierwsze centrum informacyjne na temat edukacji seksualnej.

Potem mamy rok 67, bardzo ważna data, legalizacja antykoncepcji we Francji, później słynny 68 i protesty, na fali których po maju właśnie 68 roku młodzież wywalczyła sobie pewien rodzaj wyzwolenia seksualnego, bardzo istotnego w tej dalszej opowieści, lata 70, o których powiedziałeś, czyli pierwsze wprowadzenie edukacji seksualnej fakultatywnej do liceum.

Mamy 2001 rok, czyli moment, w którym edukację seksualną wpisano do kodeksu edukacji i nie tą edukację seksualno-biologiczną, ale też zahaczającą o równość płci i walkę z przemocą seksualną i z pornografią i szeregiem innych rzeczy.

Kultury, Edukacji, Komunikacji i Sportu i wiceprzewodniczącą Delegacji ds.

Obawy te potwierdził później raport z badania Inspekcji Generalnej Edukacji Narodowej z 2021 roku.

I z tego raportu wynikało, że tylko 15%, a nawet poniżej 15% uczniów w szkołach podstawowych i w liceach korzystało z zajęć do edukacji seksualnej i poniżej 20% w gimnazjach.

Dodajmy, że te obowiązkowe zajęcia z edukacji seksualnej miały trwać zaledwie trzy godziny w ciągu roku.

Chociaż prawo dopuszczało wówczas, żeby tę edukację prowadzili eksperci zewnętrzni z organizacji, które mają akredytację przy Ministerstwie Edukacji.

To, że obecnie ten program edukacji seksualnej stał się obowiązkowy, jest następstwem m.in.

tego raportu, o którym mówisz, i tego, że w 2023 roku ówczesny minister edukacji podjął starania o to, żeby...

Sprawdziła szczegółowy załącznik do budżetu na misję w edukacji szkolnej i nie ma tam osobnej pozycji poświęconej edukacji do życia uczuciowego, relacyjnego i seksualnego.

W związku z czym, czy wprowadzenie tej edukacji seksualnej w szkołach z perspektywy na przykład osoby, która chciała jej wprowadzenia, czy to jest sukces, czy jednak nie?

Marie Piermonier obawia się, że pominięcie transfobii w programie ma silny związek z taką bardzo nieprzychylną i agresywną narracją niektórych środowisk i organizacji, które biorą żywy udział od dwóch lat w tej dyskusji nad stworzeniem nowego programu edukacji seksualnej.

Dlatego jeżeli mówimy o edukacji w tych najmniejszych klasach, nie mówimy w ogóle o edukacji seksualnej, tylko o emocjonalnej, o relacyjnej.

Ministra Edukacji obecna bardzo broniła tego wprowadzenia, mówiła, że to jest w ogóle absolutnie niezbędny program.

I to jest też super ważne, bo ona podawała kilka powodów w ostatnim wystąpieniu parlamentarnym, który dotyczył tej edukacji seksualnej i mówiła, że między innymi trzeba dzieci nauczyć o zagrożeniach internetowych, nie tylko już o pornografii, ale też o po prostu różnego rodzaju przestępcach seksualnych, którzy czatują na te dzieci właśnie w tych przestrzeniach internetu, ale...

który zaznaczaliśmy na samym początku odcinka, pojawił się w tym programie nauczania obecnie w tej edukacji seksualnej, która będzie obowiązkowa.

Ale teraz pytanie, czy te osoby, z którymi rozmawiałaś, kiedy były pytane o to, dlaczego Francja ostatecznie zdecydowała się na wprowadzenie obowiązkowej edukacji seksualnej po tych wielu, wielu, wielu latach nieudanych prób, czy to jest ważny wątek?

Dlatego, że cały ten proces, który, proces tworzenia programu, tego nowego programu edukacji wydarzył się wcześniej, odrobinę wcześniej.

Widzimy, że wielu rodziców mają reakcję epidermalną, kiedy rozmawiamy o edukacji i seksualności na poziomie szkoły maternalskiej lub szkoły primarnej.

że szkoła powie rodzicom na początku roku, ej słuchajcie, w tym roku mamy taki i taki program z edukacji seksualnej, będą trzy lekcje albo z edukacji emocjonalnej i relacyjnej, jeżeli mówimy o młodszych klasach i tyle.

Zdaniem profesora Verney, poza tym co mówiłeś o raporcie, który był na pewno bardzo kluczowy, jeżeli chodzi o zmianę podejścia we Francji do tematu edukacji seksualnej, bardzo ważny jest wpływ ruchów feministycznych.

Ale właśnie zdaniem Delarocher tę ideologię reprezentował bez wątpienia minister edukacji, który zaczął temat programu w 2023 roku.

Natomiast Elisabeth Born, która zatwierdziła program edukacji obecna minister edukacji we Francji,

Tak, bo to jest ważne, dodajmy jeszcze ten kontekst, że premierka, o której jest mowa, czy teraz ministra edukacji jest oczywiście z partii centroprawicowej i też to środowisko centroprawicowe głosowało za wprowadzeniem tej edukacji seksualnej.

Dodajmy jeszcze trochę więcej tego kontekstu, bo mówiliśmy już wcześniej o pozwie środowisk, które są za wprowadzeniem edukacji seksualnej do szkół, a mimo to starają się z rządem sądzić.

Te środowiska konserwatywne, które są przeciwne właśnie wprowadzaniu edukacji seksualnej w takiej formie, o której opowiadaliśmy i między innymi temu, że te lekcje nie wiadomo kiedy się odbywają,

Dlatego, że oczywiście Francja jest krajem scentralizowanym i programy nauczania wyznacza Ministerstwo Edukacji, ale w praktyce wygląda to tak, że tamtejsze odpowiedniki naszych kuratoriów oświatowych mają bardzo szeroką władzę co do tego, jak...

Natomiast program edukacji, o której rozmawiamy jest dekretem, to nie jest ustawa.

I to, że prace nad nim trwały trzy lata i sześciu ministrów edukacji jest dla niej bardzo wymowne.

Ale jak widać kwestia edukacji zdrowotnej dzieci budzi też kontrowersje w wielu krajach na świecie, nie tylko nad Wisłą, więc warto się im przeglądać, bo można się czegoś też nauczyć dla oczywiście nas samych.