Mentionsy

Tak naprawdę się to nazywa The Adventures of Blinky Bill.

Nie wiemy dokładnie, jak wiele koali padało ofiarom myśliwych, ponieważ były limity, które najprawdopodobniej przekraczano, ale to było przynajmniej po kilkaset tysięcy rocznie.

1927 rok to jest ostatni, w którym odbywa się jakiekolwiek polowanie oficjalne na koale, bo później prawdopodobnie jeszcze gdzieś działali jacyś kłusownicy, ale ta presja społeczna też się pojawiła na to, żeby po prostu tych polowań zakazać.

Sydney Morning Herald, który jest najstarszą gazetą w całej Australii, ogłosił oficjalnie koalę takim narodowym pupilkiem, że to już w tym momencie się rozkręciło do tego stopnia.

Są takie regiony, gdzie już prawie tych koali nie ma, to jest oficjalnie gatunek zagrożony.

O nich mi opowiedział dr Pine, który pracuje od już pięciu lat z Queensland University of Technology nad ich własną szczepionką.

Ale mamy też w przypadku Australii to, co na pewno zwróciło uwagę wielu osób w ostatnich latach, czyli katastrofy naturalne.

Tu są wyliczenia University of Newcastle.

Newcastle oczywiście australijskiego, a nie brytyjskiego.

I University of Newcastle w raporcie z zeszłego roku wyliczał z kolei w odniesieniu do tego planowanego parku, że będzie inaczej, że powstanie prawie 10 tysięcy miejsc pracy, czyli o tysiąc więcej niż ma być stracone w wyniku utraconej możliwości wycinek.

w tym stanie, o którym teraz mówimy, jest tak zwany biodiversity offset, który polega na tym, że jeżeli deweloper stawia na przykład osiedla albo wszelkiego innego rodzaju, przeprowadza budowę i ta budowa narusza siedliska dzikich zwierząt, no to musi wypłacić odpowiednią sumę pieniędzy po to, żeby to zoffsetować.

To są te liczby, które dostałam od profesora Davida Panela.

Ja rozmawiając z profesorem Davidem Panelem miałam takie poczucie, że

Zdaniem profesora Panela może w dłuższym okresie, w średnim okresie tak, natomiast teraz mamy ten okres samego początku, kiedy właściwie mało wiemy, kiedy ludzie mają jakieś obietnice niepoparte jeszcze faktami, niepoparte liczbami, więc ten rodzaj strachu o pracę i rodzaj niewiary w to, że to ma dla nich ekonomiczny sens jest przeważający.

Jeśli cofniemy się o 50 lat, widzimy, że to zainteresowanie i klimatem, i losami zagrożonych gatunków było dość niskie i ono cały czas rosło.