Mentionsy

hegemonię Jarosława Kaczyńskiego i Donalda Tuska, bo choć jest to ulubiony refren polskich komentatorów i jedna z ulubionych linii narracyjnych, która towarzyszy każdym kolejnym wyborom, że wreszcie te wybory przełamią panującą na naszej scenie od 20 lat dominację tych dwóch ugrupowań, to w rzeczywistości socjologia tych społecznych podziałów, oczekiwania naszych rodaków względem tego, żeby ten podział naprawdę przełamać, no i wyborcze wyniki wcale

Jeśli chcesz po ten mandat sięgnąć, no to musisz mieć status niekwestionowanego lidera, nie prawicy, a póki co ten status jednak przysługuje Platformie Obywatelskiej, Koalicji Obywatelskiej i Donaldowi Tuskowi.

Przerabiała to już wcześniej próbująca konkurować z Donaldem Tuskiem nowoczesna, która została zwasalizowana, teraz Polska 2050 została

Nawet gdyby Szymon Hołownia nie popełnił tych wszystkich błędów, nawet gdyby Władysław Kosiniak-Kamysz był innym politykiem, to Donald Tusk był po prostu zbyt silny i nadal jest zbyt silny, żeby mu ten mandat niebios odebrać.

Pewnie, jeszcze do niedawna można byłoby tak powiedzieć, gdyby nie to, że same rządy Donalda Tuska i jego koalicjantów, by nie powiedzieć ostrzej, pokazały, że można te tematy dotyczące kwestii kulturowych czy społecznych zepchnąć na drugi albo nawet trzeci plan, a wyborcy wcale wjeżdżać nie będą, bo jak się okazuje...

Załóżmy, że Platforma Obywatelska leci w sondażach, że Donald Tusk idzie na zasłużoną emeryturę, że ciężko znaleźć jakąś sensowną sukcesję.

No i wreszcie trzeci scenariusz, polski Donald Trump.

I jeden z takich trzech charyzmatycznych przywódców, polski Petr Pawel, polski Macron, polski Trump, wydawałby mi się być najkrótszą drogą do przełamania Duopolu, gdyby zaszedł jeden z tych scenariuszy, o których mówiłem wcześniej.

Steve Bannon na przykład wtedy szepnąłby dobre słówko o kimś takim, a Donald Trump na pewno bardziej by cenił takiego ruchu.

nie obrażając się na to, że media są nie takie, jakie powinny być, że są prawicowe, że są rasistowskie, że są, nie wiem, elitarystyczne, po prostu przejść do przodu i stanowić taki trochę awatar czy antyawatar trumpizmu.

Słowem, Trump też chodził do mediów i też się nie bał mediów, ale jednak chodził do nich obrażony i zazwyczaj na kontrze.

Podsumowaniem tego byłoby chyba zresztą to, jak wyglądało spotkanie Zorana Mamdaniego z Donaldem Trumpem.

Mało tego, odmeldował się na spotkaniu z Donaldem Trumpem.

rozmawiać z owym faszystą i faktycznie nastrój tej rozmowy był dość bromance'owy i trzeba przyznać, że Donald Trump oprócz tego, że na pytanie zadane do Mandaniego, czy dzisiaj powtórzyłby, że Donald Trump jest faszystą, zareagował w taki sposób, że najprościej będzie po prostu powiedzieć tak, prawda, co też pokazało sprawność medialną Trumpa, ale faktycznie była dobra atmosfera tego spotkania i sam Mandani zapytany później

Zatem nic nie powinno ich skłaniać do przyjęcia pokoju na warunkach kapitulackich, które zaproponował Trump notabene na bazie przedłożonego Amerykanom dokumentu w październiku tego roku, więc może powinniśmy mówić, że to nie jest tak zwany plan pokojowy Trumpa, tylko tak zwany plan pokojowy Kiliła Dimitrieva, no bo to on jest jego faktycznym autorem.

Nawet nie po to, żeby dokonać piwotu na Pacyfik, bo ja mam obawę, że tam będzie kolejny deal Trumpa z Chinami.

Tylko po prostu po to, żeby móc powiedzieć, że Donald Trump jest wybitnym dealmakerem.

Donald Trump wprowadził pokój.

Jeśli ten pokój się zawali, to może w momencie, kiedy już Trump nie będzie prezydentem, więc i nie będzie się tym przejmował.

Ja uważam, że oczekiwanie od administracji Trumpa, że będzie robiła coś innego, jest oczekiwaniem, że będzie postępowała i wbrew swoim jasno deklarowanym celom, i wbrew własnym interesom.

Administracja Donalda Trumpa, wbrew temu, co myśli duża część polskich komentatorów, nie działa jakoś w oparciu o niewiedzę, o niezrozumienie, o pustkę informacyjną, tylko wręcz przeciwnie.

Donald Trump nie musiał.

to, co my w Polsce interpretujemy jako ustępstwa wobec Rosji dla Donalda Trumpa z perspektywy Stanów Zjednoczonych, są raczej próbą budowy funduszu reelekcyjnego tegoż Donalda Trumpa.

I w tym sensie, w tej brutalnej logice, którą rządzi się polityka administracji Trumpa, ale i poprzedniej administracji, są to działania po prostu bardzo spójne.

Ergo przy stole po prostu pozostaje dwóch negocjatorów, Trump i Putin, bo...

Stany Zjednoczone Trumpowskie chcą się wycofać z Europy, zrzucić z siebie odpowiedzialność za jej bezpieczeństwo, a dokładniej współodpowiedzialność, no bo tego, że Europa sama jest kompletnie bezbronna, to akurat jak wiesz...

Znowu, Trump dysponuje środkami zamrożonymi w Unii Europejskiej i mówi, co ma być wydane jak, no to nie jest jego decyzja.

Porozumienie będzie prawnie wiążące, będzie monitorowane przez Radę Pokoju, na czele której stanie Donald Trump.

Z tego zapisu wprost wynika, że nawet jak kto inny będzie prezydentem za trzy lata, to dalej Donald Trump będzie stał na czele Rady Pokoju.

Ja tylko odpowiem, że nadal jeszcze tak jest, że w Polsce prezydentem jest sprzyjający dalszemu wspieraniu Ukrainy Karol Nawrocki, a premierem sprzyjający dalszemu wspieraniu Ukrainy Donald Tusk, a nie Grzegorz Braun.

ponieważ ten blef został przez Trumpa odkryty i mówię to bez satysfakcji, nie jest tak, że mi się to podoba, że ich pustosłowie zostało ujawnione, ale to jest pustosłowie, to jest pustosłowie także polskich liderów, którzy mówią Putin nie strasz, nie strasz, bo się zesrasz, no ale w efekcie kiedy przychodzi co do czego, to...

Może na to, że Trump się zniecierpliwi tym dialogiem z Rosjanami albo go obrażą czymś i wtedy zdecyduje się wzmocnić wsparcie wojskowe.

rzetelny, spójny, wynikowy wykład na temat tego, zbudowany na tezie, którą Łukasz stawia, że po prostu Stany Zjednoczone mogły dużo więcej dobrego z naszej perspektywy geopolitycznej zdziałać po roku 1989 i z różnych powodów, dodajmy nie tylko Donalda Trumpa, nie zdecydowały się na faktyczne wywiązanie z tej roli globalnego hegemona.